Megjithatë, koha kalonte dhe asgjë nuk ndryshonte. U mbush një vit, pastaj edhe një tjetër, por largësia e Ledionit vetëm sa thellohej. Ai pothuajse nuk shfaqej më në shtëpi, telefonatat u rralluan deri në heshtje, dhe në çdo sjellje të tij lexohej ftohtësi – sikur fëmijët, prindërit, e gjithë jeta e mëparshme të mos kishin më asnjë peshë për të.
Shqetësimet e pandërprera e rraskapitën nënën e tij. Trupi nuk i përballoi dot dhimbjet e grumbulluara. U sëmur rëndë dhe përfundoi në shtrat. Mjekët, me zë të matur, paralajmëruan familjen të përgatitej për më të keqen – ndihma ishte kërkuar tepër vonë. Çdo ditë ajo zbehej, si një qiri që shuhej ngadalë.
Rinesa Marashi iu përkushtua plotësisht kujdesit për të. E trajtonte si një fëmijë të brishtë, i rrinte pranë netëve pa gjumë, ndonëse edhe ditët i kishte të mbushura me detyra. Shtëpia, fëmijët, Skënder Prifti, përkujdesja për të sëmurën – të gjitha rëndonin mbi supet e saj të hollë.
E megjithatë, asnjë ankesë nuk doli nga buzët e saj. E qeshur dhe e butë si gjithmonë, ajo arrinte të sillte ngrohtësi në çdo cep të shtëpisë. Skënderi shpesh e vështronte me habi: kur flinte vallë kjo vajzë? Mundohej ta lehtësonte sadopak – nxirrte nipërit për shëtitje, mësoi të bënte pazaret, madje nisi të qëronte edhe patate, gjë që s’e kishte bërë kurrë më parë.
Mirënjohja që ndiente për nusen ishte e thellë. Për zemrën e saj të madhe, për respektin që i tregonte, për mënyrën si po rritte fëmijët – të shëndetshëm e të zgjuar.
Por, pavarësisht përpjekjeve të Rinesës, fundi erdhi. Nëna e Ledionit mbylli sytë pikërisht në krahët e saj. Me frymën e fundit, mezi shqiptoi:
– Faleminderit, bijë…
– Më në fund gjeti paqe, – u dëgjua zëri i ulët i Skënderit pas shpine. Ai nuk pati guxim t’ia prishte atij çasti të fundit, kur gruaja e tij zgjodhi t’i jepte lamtumirën jo atij, por nuses.
Po Ledioni? Gjatë sëmundjes së së ëmës u duk vetëm dy herë, shkurt, pa qëndruar gjatë. Kur mori lajmin e vdekjes, brenda tij nuk u trazua asgjë. Madje vendosi të mos merrte pjesë në varrim. Ç’kuptim kishte? Asgjë nuk mund të ndryshohej më.
Telefonoi të atin dhe tha se ndodhej në një udhëtim pune larg qytetit.
– E kuptoj, – u përgjigj qetë Skënder Prifti dhe mbylli telefonin.
“Ja pra,” mendoi me një boshllëk therës në kraharor, “mbeta krejt i vetëm.”
Tri vite i kaloi si në mjegull. Dilte, kthehej, bënte gjëra të përditshme, por shpesh nuk mbante mend as ku kishte qenë, as çfarë kishte bërë. Vetëm nipërit arrinin ta nxirrnin nga ajo mpirje. Me ta qeshte, bënte shaka, bisedonte për gjithçka. I donte pafund, dhe dashuria i kthehej dyfish.
Një natë pa në ëndërr gruan. Ajo nuk foli. Vetëm e shikonte me një vështrim qortues. Kur u zgjua, kujtesa iu kthye me forcë: ata e kishin biseduar këtë çështje. Si mund ta kishte harruar? Para se të ikte nga kjo botë, ajo i kishte lënë të kuptohej se duhej të mendonte për të ardhmen e Rinesës dhe të fëmijëve.
“Faleminderit, bijë…” – i jehoi sërish në mendje zëri i saj.
Atëherë vendosi të vepronte. Bëri atë që duhej ta kishte bërë kohë më parë: ia dhuroi Rinesës apartamentin ku jetonin.
Fillimisht, ajo refuzoi të shkonte te noteri. Nuk e kuptonte pse vjehrri po ndërmerrte një hap të tillë. Por kur Skënderi, duke fshirë lotët që s’i mbante dot, i shpjegoi se po përmbushte amanetin e fundit të gruas, Rinesa pranoi dhuratën e papritur.
Kur Ledioni e mori vesh, shpërtheu në zemërim. Erdhi dhe bëri skenë. Por, pasi i ati ia mbylli derën, ai hodhi fjalët e fundit me mllef:
– Kur ajo të të nxjerrë jashtë nga shtëpia dhe nga jeta e saj, mos eja të më kërkosh!
Dera u përplas me zhurmë.
“A mund të mbështetem unë tek ti, bir?” mendoi i lodhur Skënderi. “Ti na tradhtove tashmë dhe as që e kuptove. Rinesa nuk do të më braktisë. Për këtë jam i sigurt. Zemra e saj është e madhe… shumë e madhe.”