Diella Tafa u zgjua befas nga zërat që depërtonin nga kuzhina. Ora në komodinë shënonte një e gjysmë pas mesnate. Qëndroi shtrirë, me sytë hapur në errësirë, duke u përpjekur të kuptonte kush mund të ishte zgjuar në atë orë të pazakontë. Pastaj dalloi qartë timbrin e njohur të Zhaneta Marashit, vjehrrës së saj.
— Krenar Nushi, edhe sa do ta durosh këtë situatë? — pëshpëriti ajo me një ton të mprehtë, që megjithatë shponte si gjilpërë. — I ka hipur vetja në qafë!
Diella u ngrirë në vend. Për kë po flisnin?
— Mami, më ul zërin. Diella po fle — u dëgjua zëri i burrit të saj, i ulët dhe i kujdesshëm.
— Nuk më intereson! Le ta dëgjojë! Ndoshta më në fund e kupton çfarë po bën!
Zemra e Diellës nisi t’i rrihte aq fort, sa iu duk sikur trokitjet përplaseshin në muret e apartamentit. Tani nuk kishte më dyshim — bëhej fjalë për të.
— Dje i thashë të qërojë patatet, — vazhdoi Zhaneta me mllef. — E di çfarë m’u përgjigj? “Do t’i qëroj kur ta shoh të arsyeshme.” A e imagjinon? Mua, në këtë moshë!
— Mami, mos e zmadho…
— Mos e mbro! Tridhjetë e pesë vjet kam heshtur! Mendoja se do piqej, do kuptonte kush e drejton këtë shtëpi. Por jo, çdo vit bëhet më e padurueshme!
Diella mbylli sytë. Çfarë patatesh? Dje kishte pastruar gjithë shtëpinë, kishte gatuar, kishte larë rrobat. Dhe tani problemi qenkan patatet?
— Dhe shikoje si sillet, — vazhdoi vjehrra. — Ecën sikur është ndonjë princeshë. Çfarë di ajo? As të gatuajë si duhet nuk di, as shtëpinë nuk e mban siç duhet…
— Mami, mjaft tani.
— Jo, nuk mjaft! Krenar, a je burrë apo jo? Pse e le gruan të të tregojë ty çfarë të bësh?
— Askush nuk më tregon mua çfarë të bëj!
— Si jo! Kur deshe të ndërronit makinën, ajo ishte kundër. Kur mendove të blije një shtëpi pushimi, prapë ajo kundërshtoi. Në çdo gjë kërkon mendimin e saj!
Diella u ngrit në shtrat, e shtangur. Çfarë makine? Çfarë shtëpie pushimi? Çdo vendim e kishin marrë së bashku. Apo ndoshta ajo kishte qenë naive?
— E di çfarë mendoj? — zëri i Zhanetës u bë më i ulët, por edhe më helmues. — Ajo nuk të respekton fare.
— Mami…
— Mos më thuaj “mami”! E shoh vetë! Ti punon si kalë, ndërsa ajo? Rri shtrirë në divan e sheh televizor!
Diella mezi merrte frymë. Në divan? A ishte e verbër kjo grua, apo thjesht nuk donte të shihte që ajo punonte pa pushim nga mëngjesi deri në darkë?
— Dhe është mosmirënjohëse! — shtoi Zhaneta. — Sa gjëra kam bërë për të! Kur ishte sëmurë, unë e kam mbajtur. Kur s’kishit para, unë ju ndihmova. Dhe tani guxon të më flasë me atë ton!
— Askush nuk po të flet keq, mami.
— Po si jo! Dje e mora në telefon disa herë. Nuk ma hapi. Kur e pyeta pse, tha se ishte e zënë! E zënë me çfarë, more djalë?
Diella kujtoi telefonin mbi banak. Pesë thirrje të humbura nga Zhaneta. Nuk kishte mundur të përgjigjej — po përgatiste drekën për të gjithë familjen.
— Krenar, — tha vjehrra pothuaj me pëshpëritje, — a nuk mendon se ka ardhur koha të ndryshosh diçka?
— Çfarë do të thuash?
— Fol seriozisht me të. Tregoji si duhet të sillet. Ajo mendon se mund të bëjë çfarë të dojë!
— Mami, kemi tridhjetë e pesë vjet bashkë…
— Pikërisht! Tridhjetë e pesë vjet ti duron! Po ajo, çfarë ka bërë për ty? Fëmijët nuk i ka rritur siç duhet, shtëpia është rrëmujë…
Diella shtrëngoi grushtet nën batanije. Fëmijët? A nuk kishte qenë ajo që i kishte rritur pothuajse e vetme? Dhe shtëpia — për çfarë po fliste kjo grua?
— Nuk po them ta nxjerrësh jashtë, — vazhdoi Zhaneta. — Por duhet vënë në vend. Duhet ta dijë ku e ka kufirin!
Pasoi një heshtje e gjatë dhe e rëndë. Diella mbajti frymën.
— Mirë, mami. Është vonë. Shko të flesh, — tha më në fund Krenari.
— Mendoje mirë atë që të thashë, Krenar. Mendoje thellë.
U dëgjua zvarritja e pantoflave në korridor, pastaj përplasja e një dere. Krenari shkoi në banjë, u kthye pak minuta më vonë dhe u shtri pranë saj. Frymëmarrja e tij u bë shpejt e rregullt, e qetë, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Diella, përkundrazi, qëndronte me sytë ngulur në tavan. Gjumi ishte zhdukur pa lënë gjurmë.
Në mëngjes, Krenar Nushi u ngrit si zakonisht, sikur nata të kishte qenë krejt e zakonshme. Fishkëllente nën dush, më pas u ul të hante mëngjesin dhe, me telefonin në dorë, nisi të lexonte lajmet, pa e ditur se për Diellën asgjë nuk do të ishte më njësoj.