— Krenar — tha Diella Tafa duke i vendosur filxhanin përpara. — Duhet të flasim.
— Hm — mërmëriti ai pa e ngritur kokën nga telefoni.
— E kam seriozisht. Kjo bisedë nuk pret.
— Në mbrëmje, Diella. Sot jam me nxitim. Kam një prezantim të rëndësishëm.
Ai iu afrua, i la një puthje të lehtë në faqe dhe doli nga shtëpia. E njëjta puthje si çdo mëngjes, i njëjti ritual, sikur nata e kaluar të mos kishte ekzistuar fare.
Diella mbeti ulur përballë tryezës. Vështrimi iu ndal te filxhani gjysmë i mbushur që ai kishte lënë. Si mund të bashkëjetosh me dikë dhe, megjithatë, të ndihesh sikur jeton me një të panjohur?
Në orën nëntë ra telefoni. Në ekran u shfaq emri i Zhaneta Marashit.
— Diella, pse nuk u përgjigje dje?
— Isha e zënë.
— E zënë? — shfryu ajo me përçmim. — Me çfarë mund të ishe kaq e zënë?
Diella nuk tha asgjë. Çdo shpjegim do të ishte i kotë. Ajo nuk do ta dëgjonte.
— Dëgjo — vazhdoi Zhaneta — sot do të vij nga ju. Kemi ca gjëra për të sqaruar.
— Çfarë duhet sqaruar?
— Do ta shohësh vetë. Rreth dymbëdhjetës jam aty.
Telefonata u ndërpre. Diella e uli aparatin ngadalë mbi tavolinë dhe një mendim i prerë iu ngulit në kokë: mjaft. Nuk mund të përballonte më leksionet pa fund, vërejtjet e përhershme, mënyrën si flisnin për të brenda asaj shtëpie, si të ishte një e huaj që jetonte rastësisht aty.
U ngrit dhe hyri në dhomën e gjumit. Nga fundi i dollapit nxori valixhen e vjetër që e kishin blerë për muajin e mjaltit. Ishte mbuluar nga pluhuri; doreza mezi mbahej.
Filloi të mbushte brenda rrobat, bluzat, të brendshmet. Çdo send e paloste me kujdes, megjithëse duart i dridheshin.
“Ku do të shkoj? — pyeti veten. — Te Jehona Kalemi? Do të habitet. Do të më pyesë: mami, jeni grindur? Çfarë t’i them? Që sipas babait dhe gjyshes së saj unë jam një dembele?”
Shtoi fotografitë e fëmijëve, dokumentet personale, disa libra që nuk i ndante kurrë nga vetja. Valixhja u mbush shpejt. Tridhjetë e pesë vite jetë u përmblodhën në një hapësirë të vetme.
U ul në cep të shtratit dhe lotët nisën t’i rrëshqasin në heshtje, pa zë, pa britmë.
Zilja e portës ra papritur. Zhaneta kishte ardhur më herët se sa kishte paralajmëruar.
— Hape! — dëgjoi zërin e saj në interfon.
Diella fshiu fytyrën me pëllëmbë dhe shkoi të hapte. Vjehrra hyri në korridor me vrull, si një komandante që hyn në betejë.
— Atëherë, flasim? — tha ajo, duke zënë vend në kuzhinë. — Ulu.
Diella u ul përballë saj. E pa drejt e në sy dhe mendoi me vete: vërtet nga kjo grua kam pasur frikë për tridhjetë e pesë vjet?
— Ja ku jemi — nisi Zhaneta. — Dje fola gjatë me Krenarin. Shumë gjatë.
— E dëgjova.
— E dëgjove? — ajo ngriti vetullat. — Atëherë e kupton për çfarë bëhet fjalë.
— Jo fort.
— Diella — zëri i saj mori një butësi të shtirur — je grua e zgjuar. Nuk mund të mos e vësh re ç’po ndodh.
— Çfarë po ndodh?
— Ke ndryshuar. Shumë. Je bërë… kokëfortë.
Diella heshti.
— Dikur më dëgjoje, i merrje parasysh këshillat e mia. Tani? Tani më kundërshton!
— Kur ju kam kundërshtuar?
— Gjithmonë! Edhe dje! Të pyeta pse nuk u përgjigje dhe ma ktheve me ton!
— Thashë vetëm se isha e zënë.
— Pikërisht! Me atë mënyrë! — Zhaneta goditi tavolinën me pëllëmbë. — Edhe pardje! Të thashë që supa ishte shumë e kripur. Ti heshtje! As falje nuk kërkove!
Diella e vështroi e habitur. Si kishte mundur të mos e shihte më parë këtë absurditet?
— Zhaneta Marashi — foli ajo qetësisht. — A e provuat supën?
— Ç’lidhje ka kjo tani?
— E provuat apo jo?
— E… e shijova pak.
— Vetëm një lugë. Dhe vendosët se ishte e kripur.
— Po! Dhe?
— Krenari e mbaroi të gjithë pjatën. Madje kërkoi edhe një herë tjetër.
Për një çast, vjehrra u step, por e rimori veten shpejt.
— Nga mirësjellja! Djali im është i edukuar, nuk do të të lëndonte!
— E kuptoj — tha Diella duke u ngritur në këmbë. — Zhaneta Marashi, më duhet të dal.
— Ku do të shkosh? Nuk i kemi mbaruar fjalët!
— I kemi mbaruar.
Ajo doli nga kuzhina dhe u drejtua për në dhomën e gjumit, atje ku valixhja qëndronte e mbyllur pranë shtratit.
— Çfarë është kjo? — zëri i Zhanetës u drodh ndërsa vështronte valixhen.