Ajo e vështroi valixhen sikur të ishte një send i huaj që kishte rënë papritur në mes të shtëpisë.
— A të ka ikur mendja? — pëshpëriti e tronditur Zhaneta Marashi.
— Ndoshta po, — u përgjigj qetë Diella Tafa, duke e shtyrë valixhen pranë derës.
— Diella! Kthehu menjëherë këtu! Ç’janë këto marrëzi?
Por Diella tashmë kishte hedhur pallton mbi supe. Vjehrra sillej nëpër korridor, e kapte pas mëngëve, përpiqej ta ndalte.
— E kupton çfarë po bën? Krenar Nushi do të sëmuret nga kjo goditje! Po fëmijët, ç’do të thonë?
— Fëmijët janë rritur, — tha Diella pa e ngritur zërin. — Do ta kuptojnë.
— Je çmendur! Krejtësisht! Për një bisedë do ta shkatërrosh shtëpinë?
Diella u kthye ngadalë nga ajo.
— Për një bisedë? Zhaneta Marashi, ju flisni me mua në këtë mënyrë prej tridhjetë e pesë vitesh.
— Unë gjithmonë të kam folur me respekt!
— Me respekt? — buzëqeshi hidhur Diella. — Ju kujtohet kur Gentian Osmani u shtrua në spital para dy vitesh?
— Po pastaj?
— Qëndrova tri javë rresht pranë tij. Ndërkohë ju i thatë Krenarit se unë po shtiresha, vetëm për t’iu shmangur punëve të shtëpisë.
— Nuk kam thënë asgjë të tillë!
— E thatë. Ma thatë në sy. Dhe kur Jehona Kalemi mbrojti diplomën? I bleva një fustan të ri, ishte ditë e veçantë. Ju thatë se po shpërdoroja para, se prindërit e mi qenkan koprracë.
Fytyra e Zhanetës u ndez flakë.
— Nuk ka qenë ashtu!
— Pikërisht ashtu ka qenë. Dhe këto janë vetëm dy raste. Ka qindra të tilla. Qindra.
Në atë çast u dëgjua çelësi që rrotullohej në bravë. Krenari hyri brenda.
— Mirëmbrëma! Sot dola më herët… — zëri iu shua sapo pa valixhen. — Çfarë po ndodh këtu?
— Gruaja jote ka humbur arsyen! — shpërtheu Zhaneta. — Do të largohet!
Krenari hodhi sytë nga Diella, pastaj nga e ëma, pastaj sërish nga valixhja.
— E ke seriozisht?
— Po.
— Pse? Çfarë ka ndodhur?
— Vërtet nuk e di?
— Jo!
— Krenar, — tha Diella duke u ulur në stolin e vogël të korridorit, — dje bisedove me nënën tënde. Të kujtohet?
Ai u zverdh.
— Ti… na dëgjove?
— Çdo fjalë. Që jam mosmirënjohëse. Që duhet “të më vësh në vend”. Që nuk të vlerësoj.
— Diella, nuk ishte ashtu… ne thjesht…
— Çfarë nuk ishte ashtu? — u ngrit ajo. — Nuk ishin këto fjalët? Apo nuk po flisnit për mua?
— Mami ishte e mërzitur për dje…
— Për dje? — ia preu Diella. — Sepse nuk hapa telefonin? Po gatuaja drekën për ju! Për ju të dy!
— Qetësohu…
— Nuk qetësohem! E di çfarë është e vërteta, Krenar? Për tridhjetë e pesë vjet kam qenë bashkëshorte e përkushtuar. Kam gatuar, kam larë, kam rritur fëmijët, jam kujdesur për ty. Dhe çfarë mora në këmbim?
— Çfarë po thua? Jemi familje normale!
— Normale? — qeshi ajo me hidhërim. — Normale është kur burri diskuton gruan pas shpine me nënën?
— Nuk po të diskutoja!
— Atëherë çfarë bënit? Analizonit motin? — u kthye nga Zhaneta. — Dhe ju, kush jeni që më tregoni si duhet të jetoj?
— Jam nëna e tij! — u përfshi ajo.
— E tij, po. Jo e imja. Nuk ju kam asnjë borxh.
— Më detyrohesh respekt!
— Për çfarë? Që më përulni? Që ndërhyni në çdo vendim? Që e nxisni djalin kundër meje?
— Krenar! — Zhaneta vuri dorën në gjoks. — E dëgjon si më flet?
— Po, po e dëgjoj, — tha ai me zë të ulët.
— Dhe do ta lejosh?
Heshtja u bë e rëndë. Diella e pa drejt e në sy. Në atë çast do të vendosej gjithçka.
— Mami, — foli më në fund Krenari, — ndoshta… ndoshta s’duhej të flisnim në atë mënyrë.
— Çfarë do të thotë kjo?
— Që nuk ishte e drejtë të flisnim ashtu për Diellën.
— Pra mban anën e saj?
— Nuk mbaj anë. Por ajo është gruaja ime. Ka tridhjetë e pesë vjet që është gruaja ime.
Zhaneta hapi e mbylli gojën disa herë, pa gjetur fjalë.
— Mirë atëherë! — tha me inat. — Me sa duket nuk ju duhet më nëna juaj!
— Mami, s’po thotë njeri këtë…
— Gjithë jetën e kam kaluar për ju! — mori çantën me vrull. — Tani jetoni si të doni!
Dera u përplas me forcë. Në korridor mbetën vetëm Diella dhe Krenari.
Ai iu afrua me hapa të pasigurt.
— Diella… pse duhej të shkonte deri këtu? Ajo është e moshuar…
— Krenar, — tha Diella me një qetësi të akullt, — ne duhet të flasim seriozisht.