— Ç’është gjithë kjo? — Klajdi Elezi ndaloi në korridor dhe mbeti i shtangur. Garderoba ishte montuar, pasqyra varej drejt në mur dhe një raft i vogël ishte fiksuar me kujdes. Ai u kthye nga Eriola Kastrati, i ngrysi vetullat dhe e pa me sy të ashpër.
— Epo… Klajd, ti je gjithmonë në punë, s’ke kohë, ndërsa unë… — nisi të shpjegonte ajo me zë të pasigurt.
— Të kam thënë që do ta bëja vetë! Nuk dëgjove apo bën sikur s’kupton? — ia preu ai, duke e matur me një vështrim përçmues.
Eriola u drodh për një çast; do të kishte dashur të zhdukej, të bëhej e padukshme. Por menjëherë pas atij ndjesie erdhi zemërimi.
— Ke një vit që ma premton! — tha ajo, duke u drejtuar dhe duke ngritur supet me vendosmëri. — Nuk mund të vazhdohet kështu.
— Nuk mundet? — ia ktheu ai me ironi. — Një vit jetuam dhe s’pati problem, ndërsa sot papritur u bë e padurueshme?
Ai veshi përsëri këpucët që sapo i kishte hequr, mori pallton nga varësja dhe shtoi me mllef:
— Në këtë shtëpi askush s’më vlerëson. Rri pra vetëm! Ose më mirë, shko tek ai që ta montoi dollapin. Edhe ai s’do të të dojë. Në fakt, askush s’ka nevojë për ty!
Dera u përplas me zhurmë dhe heshtja mbushi apartamentin. Eriola lëshoi një psherëtimë të thellë. Prej vitesh ai përsëriste të njëjtën skenë. Dikur nuk pranonte të sillte njeri për të montuar krevatin dhe e zvarriste punën pa fund. Ajo flinte në një shtrat të palosshëm, ndërsa ai shtrihej në divan, vetëm sepse nuk lejonte askënd ta ndihmonte. Kur më në fund e mbaroi, e shoqëroi me ofendime e fjalë të hidhura.
Më pas vonoi të lyente muret e dhomës së fëmijës dhe të shtronte laminatin, ndonëse djali ishte rritur. Atëherë Eriola, bashkë me një shoqe, i bëri vetë punët, por edhe atëherë Klajdi bërtiti sikur t’i kishin bërë padrejtësi. Së fundmi kishte nisur të largohej te shtëpia e së ëmës, duke qëndruar atje me ditë të tëra, i bindur se ajo do të përulej e do t’i lutej të kthehej.
— Mami… — nga dera e dhomës u shfaq Dionis Leka. — Babai iku, apo jo?
— Po, biri im, — pohoi ajo me qetësi.
— Sa mirë! Hajde të luajmë pak!
Një buzëqeshje e lehtë i zbuti fytyrën.
— Patjetër, hajde.
U ul në kolltuk, ndërsa Dionisi rreshtoi makinat e vogla mbi tapet. Eriola u kap pas një mendimi: vetëm dy vjet më parë gjithçka dukej ndryshe. Po, grindeshin, ai gjithmonë i shtynte gjërat deri në minutën e fundit, por prapëseprapë ishin familje. Atëherë djali nuk priste me padurim largimin e të atit; përkundrazi, i afrohej, i kapte dorën dhe e tërhiqte në lojë. Tani ajo ngrohtësi ishte zhdukur.
Sytë iu mbushën me lot.
— Me cilën makinë do luash ti, mami? — pyeti Dionisi.
— Me të kuqen, — u përgjigj ajo.
— Dhe?
— Edhe me të gjelbrën.
— Mirë atëherë.
E dinte se në ato çaste nuk duhej ta trazonte; ai do të luante mjaftueshëm për të dy. Mendimet e saj rrëshqitën pas në kohë, tek dita kur kishte njohur Klajdin.
Ishte pranë një dyqani dhe po shijonte rrezet e diellit. Pranë saj qëndronte e ëma.
— Eriola, të futemi edhe në atë dyqan dhe mbarojmë punë, — sugjeroi ajo.
— Mami, s’kam qejf më dyqane. Të shkojmë në park, të bëjmë një shëtitje, — u lut Eriola; nuk donte të zvarritej pas vitrinave.
— Duhet të blejmë disa kujtime, — këmbënguli e ëma.
— Kujt i duhen? — ngriti supet ajo.
— Mirë, shko ti në park. Unë po kaloj nga dyqanet. Takohemi te autobusi, — vendosi në fund e ëma.
Eriola u nis me hapa të shpejtë drejt parkut dhe lumit aty pranë. Peizazhi ishte mahnitës. U shtri në një shezlong dhe një ndjesi qetësie e përfshiu. Vështronte ujin që rridhte, plazhin e vogël dhe fëmijët që kërcenin mes dallgëve të lehta; mezi e besonte se ndodheshin në qytet.
Nuk e dinte sa kohë kishte kaluar ashtu, kur papritur pranë saj u shfaq një djalë nga grupi i ekskursionit.
— Më falni, zonjushë! Pse rrini këtu? A nuk duhet të kthehemi tani te autobusi? — e pyeti ai, duke i buzëqeshur me kureshtje.