Pas atij telefonate, Eriola u përpoq disa herë të lidhej me Klajdi Elezin, por ai nuk iu përgjigj asnjë thirrjeje. Fillimisht mendoi se ndoshta ishte i zënë, pastaj se mund të ishte rastësi. Mirëpo ditët kaluan dhe heshtja e tij vazhdoi. Për një javë të tërë ajo e telefonoi në orare të ndryshme, por në anën tjetër të linjës mbetej vetëm sinjali i ftohtë i pritjes.
“Jo, i dashur, nuk do ta shmangësh këtë bisedë,” mendoi me vete, ndërsa një vendosmëri e re po i forcohej brenda. Dhe kështu, pa zhurmë e pa dramë, paraqiti kërkesën për divorc.
Ndarja ligjore mes Eriolës dhe Klajdit u krye pa pengesa të mëdha. Ose, të paktën në pamje të parë. Asaj i takoi gjysma e apartamentit ku kishin jetuar, por vetëm sepse e kishin blerë para martesës dhe secili kishte kontribuar në mënyrë të barabartë. Kaq. Përveç kësaj, Eriola kishte edhe banesën e gjyshes, të cilën nisi ta rregullonte me ngut, pasi Klajdi i kërkoi të lironin shtëpinë e përbashkët për ta nxjerrë në shitje.
Ndërkohë, disa parcela toke dhe disa shtëpi të ndërtuara me themel të fortë, të përshtatshme për të jetuar edhe në dimër, të cilat i kishin blerë gjatë martesës, nuk rezultonin më si pasuri e përbashkët. Dokumentet tregonin se të gjitha ishin regjistruar në emër të nënës së tij. Eriola e kuptoi se gjithçka ishte planifikuar me kujdes.
— Do të pendohesh që u ndave nga unë, — i tha Klajdi me një zë të mprehtë. — Desha ta ruanim pamjen e familjes për hir të djalit. Kisha ndërmend t’ju mbaja të dyve. Por tani mbaroi. Nga sot jemi të huaj.
Një buzëqeshje e hidhur i rrëshqiti Eriolës në fytyrë.
— Nëse kishe ndërmend të na mbaje, pse nuk e bëre? Mos më gënje, Klajdi. U largove dhe na fshive nga jeta jote. Edhe nëse mua më harrove, djalin nuk e telefonove asnjëherë. Dhe tani guxon të më kërcënosh… Pasurinë ku kam investuar edhe unë e kalove në emër të nënës sate. Më ke zhgënjyer thellë.
— Mjaftonte të vije dhe të kërkoje falje, — tha ai me vetëkënaqësi.
— Falje? — Eriola ngriti supet. — Je ti ai që duhet të kërkosh ndjesë. Dhe kam një ndjesi se një ditë do ta bësh… vetëm se do të jetë shumë vonë.
As vetë nuk e kuptoi pse i dolën ato fjalë. Por fjala e thënë nuk kthehet pas.
Klajdi qeshi me përbuzje.
— Unë të kërkoj falje ty? Hiqe atë kurorën nga koka.
Më pas u largua pa kthyer kokën. Eriola mbeti aty, duke e ndjekur me sy derisa figura e tij u zhduk. Ndjeu sikur një pjesë e saj po shkëputej përgjithmonë.
Ditët që pasuan ishin të rënda. Edhe pse vendimin për divorc e kishte marrë vetë, vite të tëra bashkëjetese nuk fshihen lehtë. I dukej sikur i kishin prerë një gjymtyrë; dhimbja ishte e vazhdueshme dhe e heshtur.
Një mëngjes shkoi në punë më vonë se zakonisht. U justifikua se kishte ndaluar për disa dokumente në një institucion, ndonëse në të vërtetë kishte endur rrugëve pa qëllim.
— Eriola, a e more vesh? — e ndaloi një kolege në korridor. — Kemi drejtor të ri. Thonë që është beqar dhe goxha simpatik. Vajzat janë bërë gati si për paradë, të gjitha duan t’i bien në sy.
Kolegia u largua me nxitim, ndërsa Eriola buzëqeshi lehtë, pa shumë interes.
Pak më vonë, drejtori i ri hyri edhe në zyrën e financës ku punonte ajo. Në pamje të parë ishte vërtet tërheqës, por sytë e tij i shkaktuan një ndjesi të çuditshme. Vështrimet që i hidhte Eriolës ishin të mprehta, depërtuese. Ajo ndiente një lloj rreziku të heshtur pas atyre syve. Ndoshta, mendoi, për të arritur në atë pozicion duhej të mos ishe aspak i butë.
Po atë mbrëmje, në shtëpinë e saj erdhi Majlinda Mëhilli. Ajo u përpoq me sinqeritet ta shpërqendronte, t’i sillte humor e biseda të lehta. Eriola bënte sikur gjithçka ishte në rregull, por sytë e saj e tradhtonin; trishtimi ishte ende aty.
Papritur ra zilja e derës. Eriola shkoi ta hapte. Në prag qëndronte një korrier me një tufë të madhe lulesh në duar.
— Zonja Eriola Kastrati? — pyeti ai.
Ajo mori frymë thellë dhe pohoi me kokë.
— Janë për ju.
Eriola i çoi duart pas shpine.
— Më falni, por nuk do t’i pranoj.
Bëri një hap pas dhe e mbylli derën me vendosmëri.
— Çfarë ishte kjo? — pyeti Majlinda e habitur.
— Asgjë e rëndësishme. Drejtori i ri ka filluar të më ndjekë me lule e mesazhe. Nuk më lë rehat, — tha Eriola me një psherëtimë.
— Drejtori i ri? Ty? E sheh? Ta kam thënë një milion herë që je shumë e bukur! — u gjallërua Majlinda, pastaj e pa me kujdes në sy. — Po ti, nuk të pëlqen, apo jo?