Eriola uli sytë për një çast dhe pastaj pohoi lehtë.
— Çfarë mendon të bësh tani? — e pyeti Majlinda me shqetësim të dukshëm.
— Të largohem nga puna. Çfarë zgjidhjeje tjetër kam? — buzëqeshi hidhur Eriola. — Do të marr pushimet që më takojnë dhe, sapo të kthehem, do të dorëzoj dorëheqjen.
Majlinda psherëtiu.
— Të them të drejtën, erdha për të të dhënë zemër, — tha ajo me zë më të butë. — Por po shoh që gjërat janë më të ndërlikuara nga sa mendoja. Klajdi, të paktën, po paguan detyrimet për djalin?
— Po, — u përgjigj Eriola me një tundje koke. — Ashtu siç premtoi: vetëm shumën minimale. Asgjë më tepër. Ndërkohë, e ëma dhe i vëllai i tij më dërgojnë vazhdimisht fotografi me të dashurën e re, duke më treguar sa dhurata të shtrenjta i blen. Unë mendoja se më kishin për zemër… por doli që më kanë duruar me zor.
— Të kanë rrethuar nga të gjitha anët… — murmuriti Majlinda.
— Do të kalojë, — tha Eriola me vendosmëri. — Gjithçka kalon. Edhe kjo.
— Po për pushime, ku do të shkosh? — ndryshoi temë shoqja.
— Kam vendosur të kthehem në atë qytet ku shkova vite më parë me mamin… aty ku u njoha me Klajdin, — u përgjigj ajo qetë.
— Pse do t’i rikthehesh atij vendi? — u habit Majlinda. — Pse t’i hapësh vetes plagët e vjetra?
Eriola buzëqeshi lehtë.
— Nuk dua të lëndoj veten. Përkundrazi. Është si të mbyll një rreth të hapur. Dua ta lë atje gjithçka që më dhemb dhe të nis një kapitull të ri.
Ditë më vonë, Eriola rrinte e heshtur në një shezlong pranë lumit, në parkun e qetë të qytetit. Uji rridhte ngadalë, ndërsa kujtimet i vërshonin pa mëshirë. Po në atë vend kishte qenë edhe herën e parë, kur ishte njohur me Klajdin dhe ishte dashuruar marrëzisht pas tij. Sa e verbër kishte qenë atëherë… Sa shumë kishte besuar.
— Përshëndetje! — dëgjoi papritur një zë mashkulli pranë saj.
Ajo fshiu me kujdes lotët dhe u kthye, duke buzëqeshur me edukatë.
— A është koha për t’u nisur autobusi? — pyeti instinktivisht.
— Nuk jam i sigurt, — tha ai duke ngritur supet. — Por… a nuk më njihni?
Eriola e vështroi me kujdes, por tundi kokën.
— Jo, më vjen keq.
Ai i kujtoi një incident të vogël: dikur ishte përplasur pa dashje me të pranë zyrave ku punonte Klajdi. I kërkoi sërish falje për atë përplasje të nxituar. Eriola qeshi dhe tensioni u shkrinë mes tyre. Vendosën të shëtisnin përgjatë shtigjeve të parkut, duke biseduar lirshëm.
Orët kaluan pa u ndier. Papritur ajo u tremb.
— Oh jo! Autobusi im duhet të ketë ikur! — tha e shqetësuar. — Çfarë do të bëj tani?
Shoqëruesi i saj buzëqeshi.
— Nëse më pyet mua, jam i lumtur që ndodhi kështu. Qëndro edhe pak. Do të të tregoj vendet më të bukura të qytetit.
Dhe Eriola qëndroi. Ajo vizitë u zgjat më shumë nga sa kishte planifikuar. Më vonë, vendosi të shpërngulet aty bashkë me të birin. Me kalimin e kohës, burri që kishte takuar rastësisht në park u bë bashkëshorti i saj dhe mbështetja më e fortë në jetë.
Një mëngjes, telefoni i saj ra herët.
— Eriolaaa! S’do ta besosh! — zëri i Majlindës dukej i trazuar.
— Çfarë ka ndodhur? — u alarmua menjëherë ajo.
— Klajdi ka shpërdoruar fondet e kompanisë! Tani kuptohet me çfarë parash i blinte dhuratat asaj gruas. Dhe ajo e ka lënë sapo doli e vërteta. Madje ka ardhur të më takojë. Të kërkon ty. Thotë se vetëm ti e ke dashur sinqerisht dhe se do të rikthehet. Po nuk po mendon seriozisht të kthehesh, apo jo?
— As që bëhet fjalë, — u përgjigj prerë Eriola.
Iu kujtuan fjalët që dikur i kishte thënë Klajdit: se një ditë do të pendohej, por do të ishte vonë. Dhe vërtet, ajo ditë kishte ardhur.
— Ka edhe më shumë, — vazhdoi Majlinda. — E di që pasurinë e regjistronte në emër të së ëmës? Edhe ato që i kishit blerë bashkë. Tani, kur deshi të shiste diçka për të mbuluar dëmin, doli që e ëma ia kishte kaluar të gjitha të vëllait. Ai i kishte shitur ose i kishte lënë peng, madje i kishte humbur në bixhoz. Tani janë të zhytur në borxhe.
— E kuptoj, — tha Eriola me qetësi. — Atëherë ndoshta s’do të shoh më asnjë qindarkë për djalin. S’ka gjë. Do t’ia dalim. Më vjen keq për të… Me siguri mendonte se ishte më i zgjuar se të gjithë. Në fund, mashtroi vetëm veten.