— Krenar, zgjohu pak. Ka ardhur koha të ngrihesh, — i pëshpëriti me zë të butë Majlinda Imeri, ndërsa i preku lehtë shpatullën burrit të shëndoshë që qëndronte shtrirë me kanotiere dhe i tërhoqi me kujdes batanijen. — Të shohim si jemi sot. Shpresoj të ketë kaluar nata pa ndonjë të papritur.
Ai i hapi sytë me vështirësi dhe e vështroi gruan. Në cep të buzëve iu duk një buzëqeshje e zbehtë.
— Rri i qetë, mos u mundo. Do të të pastroj unë.
Majlinda hapi paketën me peceta të lagura dhe nisi t’i fshinte fytyrën me lëvizje të ngadalta, pastaj mjekrën e qafën, duke ia ngritur kokën me kujdes. Nuk ishte aspak e lehtë të ruaje buzëqeshjen ndërsa mbaje peshën e rëndë të kokës së tij dhe përpiqeshe ta pastroje me delikatesë.
— Ja, u freskuam. Tani do përpiqemi të ngrihemi pak nga pak.
Krenari i mbylli sërish sytë.
— Jo, Krenar! Mos fli! Hajde, të kthehemi nga njëra anë…
Ajo futi duart poshtë shpinës së tij dhe, me lëvizje të ngadalta e të studiuara, e rrotulloi në krah. Pas kësaj duhej t’i zbriste këmbët nga krevati i ulët, ta ndihmonte të ulej dhe më pas të përballej me pjesën më të vështirë: transferimin në karrocën me rrota.
Majlinda ishte vetëm njëzet e shtatë vjeçe dhe prej dy vitesh çdo mëngjes i saj niste në këtë mënyrë. Ajo që bënte tani ishte veç një fragment i vogël i rutinës së gjatë ditore. Mëngjesi, ilaçet dhe ushtrimet, më pas tualeti, sërish procedurat, dreka, pak pushim, pastaj nga e para — derisa binte mbrëmja. E kishte zgjedhur vetë këtë barrë? Po, askush nuk e kishte detyruar. A mund të kishte vepruar ndryshe? Ndoshta po. Por sa herë e mendonte largimin, diçka brenda saj ngrihej si mur: mëshira therëse, ndjenja e përgjegjësisë dhe një shpresë kokëfortë se mrekullia mund të ndodhte.
Burri për të cilin kujdesej ishte bashkëshorti i saj.
Pasi e sistemoi Krenarin dhe u sigurua që gjithçka ishte në rregull, Majlinda nisi të bëhej gati për në punë. Pensioni i invaliditetit që ai merrte nuk mjaftonte as për shpenzimet bazë. Ilaçet, terapitë e paguara, kontrollet — të gjitha kërkonin para. Ajo mbylli derën me çelës. Brenda një ore do të vinte Nexhmije Kola, nëna e Krenarit; në mbrëmje, turnin do ta merrte sërish Majlinda. Kështu kishte rrjedhur jeta e tyre për dy vjet rresht. Për një kujdestare të paguar nuk bëhej fjalë — ishte luks i paarritshëm.
Dikur gjithçka kishte qenë krejt ndryshe. Majlinda ishte martuar me Krenarin e dashuruar marrëzisht. Edhe ai e adhuronte pa masë. Edhe disa orë larg njëri-tjetrit u dukeshin të padurueshme. Dasma, muaji i mjaltit, zhvendosja në apartamentin e tyre — çdo gjë kishte një shije të re, si e mbështjellë me magjinë e fatit të mirë. Jeta u dukej një marsh triumfi.
Dhe pastaj erdhi ai telefonatë nga spitali. Krenari kishte përfunduar në reanimacion pas një aksidenti automobilistik. Ai ishte shofer i zoti, e pëlqente shpejtësinë dhe rrugët e gjata, por atë ditë fati e kishte tradhtuar. Ose ndoshta jo. Nga një mijë mundësi për të shpëtuar, ai kishte kapur të vetmen. Mbijetoi. Por çmimi ishte i tmerrshëm: shtylla kurrizore e thyer në dy vende, dëmtim i palcës kurrizore. Duart dhe këmbët të paralizuara.
Mjeku fliste me ton të kujdesshëm e të përmbajtur, ndërsa Majlinda e dëgjonte me sy të hapur tej mase. Lot? Nuk pati. Vetëm një të ftohtë i egër që i zbriste nga kraharori drejt barkut e më tej, deri në fund të shtyllës. Atëherë ishte vetëm paralajmërimi i së keqes. E vërteta e hidhur, me gjithë peshën dhe ngjyrën e saj, u shfaq më vonë — kur Krenarin e nxorën nga spitali dhe ia besuan kujdesit të Majlindës dhe nënës së tij. Ndihma tjetër mungonte. Kishte vetëm biseda. Disa prej tyre të vështira, të pakëndshme. E para ndodhi me nënën e Krenarit — Nexhmije Kolën.
— Majlinda, bijë. Duhet të flasim seriozisht. Unë