— …e shoh sa shumë po vuan. Je ende e re…
— Nënë, për çfarë doni të flasim? — Majlinda Imeri u ngrys dhe u ul në karrigen pranë tryezës së vogël të kuzhinës. — T’ju bëj një çaj?
— Ah, bijë… nuk është çasti për çaj. Ju dhe Krenari nuk patët fëmijë. — Nexhmije Kola psherëtiu thellë. — Dhe tani… mbase nuk do të keni më kurrë. Nëse një ditë vendos të largohesh, unë do ta kuptoj. Nuk do të të gjykoj.
Një të ftohtë therës i përshkoi sërish trupin, nga kraharori drejt barkut.
— Zonja Nexhmije, unë…
— Të lutem, mos thuaj asgjë tani. E kuptoj gjithçka.
Majlinda u ngrit dhe shkoi pranë dritares. I vinte të bërtiste, por zëri i mbetej i mbyllur në grykë.
— Jo, zonja Nexhmije, do ta them. Krenari është burri im! Dhe me gjithë respektin… po flisni marrëzira.
U kthye nga ajo. Sytë e vjehrrës u kryqëzuan me të sajët. Për disa sekonda që dukeshin të pafund, qëndruan ashtu. Pastaj të dyja shpërthyen në lot dhe u përqafuan fort.
— Bijë e dashur… çdo ditë lutem për ju. I kërkoj Zotit t’ju japë forcë. Mrekullitë ndodhin, Majlinda. Ndoshta gjithçka mund të ndryshojë.
Por bisedat nuk mbaruan me kaq. Pasuan të tjera, me shoqe. Dhe ato fjalë dhembnin edhe më shumë se lajmi i kobshëm që ua kishte përmbysur jetën.
— Majli, mendoje mirë! Je e re, ke gjithë jetën përpara. — Bora Gjeloshi, me tipare të theksuara orientale, rrinte përballë saj në një kafene verore dhe lëshonte tym nga cigarja e hollë. — Ai tani… çfarë burri është? Thjesht një trup i pajetë.
— Bora, të lutem, mos ta hapim këtë temë. Më ftove vetëm për këtë?
— Pse, ç’ka këtu për të mos folur? Do t’i rrish gjithë jetën duke i ndërruar legenët?
Majlinda u ngrit vrullshëm.
— Bora, mjaft! Ta kam kërkuar të mos flasësh kështu.
— Ç’pate, moj? — Bora hodhi sytë përreth. — Mos bërtit. S’të thashë gjë të keqe! A jam unë fajtore që burri yt u paralizua? Çfarë më shikon ashtu, zotëri? — iu drejtua ajo me zë të lartë një burri me flokë të rralluar, që ishte kthyer nga tavolina e tyre.
Ai nuk reagoi. Majlinda e pa edhe një herë Borën, mori çantën dhe u drejtua nga dalja.
— Shko pra, shko! — i erdhi zëri pas shpine.
“Mos të pafsha më”, mërmëriti me vete, duke përtypur fyerjen dhe duke luftuar me lotët që i digjnin sytë. Eci pa drejtim derisa doli në shëtitore. Kishte nevojë për ajër. Gushti po mbyllej, freskia e mbrëmjes sillte paralajmërimin e vjeshtës. U drodh lehtë dhe u mbështet mbi parmakë, duke ngulur sytë në ujë.
Mendimet i përplaseshin njëra-tjetrës. E urrente Borën për fjalët e saj. Pastaj e urrente veten. E mallkonte fatin. Ndiente dhembje për Krenarin. Më pas për veten. Një vorbull emocionesh që nuk ndalej. Dhe, papritur, një mendim i errët: të hidhej, të mbaronte gjithçka në një çast. Ideja u bë gjithnjë e më e qartë. Koha dukej sikur ndahej në copëza të çuditshme, sekonda që zgjateshin pafund. Mjaftonte një hap. Ajo lëvizi këmbën, sikur po provonte peshën e vendimit.
— Zonjushe, më falni… a mund t’ju them diçka?
Majlinda u drodh dhe u kthye me vrull. Përballë qëndronte një burrë i ri, fytyra e të cilit i dukej disi e njohur, por nuk po i kujtohej nga ku.
— Më falni, por dua të jem vetëm, — tha ftohtë.
Ai pastroi zërin me siklet.
— Nuk do t’ju mbaj gjatë. Pa dashje dëgjova bisedën tuaj me shoqen në kafenë verore.