— …në kafenë verore. Ju kërkoj ndjesë për ndërhyrjen, por kam ndjesinë se mund t’ju jem i dobishëm.
Majlinda e ktheu sërish shikimin nga sipërfaqja e ujit, që valëvitej lehtë nën dritën e zbehtë. Zëri i saj tingëlloi i largët, pothuaj i mpirë.
— Në ç’mënyrë?
I panjohuri futi dorën në xhepin e brendshëm të xhaketës, nxori një kartvizitë dhe ia zgjati me kujdes.
— Jam mjek në një klinikë private. Siç e përmenda, bisedën tuaj e dëgjova krejt rastësisht. Dhe si profesionist, nuk munda të bëja sikur s’kisha dëgjuar asgjë. Quhem Taulant Dervishi.
— Majlinda Imeri, — tha ajo, ndërsa lexonte me vëmendje kartvizitën.
— Gëzohem që ju njoh, zonjë. E di që ndoshta po ju dukem i çuditshëm, por dëshira ime për t’ju ndihmuar është e sinqertë.
Majlinda ngriti sytë drejt tij. Mos vallë kjo ishte një mënyrë për t’u afruar? Ende jam e bukur, mendoi me një therje dyshimi. Apo koha ka bërë të vetën? Një buzëqeshje e zbehtë i rrëshqiti në fytyrë.
— Çfarë propozoni konkretisht?
— Së pari, një vlerësim të plotë. Ku banoni? Nëse bini dakord, nesër mund të vij tek ju me një kolege specialiste. Ekzaminimin mund ta kryejmë në shtëpi.
Nëse dikush do ta pyeste më pas Majlindën si arriti t’i besonte një burri pothuajse të panjohur, ajo nuk do të dinte të jepte shpjegim. Megjithatë, atë pasdite ajo i dha numrin e telefonit dhe caktuan orën. Ka çaste në jetë kur njeriu udhëhiqet nga një ndjesi e brendshme, si nga një dorë e padukshme që e shtyn drejt një vendimi. Ndoshta pikërisht atë forcë njerëzit e quajnë Zot.
Të nesërmen, Taulanti mbërriti në apartamentin ku jetonin Majlinda dhe Krenar Zylyftari. Nuk ishte vetëm; me të ishte një grua rreth të dyzetave, me qëndrim të sigurt dhe sy të mprehtë. Pas përshëndetjeve të shkurtra, hynë brenda.
— Majlinda, shpresoj të mos ju shqetësojë nëse ju drejtohem me emër, — foli e para gruaja. — Taulanti më ka shpjeguar situatën. Mendoj të hyjmë menjëherë në thelb. A keni kartelën mjekësore apo ndonjë dokument nga spitali?
Biseda u zhvillua në kuzhinë. Ajo, që u prezantua si Iliriana Curri, si edhe Taulanti, refuzuan me mirësjellje çajin që Majlinda u ofroi. Ajo u largua për pak çaste dhe u kthye me një tufë dokumentesh të palosura.
— Këto janë të gjitha që mora nga spitali. Nuk jam shumë e qartë cilat ju duhen…
— S’ka problem, — tha Iliriana, duke i marrë letrat dhe duke i sistemuar me shpejtësi. Disa prej tyre i veçoi menjëherë. — Taulant, këto janë për ty.
Kaloi rreth gjysmë ore në heshtje, e ndërprerë vetëm nga zhurma e letrave që ktheheshin. Më në fund, Iliriana ngriti kokën.
— I pashë analizat. Radiografia është e paqartë; do të na duhet ta përsërisim me një seri të re imazhesh në klinikë. Po ti, ç’mendon? — iu drejtua ajo Taulantit.
Ai uli dokumentet.
— Si anesteziolog, nuk mund të jap ende një përfundim të prerë. Nga historia mjekësore duket se janë përdorur qetësues dhe analgjezikë mjaft të fortë. Sipas meje, ndoshta më tepër seç duhet. A ka Krenari përgjumje të vazhdueshme, plogështi pas marrjes së tyre?
Majlinda pohoi me kokë.
— Atëherë do të rishikojmë terapinë. Duhet rregulluar me kujdes.
Ajo i dëgjonte dhe mezi e besonte se kjo po ndodhte vërtet. Pas pak mblodhi guximin.
— Taulant, Iliriana… nuk di si ta them, por ne nuk kemi mundësi financiare për trajtim. Ju jeni nga një klinikë private. Me zor përballojmë disa seanca masazhi dhe…
— Për këtë kemi menduar, — e ndërpreu butë Taulanti. — Klinika jonë bashkëpunon me fondacione dhe programe mbështetëse. Jam i bindur se do të gjejmë një zgjidhje për ju.
Biseda pothuajse u mbyll aty. Më pas, të dy hynë në dhomën ku qëndronte Krenari. E ekzaminuan me kujdes, bënë shënime në blloqe, fotografuan shpinën, këmbët, nyjat. Herë pas here shkëmbenin vështrime domethënëse, si të kishin arritur në përfundime që ende nuk dëshironin t’i thoshin me zë të lartë, ndërsa Majlinda i ndiqte me zemër të mbërthyer, duke pritur fjalën e radhës.