Mjekët u larguan pas pak, duke i dhënë Majlindës një përshëndetje të qetë e plot kuptim. Dera u mbyll ngadalë pas tyre, dhe shtëpia u mbush me një heshtje të rëndë, të ngarkuar me mendime.
Atë mbrëmje, Majlinda ia rrëfeu çdo detaj Nexhmije Kolës, vjehrrës së saj. Vendosën që bisedën ta zhvillonin në praninë e Krenarit. E sistemuan më lart në shtrat, duke i mbështetur shpinën me jastëkë të trashë, që të mund t’i shihte të dyja.
— Eh, moj bijë… gjithçka më duket e çuditshme, — psherëtiu Nexhmija. — Po sikur të jenë mashtrues? Apo edhe më keq?
— Nënë, nuk di ç’të them, — u përgjigj Majlinda me zë të ulët. — Thjesht dua të besoj se ka ende njerëz të mirë.
— Po sikur të merren me gjëra të paligjshme? Sot lexon gjithçka nëpër revista… njerëz që përfundojnë keq.
Krenari lëvizi sytë drejt së ëmës dhe në cep të buzës iu shfaq një buzëqeshje e lehtë. Ishte e brishtë, por e qartë.
— Po ti, bir? Ç’mendon? Nëse je dakord, mbylli sytë dy herë.
Buzëqeshja iu shua dhe fytyra iu kthye serioze. Pas një çasti, ai puliti sytë dy herë, me përpjekje të dukshme.
— Atëherë, me ndihmën e Zotit, — tha Nexhmija, duke marrë frymë thellë. — Majlindë, duhet t’i telefonosh.
— Po, do t’i marr tani.
— Mos prit më.
Tri ditë më vonë, Krenari u shtrua në klinikë nën kujdes të specializuar. Ajo ditë shënoi për Majlindën dhe Nexhmijen një çlirim të heshtur pas dy vitesh të mbushura me lodhje, net pa gjumë dhe dhimbje të pashprehura. Të kujdeseshe për të ishte e rëndë, por edhe më e rëndë ishte të shihje në sytë e tij ndjesinë e pafuqisë, sikur ishte kthyer në barrë për të tjerët.
Majlindës i kalonte ndonjëherë një mendim i frikshëm nëpër mendje: falë Zotit që ai nuk mund të çohej vetë. I trembej idesë se në dëshpërim mund të bënte ndonjë marrëzi. Por dëmtimet e tij nuk i kishin lënë as atë mundësi. Dhe për këtë, ajo falënderonte heshturazi qiellin.
Pas gjashtë muajsh, pas disa ndërhyrjesh të vështira kirurgjikale, trajtimesh të gjata dhe një pune të përditshme të stafit, Krenari nisi të shqiptonte rrokje të veçuara. Gishtat e dorës së majtë filluan t’i lëviznin lehtë, pothuajse të padukshëm. Çdo përparim i kushtonte lodhje të jashtëzakonshme; pas ushtrimeve binte në gjumë të thellë, i rraskapitur.
Një muaj më pas arriti të përtypte vetë ushqime të buta. Nexhmija, e mbushur me entuziazëm, bluante banane, shtypte karrota të ziera dhe përgatiste përzierje ushqyese me kujdes pothuaj amësor. Edhe Majlinda ishte gjithnjë pranë tij. Taulant Dervishin rrallë e shihte; trajtimi ndiqej kryesisht nga Iliriana Curri, e cila e mbante situatën nën kontroll të rreptë.
Dy vjet më vonë, Krenari doli nga spitali me këmbët e veta. Me paterica, por duke ecur. I mbështetur në krahun e Majlindës, ai hodhi hapat e parë jashtë atyre mureve si një njeri i rilindur.
Gjashtë muaj më pas…
— Nënë, e di? Klinika ku u trajtua Krenari është mbyllur, — tha Majlinda një pasdite. — Dje kalova andej. E gjithë zona është rrethuar me gardh, po bëhen punime.
— Vërtet? Çfarë do të ndërtohet vallë?
— Nuk e di… Por ndonjëherë më duket sikur Taulanti, Iliriana… madje edhe ajo klinikë…
— Çfarë po mendon, bijë?
— Më duket sikur ishin engjëjt tanë mbrojtës. Taulanti për mua, Iliriana për Krenarin.
Nexhmija u ngrit, bëri shenjën e kryqit nga dritarja dhe pohoi me kokë.
— Të them të drejtën, edhe unë kështu e ndiej.
— Çfarë po pëshpërisni ju zonjat? — u dëgjua zëri i Krenarit nga dera e kuzhinës. Ai hyri gjysmë i zhveshur, me shkumë rroje që i zbardhte faqen.
— Asgjë, bir, muhabet grash, — ia ktheu Nexhmija me buzëqeshje. — Po ti, do ta lësh ashtu shkumën?
Krenari ngriti ngadalë dorën e djathtë, u drodh pak nga përpjekja dhe fshiu faqen.
— Jam jashtë praktike. Po më duhet të mësoj gjithçka nga e para, — tha, dhe fytyra iu ndriçua nga një buzëqeshje e gjerë.
Majlinda iu afrua, i hoqi mbetjet e shkumës me peshqir dhe i pëshpëriti me shaka:
— Mos bëj lojëra. Po vazhdove kështu, do ta pësosh sonte.
Nexhmija qeshi me zë dhe piu një gllënjkë çaji.
— E pafytyrë je, moj Majlindë, — tha Krenari, duke e përqafuar lehtë.
— Jam, dhe me të drejtë, — u përgjigj ajo, duke u mbështetur në kraharorin e tij. — Kam të drejtë ta shijoj lumturinë time si grua.