Por asgjë nuk mbetet njësoj përgjithmonë. Vitet bëjnë të vetën, pa pyetur askënd. Mentor Nushi kishte qenë gjithmonë i bindur se do të punonte derisa t’i mbanin këmbët e duart, derisa forca ta linte krejt. Kështu e kishte menduar për dekada. Megjithatë, pak kohë më parë, ndërsa pastronte aleenë si çdo ditë, e kuptoi se lodhja po e zinte më shpejt se dikur. Duart që më parë e lëviznin fshesën pa u ndalur, tani në fund të turnit rëndoheshin e i binin poshtë sikur të ishin prej plumbi.
— Pleqëria… — murmuriti ai me zë të ulët, duke vështruar shuplakat e ashpra, të mbuluara me kallo.
Një javë më parë, me zemër të ngarkuar, kishte dorëzuar kërkesën për pensionim.
Shefi, sapo e pa letrën mbi tavolinë, psherëtiu lehtë.
— Ç’bëre kështu, Mentor Nushi? — tha ai, duke lënë stilolapsin mënjanë. — Të kuptoj, sigurisht. Por do të na mungosh. Në këtë lagje s’ka njeri që nuk të njeh.
— Erdhi koha, — u përgjigj i moshuari me një ngritje të lehtë supesh.
Pas një heshtjeje të shkurtër, shefi shtoi:
— Duhet dikush ta vazhdojë punën tënde. Do të flas me djemtë, ndoshta gjejmë ndonjë të zotin.
Kështu në jetën e tij hyri Klajdi Sinani, një djalë rreth të njëzet e pesave. Herën e parë që e pa, Mentori mbeti disi i habitur.
“Po ky shtatlarti kush qenka?” mendoi ai, ndërsa vështronte djaloshin e gjatë e të hollë që qëndronte në hyrje të aleesë me një buzëqeshje të ndrojtur.
Klajdi iu afrua me hapa të pasigurt, duke rregulluar jakën e xhaketës së vjetër.
— Përshëndetje, — tha ai, duke ndalur pak hapa larg. — Më kanë thënë se… do t’ju zë vendin.
Zëri i tij ishte i butë, me një hije turpi.
Mentor Nushi e mati me sy. Djaloshi dukej i hutuar, por sytë i kishte të pastër, pa dredhi.
— Do ta shohim si do ma zësh vendin, — tha me një buzëqeshje të lehtë, duke i zgjatur dorën.
Klajdi ia shtrëngoi me ngut.
— E do punën? — pyeti Mentori drejt e në sy.
— Po… po, sigurisht, — u përgjigj ai, ndonëse pasiguria i dallohej në ton.
I moshuari mori frymë thellë. Rinia e sotme ishte ndryshe, mendoi ai. Ndoshta nuk ishin mësuar me punë të rëndë. Por puna duhej dorëzuar.
— Mirë atëherë, — tha, duke hequr një gjethe nga supi. — Do të ta mësoj unë. Vetëm dëgjo me kujdes.
— Do të bëj gjithçka që duhet, — u përgjigj Klajdi menjëherë.
Ata nisën të ecnin përgjatë aleesë. Mentori i tregonte çdo cep.
— Këtu poshtë pemëve grumbullohen më shumë gjethe. Duhet pastruar dy herë në ditë, sidomos kur fryn erë.
Klajdi pohoi me kokë, por rrudha e lehtë në ballë tregonte se po përfytyronte mundimin.
— Këto stola i lyem pranverën e kaluar, — vazhdoi Mentori. — Duhet t’i mbash nën vëzhgim. Njerëzit lënë mbeturina, shishe gjysmë të mbushura…
— Në rregull, — tha i riu, duke shënuar diçka në telefon.
Mentori buzëqeshi me ironi të lehtë.
— Mëso t’i mbash gjërat në mendje. Puna bëhet me kokë, jo me ekran.
Klajdi qeshi.
— E mora vesh.
E përshkuan gjithë shtegun. I moshuari i tregoi për zakonet e banorëve.
— Këtu jeton një plakë që u hedh bukë zogjve çdo ditë. Do pastrosh shpesh. Atje pranë kazanëve rrinë macet. Mos u afro shumë, gërvishtin.
Kur mbaruan, Klajdi dukej i lodhur, por sërish i përqendruar.
— Dëgjo, — tha Mentori në fund të aleesë. — Nëse arrin ta duash këtë vend, do t’ia dalësh.
— Ta dua? — u habit Klajdi.
— Po. Nuk është thjesht një punë. Kjo alee është pjesë e lagjes. Njerëzit vijnë të çlodhen këtu. Ti nuk pastron vetëm gjethe, por krijon qetësi. Kuptove?
— Do të përpiqem, — tha i riu me seriozitet.
Në ditën e fundit të punës, Mentor Nushi vendosi ta mbyllte gjithçka siç i kishte hije. E priste atë ditë me një përzierje emocionesh të çuditshme: nga njëra anë ndihej i lehtësuar që më në fund do të pushonte, nga ana tjetër e kishte të vështirë të ndahej nga vendi që i kishte mbushur vitet, dhe ndërsa mbrëmja po afrohej, ai mendonte për mëngjesin e fundit që do ta priste në atë alee.