Megjithatë, ndarja nga ajo alee që ishte bërë pjesë e frymëmarrjes së tij të përditshme nuk ishte aspak e lehtë.
Atë mëngjes doli më herët se zakonisht. Qielli ende mbante në cepa dritën e zbehtë të yjeve të fundit, ndërsa errësira po tërhiqej ngadalë për t’i lënë vend agimit. I ftohti i pickonte faqet, bora e ngrirë kërciste nën çizme dhe çdo frymëmarrje i shndërrohej në re të vogla avulli që shpërndaheshin në ajër.
Fshesa e vjetër, shoqëruesja e tij prej vitesh, rrëshqiste mbi kalldrëm me një zhurmë të njohur, sikur edhe ajo ta kuptonte se ky ishte mëngjesi i fundit që punonin bashkë. Mentor Nushi ecte ngadalë përgjatë shtegut, duke hedhur vështrime të kujdesshme në çdo qoshe ku mund të kishte mbetur ndonjë grumbull gjethesh apo copëz letre.
Dhe pikërisht atëherë e pa.
Pranë një bankine, në skajin më të heshtur të alees, ishte mbledhur diçka e errët, një formë e madhe që binte në sy mbi bardhësinë e ngricës. Fillimisht mendoi se ishte ndonjë thes i harruar. Por kur u afrua disa hapa më shumë, kuptoi se nuk ishte send.
Ishte një qen.
Kafsha ishte strukur në vetvete, e mbledhur si për t’u zhdukur nga sytë e botës. Qimet i kishte të ndotura e të ngatërruara, ndërsa nga njëra putër e përparme rridhte ngadalë gjak, duke lënë njolla të errëta mbi dëborë.
— Hej, mik… — foli ai me zë të butë, duke iu afruar me kujdes.
Qeni ngriti kokën. Sytë i shkëlqyen nga frika — një shikim i thellë, i lodhur, që tregonte se kishte parë më shumë dhimbje sesa duhej. Zemra e Mentor Nushit iu tkurr. Ai ndaloi, duke u siguruar të mos bënte asnjë lëvizje të papritur.
— Shhh… — pëshpëriti, duke u ulur ngadalë në gjunjë. — Askush nuk do të të bëjë keq.
Zgjati dorën me ngadalë. Kafsha nuk u tërhoq, por as nuk u afrua. Qëndroi e shtrirë, me kokën të varur, sikur të ishte dorëzuar para fatit.
Plaga në putër dukej e thellë. Nga pamja, dukej se ishte prerë nga xhami ose ndonjë hekur i mprehtë. Ishte e qartë që nuk ishte plagë e freskët; skuqja dhe ënjtja tregonin se kishte filluar infeksioni.
— Ç’të bëj me ty, more shpirt? — murmuriti ai, duke ndier ankthin që i rritej brenda.
Ta linte aty ishte e pamundur. Por qeni nuk dukej gati ta linte t’i afrohej aq lehtë.
Në atë çast u dëgjuan hapa pas shpine.
— Mentor Nushi! Jeni këtu? — thirri një zë i njohur. Ishte Klajdi Sinani.
Plaku u kthye menjëherë dhe vendosi gishtin mbi buzë.
— Qetë! — i tha me zë të ulët, duke i bërë shenjë të afrohej pa zhurmë.
Klajdi u afrua me hapa të kujdesshëm. Kur pa qenin, vetullat iu mblodhën.
— Paska marrë fund… Është plagosur?
— Po ç’mendon? — ia ktheu Mentori, pa ashpërsi, por me shqetësim të dukshëm.
Djali u ul pranë tij dhe e vështroi më nga afër.
— E shkreta… Çfarë do të bëjmë?
— Me siguri jo ta lëmë këtu, — u përgjigj Mentori me vendosmëri.
Klajdi kruajti kokën.
— Të thërrasim një veteriner?
Plaku tundi kokën.
— Derisa të vijë, mund të jetë vonë. Nuk jemi në mes të qytetit.
— Atëherë?
Mentori mori frymë thellë. Vendimi tashmë ishte formuar brenda tij.
— Do ta çojmë në shtëpi, — tha prerë.
— Në shtëpi? Me të? — u habit Klajdi.
— Ke ndonjë zgjidhje më të mirë? — e pyeti ai, duke e parë drejt në sy.
Pas një çasti hezitimi, djali pohoi me kokë.
— Në rregull. Po ju ndihmoj.
Një frymëmarrje lehtësimi i shpëtoi Mentor Nushit.
— Shko në magazinë dhe sill diçka për ta mbështjellë. Më duket se ka një batanije të vjetër atje.
Klajdi u nis me vrap. Mentori mbeti pranë qenit.
— Tani je në duar të sigurta, — i foli butë, duke i mbajtur vështrimin. — Mos ki frikë.
Pas pak, Klajdi u kthye duke mbajtur një batanije të vjetër me kuadrate, që zakonisht e përdornin për të mbuluar veglat. Mbante erë vajrash dhe pluhuri, por për kafshën që dridhej nga i ftohti ishte shpëtim.
— Ja ku është, — tha ai, duke ia zgjatur me kujdes batanijen Mentor Nushit, i cili e mori në duar dhe u përgatit të ulej pranë qenit për ta mbështjellë me sa më shumë kujdes.