Plaku u ul ngadalë pranë qenit dhe, me lëvizje të kujdesshme, nisi ta shpaloste batanijen.
— Qetë, qetë, shok i vogël, — pëshpëriti ai me një zë të butë, pothuajse të padëgjueshëm, që të mos e trembte më tepër kafshën.
Sapo copa e trashë preku shpinën e saj, qeni u drodh. Putrat iu tendosën dhe u përpoq të zvarritej mbrapa, por trupi i dobësuar nuk i bindej më. Mentor Nushi ndaloi menjëherë, duke i lënë kohë të merrte frymë.
— S’ka asgjë, je mirë, — vazhdoi ai, duke ia mbajtur shikimin ngulur.
Si të kishte kuptuar se nuk i kanosej rrezik, kafsha pushoi së lëvizuri. Frika ende i ndrinte në sy, por tashmë ishte përzier me një grimë besimi të brishtë.
— Ja kështu… bravo, — murmuriti plaku, ndërsa e mbështolli me kujdes dhe e ngriti në krahë.
Iu duk tepër e lehtë. Nën batanije ndjeu brinjët e theksuara që i dilnin si tehëza.
— Me zor mbahet në këmbë, — tha nën zë, duke u çuar me mundim.
Klajdi Sinani hapi portën e vogël që të kalonin.
— Mbaj unë derën, — shtoi ai dhe u drejtua nga shtëpia.
Brenda, mbi tryezën e vjetër të kuzhinës, Mentori e shtriu me delikatesë qenin. Ai lëshoi një rënkim të lehtë, por nuk kundërshtoi më. Plaku nisi të kontrollonte plagën, ndërsa Klajdi po vishte xhaketën.
— Po shkoj në farmaci. Çfarë të marr?
— Fasha, dezinfektues, ndonjë pomadë për plagë… dhe diçka kundër inflamacionit, — i renditi Mentori pa ia ndarë sytë kafshës.
Djali u zhduk me aq shpejtësi, sa plaku mbeti i habitur nga gatishmëria e tij.
I mbetur vetëm, ai vazhdoi t’i fliste qenit me ton të qetë.
— Je e fortë ti, apo jo? Do t’ia dalësh. Mjafton të durosh pak.
Qeni e shikonte përmes qepallave gjysmë të mbyllura. Nuk rënkonte më, vetëm merrte frymë thellë, sikur ta ndiente se ndihma ishte pranë.
Nuk kaloi shumë dhe Klajdi u kthye me një qese të mbushur plot: barna, fasha, madje edhe ushqim për qen.
— Për çdo rast, — tha ai, duke i vendosur mbi tryezë.
Mentori lëshoi një zë të lehtë miratimi.
— Të lumtë. Tani të shohim punën.
Të dy iu përveshën trajtimit të plagës. Mentori lëvizte me siguri, sikur të kishte vite përvojë: pastronte, lyente me pomadë, mbështillte me kujdes. Çdo gjest ishte i matur e i saktë, si i një mjeku të stërvitur nga jeta.
Klajdi rrinte pranë, duke i zgjatur çfarëdo që kërkohej.
— E keni dorën e mbarë, — tha ai, kur fasha e fundit u fiksua si duhet.
Plaku buzëqeshi lehtë.
— Kam parë mjaft gjëra në kohën time. Rruga të mëson shumë, nëse di të vëresh.
Qeni, tashmë i fashuar dhe i qetë, qëndronte mbi tryezë duke i parë me sy të butë.
Ditët kaluan. Dalëngadalë, kafsha nisi të mësohej me praninë e tyre. Nuk fshihej më në qoshe dhe nuk kërcente e trembur nga çdo lëvizje.
I pari që vuri re ndryshimin ishte Klajdi: një mëngjes, ajo pranoi ushqimin nga dora e tij.
— Shikoni! — thirri ai me gëzim, duke i afruar një copë buke.
Qeni e mori me kujdes dhe, pas pak, i lëpiu gishtat.
— Ja, po zbutet fare, — buzëqeshi djali.
Mentori e ndiqte skenën nga kolltuku i tij, i kënaqur, megjithëse përpiqej të mos e shfaqte hapur.
— Mjafton të mos na hipë në qafë nga përkëdheljet, — mërmëriti ai, por zëri i tij ishte i ngrohtë.
Mbrëmjeve, të tre rrinin në kuzhinë. Qeni kishte zgjedhur qilimin e vjetër në cep, ku mblidhej kruspull, si të ishte vendi i saj i përhershëm.
Një natë, Klajdi e theu heshtjen.
— Dëgjoni… — filloi ai, duke kruar pas koke. — Ndoshta duhet t’i gjejmë një shtëpi tjetër?
Mentori ngriti sytë.
— Një shtëpi?
— Po. Ju keni plot halle. Asaj mund t’i duhet dikush që të jetë gjithmonë pranë.
Plaku e vështroi qenin që flinte qetësisht, me frymëmarrje të rregullt, sikur të ishte në paqe me botën.
— Po sikur ajo ta ketë gjetur tashmë shtëpinë e vet? — tha ai më në fund, me zë të ulët.
Klajdi mbeti për një çast pa fjalë, duke e peshuar atë mendim.
— Ndoshta… — pranoi ai me një buzëqeshje të turpshme.
Mentori nuk shtoi asgjë tjetër. Vetëm hodhi edhe një vështrim mbi qenin, që tani ishte bërë pjesë e jetës së tij.