Ditët kaluan qetësisht dhe ndryshimi tek qeni u bë i dukshëm. Plagët iu mbyllën pothuajse krejt, këmba nuk i dridhej më dhe në sytë e saj ishte kthyer ai shkëlqim i gjallë që flet për besim dhe gëzim. Qëndronte fort mbi putra dhe, herë pas here, e kapur nga një hov energjie, rendte nëpër oborr sikur donte të rikuperonte kohën e humbur.
Çdo mbrëmje e priste Klajdin te dera. Mjaftonte të dëgjoheshin hapat e tij në korridor dhe ajo fillonte të gërvishte lehtë dyshemenë, duke tundur bishtin me padurim, si të përshëndeste një mik të vjetër.
— Shikoje pak, — thoshte Klajdi sapo hynte brenda. — Tani më mëson edhe si të gëzohem.
Megjithatë, ndonëse e ndiqte nga pas nëpër shtëpi, përfundimisht ajo ndalej pranë Mentor Nushit. Sa herë plaku çohej, ajo çohej gjithashtu. Kur ai ulej, qeni shtrihej pranë tij dhe vendoste kokën mbi këmbën e tij, sikur aty e gjente qetësinë.
— Epo, — tha Klajdi një mbrëmje, duke i vëzhguar me buzëqeshje, — duket se ju ka zgjedhur përfundimisht.
Mentori i ledhatoi butë pas veshit dhe buzëqeshi lehtë.
— Me sa duket, kështu qenka shkruar.
Prania e saj u bë pjesë e përditshmërisë së tyre. Në mëngjes i përcillte deri te porta, ndërsa në mbrëmje shtrihej pranë këmbëve të Mentor Nushit, teksa ai lexonte gazetën, ndërkohë që Klajdi merrej me veglat në kasolle.
Por dukej qartë se djaloshi bluante diçka në mendje. Një natë, pas darkës, ai u hutua pak, duke fërkuar duart me siklet.
— Kam diçka për të thënë, — nisi më në fund.
Mentori ngriti sytë nga filxhani i çajit.
— Fol, ç’po kurdis?
Klajdi kruajti qafën me dorë.
— Më lindi një mendim… Pse të mos punojmë bashkë? Të kujdesemi për aleenë… edhe për qentë. Ju më mësoni zanatin, unë ju ndihmoj me punët e rënda.
Mentori e uli filxhanin mbi tryezë dhe e pa gjatë në sy.
— Ç’të shtyu papritur në këtë drejtim?
— Nuk e di saktë, — pranoi Klajdi. — Më pëlqen këtu. Ka një ngrohtësi të veçantë. Ajo alee është si shtëpia juaj e dytë. Le ta mbajmë bashkë.
Plaku mori frymë thellë.
— Duhet ta kuptosh, bir, se kjo nuk është thjesht një punë. Është përgjegjësi. Njerëzit shëtisin, pushojnë, nxjerrin qentë. Dikush hedh një letër dhe ti duhet të jesh aty menjëherë. Nuk është zyrë me karrige.
— E di, — u përgjigj Klajdi pa hezitim.
Qeni ngriti kokën dhe i vështroi të dy, si të përpiqej të kuptonte çfarë po vendosej.
— Mirë atëherë, — tha Mentori, duke fshehur një buzëqeshje. — U morëm vesh. Ma mbushe mendjen.
Fytyra e Klajdit u ndriçua.
— Vërtet? Do ta bëjmë bashkë?
— Po. Por dembelizmi nuk ka vend këtu.
— As që e kam ndërmend, — qeshi ai.
Që nga ajo ditë, ritmi i tyre ndryshoi. Çdo mëngjes dilnin së bashku në alee. Mentor Nushi i tregonte si të fshinte pa ngritur pluhur mbi kalimtarët, si të krasiste degët, ku duhej çuar mbeturina.
— Aleeja nuk është vetëm një shteg me pemë, — i shpjegonte ai. — Është vendi ku njerëzit marrin frymë lirshëm. Detyra jonë është ta bëjmë këtë frymëmarrje të lehtë.
Klajdi dëgjonte me vëmendje, bënte pyetje, herë pas here tundte kokën duke fiksuar çdo hollësi në mendje.
Qeni u rrinte pranë si hije. Vraponte përpara sikur kontrollonte territorin, ndalonte te stolat dhe shikonte kalimtarët me kureshtje, si të donte të miqësohej me secilin.
— Ja ku e kemi inspektoren tonë, — bënte shaka Klajdi.
Mentori tundte dorën sikur s’i jepte rëndësi, por buzëqeshja nuk i hiqej.
Banorët e zonës nisën të vinin re ndryshimin. Aleeja mori gjallëri. Nën hijen e pemëve u kthyen nënat me fëmijë, çiftet shëtisnin dorë për dore, ndërsa në barin e gjelbër shfaqeshin gjithnjë e më shumë qen me pronarët e tyre.
— Të gjitha këto janë falë jush, — tha një ditë Klajdi, duke parë fëmijët që rendnin mes pemëve.
Mentor Nushi lëkundi kokën.
— Jo, bir. Janë falë nesh.
Dhe kishte të drejtë. Në atë çast, si aleeja ashtu edhe jeta e tyre, dukej se kishin rifituar kuptimin e humbur.