Të shtunën, bashkëshortja e Ledion Gjeloshit e la shtëpinë. U largua pa zhurmë, pa skena dramatike e pa akuza të larta. Mblodhi rrobat me qetësi, i futi në valixhe dhe, para se të mbyllte derën, tha me një ton të lodhur:
— Mjaft më, zemër. Nuk e përballoj dot më këtë mënyrë jetese.
— Çfarë saktësisht nuk përballon? — e pyeti Ledioni me ankth, ndërsa në kraharor i rëndonte një parandjenjë e keqe.
— Këtë rrëmujë të përhershme. Sidomos kafshët e tua. Qentë, macet, papagajtë… Unë dua qetësi, thjeshtësi, jo këtë zallamahi të pafund.
— Po unë? Edhe unë jam bërë barrë për ty?
Ajo vetëm buzëqeshi me ironi, kapi valixhen dhe doli pa kthyer kokën.
— Ledion budalla! Ledion budalla! — klithi menjëherë nga kafazi papagalli me pendë shumëngjyrëshe, me zë therës.
— Kastriot, mbylle gojën! — shpërtheu Ledioni me zë të dridhur.
Ai u plandos në divan dhe lotët i rrodhën pa mundur t’i ndalte. E kishte ndjerë prej kohësh se një ditë kjo do të ndodhte, por jo kaq papritur, jo kaq ftohtë.
Bulldogu i vjetër francez, Petrit Zeneli, iu afrua me hapa të rëndë dhe nisi t’i lëpinte duart, sikur të donte t’i merrte pak nga dhimbja. Ndërkohë macja Kujtim Dushku qëndronte mbi tavolinë, krejt i paqtë. Në fakt, largimi i zonjës së shtëpisë dukej se e kishte lehtësuar; ajo shpesh e qortonte për gjëra fare të vogla.
Nga ana tjetër, papagalli vazhdonte talljen pa mëshirë:
— Ledion budalla! Kastriot i mrekullueshëm! Kastriot i zgjuar, Ledion budalla!
— Hesht menjëherë! — ulëriu sërish ai. — E gjitha kjo është edhe për fajin tënd! Çdo mëngjes zgjoje Hanën me britmat e tua dhe ajo më mbante mua përgjegjës! E di çfarë? Do të të shes në internet. Pastaj do ta marr në telefon Hanën… ndoshta kthehet!
Zogu pushoi në çast, si të kishte kuptuar seriozitetin e kërcënimit. Ledioni mori celularin dhe filloi të kërkonte faqe për shitjen e kafshëve shtëpiake.
Macja dhe qeni e shikonin me habi: mos vallë do ta bënte vërtet? Por vendosmëria në fytyrën e tij nuk linte vend për dyshim.
— E teprove, Kastriot… — murmuriti ai teksa shkruante njoftimin. — E di që të duhej një shoqe… por Hana nuk pranonte kurrë të sillnim një papagall femër. Pronari i ri do të të plotësojë çdo tekë. Do ta kesh më mirë se këtu. Mua më mjaftojnë macja dhe qeni… e kuptove?
Mrekullia ndodhi po atë mbrëmje. Telefoni i tij ra dhe një zë gruaje u dëgjua i gëzuar, pothuaj cicërimë:
— Oh, sa shumë më duhet një papagall! Është i domosdoshëm! Djali im i vogël ka kohë që ëndërron një shok me pendë. Ai tek ju flet…