— Flet? Vërtet flet? Mos më thuaj se di të shqiptojë fjalë! Sa gjë e bukur! Dhe… sa kushton?
Ledion Gjeloshi hezitoi një çast dhe hodhi çmimin pa e menduar gjatë:
— Pesë mijë lekë.
— Bashkë me kafazin?
— Po… po, sigurisht, — u përgjigj ai, paksa i pasigurt.
— Atëherë vij menjëherë. A është në rregull?
Në atë sekondë një ndjenjë e ftohtë i përshkoi trupin. Sado i zhurmshëm e kapriçioz të ishte Kastriot Rexha, ai ishte bërë pjesë e përditshmërisë së tij. Megjithatë, vendimi ishte marrë. Kishte shumë gjëra në lojë, mbi të gjitha shpresa për rikthimin e Hanës. Me një peshë në kraharor, tha me zë të ulët:
— Po… ejani.
Sapo mbylli telefonin, dhoma u mbush me një heshtje të rëndë. Papagalli e vështronte si me qortim, sikur ta kishte kuptuar tradhtinë. Petrit Zeneli rrinte i palëvizur, pa lëshuar as frymë, ndërsa Kujtim Dushku kishte ndalur edhe gërhitjen e zakonshme.
— Çfarë doni nga unë? — u justifikua ai me zë të mekur. — Këtu jetoni si mbretër, e unë duhet të paguaj çmimin? E mbani mend si nuk ju duronte Hana? Dhe ju, për inat, bënit vetëm prapësira. Sidomos ti, Kastriot. Të paktën ty po të gjej një shtëpi tjetër. Ka nga ata që i hedhin papagajt nga dritarja kur u mërziten…
Zilja e derës ra papritur.
Sapo gruaja hyri brenda, Petrit Zeneli, edhe pse i plakur, u gjallërua menjëherë. U ngrit mbi këmbët e pasme dhe filloi të kërcente rreth saj, duke kërkuar përkëdhelje. Kujtim Dushku nuk mbeti pas; u afrua dhe u fërkua pas këmbës së saj.
— Petrit! Mjaft! — shpërtheu Ledioni, i kapluar nga një xhelozi e pakuptimtë.
— S’ka asgjë të keqe! — qeshi ajo. — I adhuroj qentë e tillë!
Ajo e ledhatoi me dashuri qenin e vjetër, i cili nxori një tingull kënaqësie, gati si gërhimë e lumtur. Edhe macja mori pjesën e saj të përkëdheljeve, duke murmuritur aq fort sa dukej sikur ndizte motor.
Brenda Ledionit u mblodh një lëmsh ankthi.
— Ju erdhët për papagallin, apo jo? — tha ai me një ton të thatë. — Ja ku është kafazi… dhe zogu.
— Do t’i merrja edhe këta të dy me vete, po të ma lejonit, — bëri shaka ajo. — Djali im duhet të mësojë të kujdeset për kafshët.
— Jo… — mërmëriti ai, duke marrë frymë thellë. — Pa Petritin dhe Kujtimin nuk e përballoj dot jetën.
— Po bëja humor! — buzëqeshi ajo ngrohtësisht dhe e ktheu më në fund vështrimin nga Kastrioti. — Po pse doni të ndaheni nga një papagall kaq i mrekullueshëm?
Ledioni uli sytë dhe, pas një çasti heshtjeje, u përgjigj:
— Sepse ish-bashkëshortja ime nuk pranon të kthehet…