— Sepse ish-bashkëshortja ime nuk pranon të kthehet… sa kohë që ai është ende tek unë, — shtoi Ledioni, duke e zbukuruar pak të vërtetën për ta bërë më të pranueshme.
— Ish-bashkëshortja? — e pyeti ajo me kureshtje të përmbajtur.
— Po… — u përgjigj ai shkurt.
Ai ngriti dorën në ajër me një lëvizje të lodhur, si për të mbyllur bisedën. Gruaja e kuptoi menjëherë se ajo plagë ishte ende e freskët dhe nuk duhej ngacmuar më tej.
Pak minuta më vonë, ajo po largohej me kafazin në duar, ndërsa Kastrioti lëkundej brenda, i qetë dhe i pavetëdijshëm për furtunën që po linte pas.
Sapo dera u mbyll, Petriti u drodh papritur dhe lëshoi një ulërimë të thekshme, aq të dhimbshme sa Ledionit iu drodh zemra.
— Petrit, mjaft! Qetësohu! — u përpoq ta ndalte ai, duke iu afruar. — Po, Kastrioti nuk është më këtu. Por do të mësohemi… s’kemi zgjidhje tjetër.
Fjalët e tij vetëm sa e përkeqësuan gjendjen. Qeni nisi të ulërinte edhe më fort. I zënë ngushtë, Ledioni i vendosi shpejt rripin dhe shqiptoi fjalën magjike:
— Shëtitje!
Vetëm atëherë kafsha u qetësua disi. Megjithatë, pasi u kthyen, Petriti u shtri përpara derës së hyrjes dhe refuzoi kategorikisht të lëvizte. Qëndroi aty me kokën mbi putra, sikur të ruante diçka që nuk ekzistonte më.
Ashtu e zuri gjumi.
Në mëngjes, Ledioni u zgjua dhe mbeti i habitur: mbi qilimin pranë derës flinin të përqafuar Petriti dhe Kujtimi. U afrua me kujdes dhe tentoi t’i ledhatonte, por për herë të parë ata nuk reaguan fare. Sytë e tyre dukeshin të ftohtë, të largët — si të mos e njihnin më.
— Ç’keni kështu? A ju ka ikur mendja? — tha ai me zë të dridhur. — E dini shumë mirë që Kastrioti është mirë. Ka ngrohtësi, dritë, ushqim të mirë. Një djalë i vogël luan me të gjithë ditën. Çfarë mund të kërkojë më shumë një zog për të qenë i lumtur? Hajdeni në kuzhinë, t’ju jap diçka për të ngrënë.
Por ata mbetën aty, kokëfortë, sikur i kishin shpallur botës një grevë heshtjeje.
I pari u dorëzua Kujtimi: aroma e peshkut ishte më e fortë se mërzia. U çua ngadalë dhe shkoi drejt kuzhinës për të marrë pjesën e vet. Ndërsa Petriti nuk lëvizi. Qëndroi te dera, duke rënkuar lehtë.
Nga dreka, Ledioni nuk duroi më. Me një ndjenjë faji që i rëndonte në kraharor, mori telefonin dhe formoi numrin e Hanës Gjini.
— Ju lutem, më falni… — tha ai me zë të ulët. — Në shtëpinë time po ndodh diçka e tmerrshme. Qeni im nuk po e pranon dot që e shita papagallin… Më shmang, nuk pranon as të hajë… A do të kishte mundësi… ndoshta… ta sillnit sërish Kastriotin? Do t’ju kthej çdo lek. Madje, nëse duhet, do t’ju jap edhe më shumë.
— Oh! — bërtiti ajo e trembur. — Por djali im është dashuruar marrëzisht me zogun tuaj! Tani janë ulur bashkë në divan… dhe Nard Prifti po përsërit me entuziazëm të gjitha fjalët që di…