— Edhe shprehjen “Ledion Gjeloshi është budalla” e përsërit? — pyeti ai me një grimë shprese.
— Pa diskutim! — qeshi ajo me gaz. — Pikërisht me atë fjali e nisi shfaqjen.
— Tradhtar i vogël… — mërmëriti Ledioni nën hundë. — Ç’të bëj tani? Kam frikë se Petrit Zeneli do të më mbetet pa ngrënë. Kur i hyn një tekë në kokë, nuk e lëshon lehtë. A do të mund ta sillnit papagallin tek unë, qoftë edhe për pak minuta? Ju paguaj rrugën pa diskutim. Mjafton që Petriti ta shohë me sytë e vet se shoku i tij është mirë.
— Çfarë po thoni kështu? — u step ajo. — Dje mezi e futa kafazin tuaj në makinën time, mezi mbylla derën! Është gjigant! Më mirë ejani ju këtu bashkë me qenin.
— Jo! — kundërshtoi prerë Ledioni. — Nuk vij dot. Me siguri keni bashkëshort… nuk dua të krijoj keqkuptime apo xhelozi të panevojshme.
— Rrini i qetë, askush nuk do t’ju shikojë shtrembër. Do t’ju dërgoj adresën me mesazh dhe mbaron puna.
Pak më vonë, Ledion Gjeloshi kaloi pragun e apartamentit të saj me Petrit Zenelin në zinxhir. Sapo hynë, qeni as që e hodhi sytë nga Kastriot Rexha. Përkundrazi, u drejtua menjëherë nga zonja e shtëpisë: u ngrit në dy këmbë, rrotullohej rreth saj dhe tundte bishtin me aq zell, sa dukej sikur kishte harruar arsyen e vizitës.
— Petrit! Po Kastrioti? Shko përshëndete mikun tënd! — u përpoq ta kthente nga kafazi Ledioni, por qeni ishte krejt i përqendruar te ajo. E vështronte me një përkushtim të çuditshëm, plot adhurim, gjë që i zgjoi Ledionit një ndjesi të lehtë xhelozie.
— Më duket se qeni juaj simpatik nuk paska mall për papagallin, por për mua! — tha ajo me shaka. — Ndoshta qenka dashuri me shikim të parë!
Nard Prifti, djali pesëvjeçar, shpërtheu në të qeshura dhe filloi ta ledhatonte Petritin me një siguri të habitshme, sikur ta njihte prej vitesh. Çuditërisht, qeni iu dorëzua atij me kënaqësi të plotë.
— S’e kuptoj fare çfarë po ndodh me kafshët e mia… — psherëtiu Ledioni, duke hedhur sytë rrotull, sikur priste të shfaqej papritur ndonjë burrë xheloz dhe të shpërthente skandal.
Por asnjë bashkëshort nuk doli në skenë. Ajo i tregoi hapur se e rriste e vetme djalin. Biseda mori rrjedhë të natyrshme dhe, pas pak orësh, u gjendën duke planifikuar të shkonin te shtëpia e Ledionit — për t’i bërë një vizitë edhe maces Kujtim Dushku.
Kujtimi, nga ana e tij, e priti mysafiren me një qetësi dinjitoze. Sapo ajo hyri, macja e vështroi gjatë, sikur po merrte një vendim të rëndësishëm. Në fund u afrua dhe u fërkua pas këmbëve të saj, si për të vulosur diçka. Dukej sikur e kishte kuptuar që kjo grua e bukur shumë shpejt do të bëhej zonja e re e shtëpisë. Dhe macet, siç dihet, rrallë gabojnë kur gjykojnë njerëzit…