Diturie Dushku e vendosi celularin mbi tryezë me një lëvizje të qetë. Visar Rexha as që u përpoq ta përshëndeste. Hyri menjëherë në temë, si të kishte në linjë një sportel banke që punon pa pushim, jo gruan e vet.
— Jo, — tha ajo pa ngritur zërin, ndërsa vazhdonte të nxirrte ushqimet nga qeset. — Nuk i kam dërguar.
Në anën tjetër ra heshtje. Ai priste sqarime, ndoshta edhe ndjesë. Por Dituria nuk shtoi asnjë fjalë.
— Si “nuk i kam dërguar”? — timbri i Visarit u bë i ftohtë, metalik. — Mamaja është keq dhe ty s’të bëhet vonë?
— Më bëhet vonë. Por para nuk do të çoj.
— Përse?
Ajo u kthye nga ai dhe e pa drejt në sy. Dyzet e tetë vjeç, por me atë shprehjen e hutuar prej djali që i kanë hequr lodrën e preferuar.
— Sepse mjaft më, Visar. Pesëmbëdhjetë vjet janë më se të mjaftueshme.
Ai qeshi me përbuzje, u ul dhe mori telefonin në dorë. Si gjithmonë, po i shmangej bisedës.
— Ç’janë këto drama? Mos ke hyrë në menopauzë?
Brenda saj diçka u këput ftohtë. Dhe në atë çast e kuptoi: nuk ishte më e zemëruar. Ishte thjesht e rraskapitur.
Gjithçka kishte nisur herët. Ndoshta që në dasmë, kur Luljeta Sala, vjehrra, i kishte pëshpëritur një mikeje: “Shiko si u sistemua Visari. Grua me para, me sallonin e vet. Tani do jetojmë si njerëz.”
Atëherë Dituria bëri sikur nuk dëgjoi. Mendoi se i shpëtoi fjala. Por nuk ishte rastësi. Ishte plan.
Viti i parë i martesës kaloi qetë. Visari punonte menaxher në një kompani ndërtimi. Rroga nuk ishte e madhe, por vinte rregullisht. Salloni i Diturisë po ecte mirë, klientela shtohej. Paratë mjaftonin për gjithçka.
Pastaj nisën justifikimet: “na hoqën bonuset”, “na prenë shpërblimet”, “më kaluan me gjysmë orari”. Më pas kompania “pati probleme” dhe ai për gjashtë muaj “kërkoi diçka në nivel”. Dituria nuk kundërshtoi. Ishin familje.
Por një ditë vuri re diçka: në pesë vjet Visari kishte ndërruar tri punë, ndërsa kursimet e tij nuk shtoheshin kurrë. Në vend të tyre, shfaqeshin kërkesa të reja.
— Dita, mamit i duhen ilaçe.
— Dita, Jehona Bardhi ka nevojë për ndihmë me riparimet.
— Dita, Flutura Dervishi s’po e paguan dot kopshtin për djalin.
Dhe ajo ndihmonte. Transferonte para. Blinte. Paguan. Sepse ishin të afërm. Sepse nuk i dhimbsej. Sepse, nëse jo ajo, kush tjetër?
Derisa erdhi ajo ditë.
Dituria shkoi te vjehrra për t’i çuar disa ushqime. Çelësa kishte; Luljeta kishte këmbëngulur: “Po më ndodhi gjë, të futesh menjëherë.” U ngjit në katin e tretë, hapi derën dhe dëgjoi zëra nga kuzhina. Të qeshura.
— Ajo mezi pret të lodhet për ne, Tomka jonë! — ishte zëri që vinte nga kuzhina.