— Flutura Dervishi, gruaja e vëllait të vogël të Visarit, — vazhdoi zëri me tallje. — Ka hapur një sallon të vogël, ka marrë edhe një makinë të kuqe. Dhe tani fryhet sikur ka kapur qiellin me dorë. Po ne çfarë? Ne përfitojmë sa kohë që ajo jep. Pse të shkojë dëm?
— Ashtu është, — ia priti Jehona Bardhi, motra e Visarit. — Bën si e zgjuar, por e ha sapunin për djathë. Në vend të saj, unë do t’i kisha vënë kufijtë me kohë.
— Po ajo s’ka fëmijë, — trokiti lehtë lugën në gotë Luljeta Sala. — Diku duhet ta derdhë instinktin e nënës. E ka gjetur tek ne. Megjithatë, sado të përpiqet, nuk bëhet e jona. E huaj ka qenë dhe e huaj mbetet.
Dituria qëndronte në korridor, me qesen e kosit dhe gjizës në dorë. Brenda saj nuk shpërtheu as dhimbje, as zemërim. Vetëm një boshllëk i ftohtë, i kthjellët.
“E huaj.”
U kthye pa bërë zhurmë. Mbylli derën ngadalë, zbriti shkallët një e nga një, hipi në makinë dhe ndezi motorin. Vetëm pasi u largua nga pallati, nxori frymën që e mbante pezull.
Mbrëmja e gjeti Visarin vonë në shtëpi. Ngrohu pjatën, u ul para televizorit dhe nisi të lëvizte kanalet.
— Visar, — e thirri ajo me zë të ulët.
— Hë?
— Sot, nëna jote tha se unë jam e huaj për ju.
Ai nuk ia hoqi sytë ekranit.
— E di si është ajo. Flet pa menduar. Mos i merr për zemër.
— Po ti? Mendon njësoj?
Heshtje e gjatë. Më në fund u kthye nga ajo.
— Ditu… ne kemi familjen tonë. Ti je… pranë nesh. Por jo tamam brenda. Është normale. Secili ka rrethin e vet.
Ajo pohoi me kokë.
— E kuptova.
— Atëherë mos u mundo kot me gjëra të vogla.
Ai u zhyt sërish në telefon. Në atë çast, brenda saj diçka u mbyll përgjithmonë.
Të nesërmen, Dituria hyri në bankë. Mbylli kartën e përbashkët. Hoqi Visarin nga aksesi familjar në aplikacion. Ndali çdo pagesë automatike që shkonte drejt numrave të tyre.
Telefonata e parë erdhi nga Luljeta.
— Ditu, karta nuk funksionon! Pagesa për ilaçet nuk kalon! Më duhen urgjent!
— Drejtohuni në qendrën shëndetësore. Ka alternativa të rimbursueshme.
— Çfarë alternative? Mua më duhet marka e huaj! Kam tension!
— Edhe unë kam, — u përgjigj ajo qetë. — Por tani shpenzoj vetëm për veten.
— Ke humbur mendjen? Do ta marr në telefon Visarin!
— Bëjeni.
Receptori u përplas.
Pas një ore, Visari e telefonoi.
— Çfarë po bën kështu? Mami është në panik! Thotë se e ke braktisur!
— Nuk kam braktisur askënd. Thjesht nuk jam më bankomat.
— Mos u sill si fëmijë! Je grua e rritur!
— Pikërisht. Dhe njerëzit e rritur nuk jetojnë me paratë e të tjerëve. Pagoi vetë ilaçet e nënës sate. Ose ndani shpenzimet me motrat.
— S’kanë mundësi!
— As unë nuk kam më.
Ajo heshti për një çast, duke ndjerë se vendimi i marrë nuk kishte kthim pas.