Ajo e mbylli telefonin me qetësi, por në gjoks i vloi një vendosmëri e ftohtë.
Për një javë rresht, shtëpia u mbush me heshtje. Visar Rexha hynte, rrinte pak pa folur dhe dilte sërish, sikur të ishte mysafir. Një mbrëmje u përpoq ta thyente akullin.
— Dëgjo… ndoshta e teprove? Mami nuk është mirë fare.
— Le të kujdeset djali i saj për të, — ia ktheu Diturie Dushku pa ngritur zërin.
— Unë… tani nuk mundem.
— Çfarë të pengon?
— Puna, e di vetë…
Ajo buzëqeshi hidhur.
— Jo, Visar. Nuk di asgjë. Pesëmbëdhjetë vjet “punë” dhe sërish pa para.
Ai u skuq.
— Ç’mendon ti? Që do të sakrifikohem si ti? Nuk jam prej hekuri!
— Oreksin e ke prej hekuri, — e preu ajo. — Edhe zakonin për të jetuar me paratë e të tjerëve.
— Ata janë familja ime! — shpërtheu ai.
— Atëherë shko dhe jeto me ta.
— Si?
— Ke dy orë për të mbledhur gjërat. Pastaj do të lajmëroj policinë për person të paautorizuar në banesë.
Ai mbeti i shtangur.
— Po tallesh?
— Jo. Thjesht nuk dua më të ndaj çatinë me njerëz që më shohin si bankë.
U largua vonë natën. Mori rrobat, përplasi derën. Pas gjysmë ore ra telefoni: Luljeta Sala.
— Çfarë i bëre djalit tim, moj e pafe?! Po fle te Jehona Bardhi në divan! I është rritur tensioni!
— Më vjen keq, — tha Diturie me ton të sheshtë. — Por nuk është më çështja ime.
— Si nuk është? Je gruaja e tij!
— Ish-gruaja. Nesër dorëzoj kërkesën për divorc.
Luljeta vazhdoi të bërtiste, por Diturie e uli zërin e telefonit.
Procedura u mbyll shpejt. Visari tentoi të negociojë: kërkoi kohë, propozoi “ta bisedonin edhe njëherë”, aludoi për pasurinë e përbashkët. Por apartamenti ishte blerë nga Diturie para martesës. Nuk kishte kontratë martesore. S’kishte asgjë për t’u ndarë.
U panë për herë të fundit te noteri.
— Diti… — murmuriti ai ndërsa ajo firmoste. — Më mungon vërtet.
Ajo ngriti sytë.
— Unë apo portofoli im?
Heshtja e tij ishte përgjigjja.
Një muaj më vonë erdhi një zarf i regjistruar. Brenda ishte deklarata e heqjes dorë nga regjistrimi në adresë dhe një shënim i shkurtër: “Më fal. Nëse mundesh.”
Diturie i lexoi disa herë ato fjalë, pastaj e palosi letrën me kujdes dhe e futi në sirtar.
Në mbrëmje, në ballkon, po pinte çaj me Gresa Hasani.
— Pra, je e lirë? — buzëqeshi shoqja.
— Po.
— Të tremb kjo?
— Në fillim po. Tani ndihem sikur kam hequr një peshë.
Gresa e vështroi me kureshtje.
— Gjithmonë kam dashur të të pyes: pse duroje kaq gjatë?
Diturie u mendua.
— Kisha frikë nga vetmia. Mendoja se familja do të thotë të jesh e nevojshme për dikë. Por kuptova se familje është kur të vlerësojnë. Mua më përdornin.
— Pendohesh?
Ajo buzëqeshi lehtë.
— Për çfarë? Që nuk paguaj më tekat e të tjerëve? Jo. I vetmi pendim është koha e humbur.
— Dhe tani?
— Tani po jetoj. Vërtet.