Të vetmen gjë për të cilën më vjen keq është koha që lashë të më ikte kot.
— Po tani? — e pyeti Gresa butë.
— Tani po jetoj. Vërtet.
Të nesërmen, pa e zgjatur shumë, Diturie Dushku hyri në një agjenci udhëtimesh. U ndal përpara katalogëve me fotografi plazhesh të kaltërta dhe resorteve luksoze. I shqyrtoi me kujdes, pa u nxituar. Për herë të parë nuk po llogariste se çfarë do të mendonin të tjerët, as sa do t’u duhej atyre. Zgjodhi paketën më të shtrenjtë. Bregdet, hotel me pesë yje, dhomë me pamje nga deti. Vetëm për vete.
Kur erdhi momenti i pagesës, punonjësja e pyeti me rutinë:
— Dhomë dyshe?
Dituria ngriti kokën dhe u përgjigj pa asnjë lëkundje:
— Jo. Dhomë teke. Do të udhëtoj vetëm.
Fjalët nuk i tingëlluan më si një dënim. Nuk kishte më shije braktisjeje apo humbjeje. Ishin të lehta, të pastra. Ishin sinonim i lirisë.
Fluturimi ishte planifikuar pas një jave. Në shtëpi, ndërsa nxirrte valixhen nga dollapi, mendja i shkoi pas. Sa herë i kishte shtyrë dëshirat e veta? Sa herë kishte thënë “më vonë”, “s’është momenti”, “duhet të ndihmoj familjen”? Vite të tëra kishte jetuar me idenë se sakrifica ishte detyrim.
Por, për ta, ajo kurrë nuk ishte bërë familje. Ishte thjesht burim. Zgjidhje. Portofol.
Telefoni i dridhi mbi tavolinë. Mesazh nga Visar Rexha.
“Takoheshim dot? Të flasim qetë.”
Një buzëqeshje ironike i rrëshqiti në fytyrë. E lexoi edhe një herë, pa ndjerë asgjë. As zemërim, as mall.
“Mes nesh nuk ka mbetur asgjë për të sqaruar. Të uroj më të mirat. Pa mua.”
E dërgoi mesazhin dhe, pa hezitim, e bllokoi numrin. Një lëvizje e vogël, por me peshë të madhe.
Në ekran u shfaq parashikimi i motit për destinacionin e saj: tridhjetë gradë, diell i plotë, qiell i kthjellët. Si një premtim.
Dituria mbylli valixhen me kujdes, e vendosi pranë derës dhe u drejtua nga pasqyra. Qëndroi për disa çaste duke vështruar reflektimin. Sytë i dukeshin më të qetë, supet më të drejta.
Për herë të parë pas shumë vitesh, gruaja që pa në pasqyrë nuk ishte e lodhur, as e frikësuar, as e varur nga miratimi i dikujt tjetër.
Ishte ajo. Dhe kjo mjaftonte.