Trokitja në derë u dëgjua pikërisht në çastin kur Teuta Dushku po bëhej gati të ulej për mëngjes.
Që një mbrëmje më parë ajo kishte përgatitur petulla me gjizë dhe, për t’i pasur gati sa herë t’i tekej, i kishte futur në ngrirje. Në agim i ngrohu me kujdes dhe po priste t’i shijonte qetësisht, siç bënte gjithmonë.
Por dita nuk nisi sipas planit të saj.
— Kush vallë vjen kaq herët? — murmuriti ajo, teksa hodhi sytë nga dritarja.
Oborri dukej bosh. Askush nuk shihej përreth.
Edhe pse jetonte e vetme në Përmet, Teuta nuk trembej lehtë. Ishte mëngjes dhe shtëpitë e fqinjëve ishin pranë. Familja Kodra kalonte çdo verë aty, ndërsa Vesa Nikolla, nga ana tjetër e gardhit, ishte kthyer vetëm dje. Me siguri nuk do të largohej pa kaluar një javë.
Ajo hapi derën që kërciti lehtë dhe mbeti e shtangur.
— Mirëmëngjes, mama! — tha me buzëqeshje të hapur dhëndri.
— Gentian Basha? Ç’është kjo vizitë kaq herët? — e pyeti ajo e habitur. — Po Marsela Kastrati ku është?
Krenar Curri uli sytë dhe fytyra iu zymtua. Teuta psherëtiu thellë, pastaj u tërhoq mënjanë.
— Hyr brenda. Petullat me gjizë sapo i ngroha.
— Me reçel? — pyeti ai, duke u përpjekur të buzëqeshte.
— Po, me reçel shtëpie, — ia ktheu ajo me ëmbëlsi.
Ndërsa Gentiani hante me oreks, Teuta e vështronte me kujdes. Shpesh thuhet se marrëdhënia mes vjehrrës dhe dhëndrit është e tendosur, por në rastin e tyre ishte krejt ndryshe.
Krenari ishte rritur si jetim, megjithëse prindërit i kishte gjallë. E kishin mbajtur gjyshërit, ndërsa e ëma përpiqej të ndërtonte jetën e saj dhe i ati ishte zhdukur pa lënë gjurmë. Kur Gentiani u njoh me Marselën, vajzën e Teutës, gjyshja e tij ende jetonte, por nuk arriti ta shihte dasmën.
Teuta e kujtonte qartë se si, një ditë pas ceremonisë, Krenari iu afrua me drojë dhe e pyeti:
— A mund t’ju thërras mama?
Ajo nuk hezitoi ta pranonte. Që prej asaj dite, Gentiani nuk e përdori fjalën “mama” thjesht si formalitet; ai e trajtoi Teutën me përkushtimin e një djali të vërtetë. Edhe pse nëna e tij biologjike jetonte, asnjëri nuk kërkonte lidhje me tjetrin.
Me kalimin e kohës, Krenari u tregua dhëndër shembullor dhe Teuta nisi ta donte si djalin që nuk e kishte pasur kurrë. Ai ishte gjithmonë i gatshëm të ndihmonte, ndonëse ajo përpiqej të mos e rëndonte me hallet e saj. Kur Teuta u sëmur, ai mori leje nga puna vetëm për t’i çuar ilaçet dhe për t’u siguruar që nuk i mungonte asgjë. Nganjëherë madje dukej se kujdesej për të me një përkushtim të veçantë, sikur ta kishte nënë të vetme në këtë botë.