Në të vërtetë, kujdesi i Krenarit ndaj Teutës shpesh dukej më i madh sesa ai i vetë Marselës.
Marsela ishte vajzë zemërbutë dhe me shpirt të mirë, por ishte rritur paksa e llastuar. Teuta Dushku e dinte fort mirë se karakteri i së bijës nuk ishte rastësi; ajo vetë kishte ndikuar që Marsela të bëhej kështu. Që e vogël, ia plotësonte pothuajse çdo dëshirë, i hapte rrugë në vend që t’i vinte kufij. Më pas edhe i shoqi, Gentian Basha, u përfshi në të njëjtën frymë. Ishte njeri i dashur, me shumë përkëdheli të pashpenzuara brenda vetes, dhe gjithë atë ngrohtësi e derdhte mbi të bijën. Megjithatë, fakti që atë ditë Krenari ishte shfaqur vetëm, pa Marselën në krah, nuk premtonte asgjë të mirë.
Teuta nuk u habit aspak që ai kishte ardhur në Përmet. Në fund të fundit, ku tjetër do të drejtohej në një moment të tillë? Pasi i shtroi një drekë të bollshme e të ngrohtë, vendosi të mos e zgjaste më kureshtjen.
— Tregomë, Krenar, ç’të solli kaq herët tek unë? — e pyeti me zë të qetë.
Ai uli vetullat, mori frymë thellë dhe nisi të fliste me nxitim:
— Më fal, nënë, por Marsela më ka lodhur pa masë! Kisha menduar ta çoja sonte në një restorant të mirë, ta gëzoja pak, të bënim një mbrëmje ndryshe. Rrimë gjithmonë në shtëpi. Mendova se do të ishte bukur të dilnim, të hanim diçka të mirë e pastaj të bënim një shëtitje — netët e verës janë aq të këndshme…
— Dhe pastaj? — e nxiti Teuta.
— Gjithçka u prish që në shtëpi. Nuk vendoste dot çfarë të vishte. U vonuam aq shumë, sa kur mbërritëm, tavolina jonë ishte dhënë. Është vend i shtrenjtë, mezi sigurohet rezervimi. Ajo shpërtheu në zemërim dhe më hodhi fajin mua që nuk kisha telefonuar për t’i njoftuar për vonesën.
Teuta psherëtiu rëndë; e njihte mirë këtë anë të së bijës.
— Shkuam në një lokal tjetër, më të thjeshtë, por as aty nuk i pëlqeu asgjë. U ankua pa pushim, për çdo gjë. Unë heshta, e përmbajta veten. Pas darkës i propozova të bënim një shëtitje, ndërsa ajo më qortoi se nuk isha treguar i vëmendshëm, se nuk kisha menduar që kishte veshur taka të larta. Aty më humbi durimi. Thirra një taksi dhe u kthyem në shtëpi. Atje i thashë troç çfarë mendoja — se nuk po e vlerësonte përkujdesjen dhe dashurinë time.
Ai ndaloi për një çast, pastaj shtoi me zë të dridhur:
— U grindëm sërish. Në mëngjes mora trenin e parë për në Përmet. Do të ndahem prej saj, të betohem! Do ta kisha nisur që tani procedurën e divorcit… por si t’ju lë ju vetëm?