Teuta Dushku tundi kokën me një psherëtimë të thellë.
Ajo nuk e kishte goditur kurrë të bijën, as në fëmijëri, kur Marsela bënte teka pa fund. Ishte nga ato nëna që besonin se dora nuk ngrihet mbi fëmijën; gjithmonë kishte zgjedhur bisedën, shpjegimin, durimin. Ulej me të, i fliste gjatë, përpiqej ta bindte me fjalë, jo me frikë.
Megjithatë, tani po i kalonte në mendje se ndoshta pak rreptësi në kohën e duhur do ta kishte mësuar Marselën të frenonte shpërthimet dhe të mos i shkarkonte nervat mbi njerëzit që e donin.
— Hë pra, mos e mundo më veten, — i tha ajo dhëndrit me një zë më të butë. — Me të do të merrem unë.
Pastaj shtoi, duke e vështruar me kujdes:
— Shko shtrihu pak. Të njoh mirë, gjithë natën s’ke mbyllur sy.
Krenar Curri bëri një gjest shpërfillës me dorë.
— Do të fle më vonë. S’ka gjë. Pashë që një degë e mollës ka dalë mbi telat e dritave. Po e pres para se të bëjë ndonjë dëm. Edhe shkallët e hyrjes duhen rregulluar, njëra është çarë fare. Faleminderit për mëngjesin… dhe që më dëgjove.
U ndërrua me rroba pune, nga ato që nuk të dhimbset t’i bësh pis, dhe doli në oborr.
Teuta e ndoqi me sy, me një buzëqeshje të hidhur. “Sa budallaqe është kjo vajzë”, mendoi. “Nuk e kupton çfarë pasurie ka pranë.” Djalë punëtor, me duar të arta, zemërbutë e i përkushtuar. Ndërsa ajo, gjithnjë me hundën përpjetë.
“Mirë,” vendosi me vete. “Do ta marr unë në telefon dhe do t’ia them ca fjalë siç duhet.”
Nuk pati nevojë. Telefoni ra vetë.
— Po, — u përgjigj ajo thatë.
— Mami… përshëndetje. Mos është Krenari tek ti? — pyeti Marsela me një zë që përzihej mes ankthit dhe fajit.
— Po, këtu është.
— Faleminderit Zotit… U largua pa thënë asgjë. Nuk ma hap telefonin…
— Nuk të vjen turp, moj bijë? — e ndërpreu Teuta, por pa ngritur zërin. — Burri yt donte të të bënte një surprizë, të të gëzonte. E ti si u solle?
Në anën tjetër dëgjohej vetëm frymëmarrja e rënduar e Marselës. Ajo e dinte se Krenari i kishte treguar gjithçka.
— Çfarë të bëj tani? — pyeti më në fund me zë të ulët.
— Të rregullosh atë që prish. Eja këtu dhe kërko falje. Dhe herën tjetër, mendo dy herë para se të bësh skena pa arsye. Një ditë, pas këtyre shpërthimeve të tua, Krenari mund të mos vijë më tek unë… por të largohet përgjithmonë nga ti. Atëherë do të jetë vonë për pendesë.
— Unë jam vajza jote, — murmuriti Marsela. — Duhet të mbash anën time, jo të dhëndrit.
— Unë mbaj anën e atij që sillet me dinjitet, — u përgjigj prerë Teuta. — Për mua, Krenari është si djalë. Prandaj mos më fol për solidaritet grash kur e drejta nuk është në anën tënde.