Teuta Dushku e mbylli telefonin me një psherëtimë të lehtë dhe doli drejt kopshtit pas shtëpisë. Barishtet kishin mbirë mes rreshtave të perimeve dhe duheshin pastruar, ndërsa vapës së mesditës nuk i shpëtonte asgjë. Toka ishte tharë dhe kërkonte ujë me ngulm.
Ndërkohë, Krenar Curri kishte mbaruar së preri një degë të tharë pranë portës dhe kishte rregulluar shkallët e hyrjes që lëkundeshin prej kohësh. Vetëm pasi përfundoi punët, u ul në tryezë bashkë me vjehrrën për drekë. Për hatër të tij, Teuta kishte përgatitur supën me panxhar që ai e adhuronte, duke e ditur se ishte pjata e tij e preferuar.
Sapo morën lugët në dorë, dera kërciti lehtë.
— Përshëndetje të gjithëve… — u dëgjua zëri i Marsela Kastratit, i butë dhe disi i turpëruar.
Krenari rrudhi vetullat, por nuk tha asgjë; vazhdoi të hante sikur të mos kishte ndodhur gjë. Teuta i bëri me shenjë së bijës të ulej. Marsela mbushi pjatën dhe u afrua pranë të shoqit. Ai, me një lëvizje të dukshme, u spostua paksa anash, duke treguar se mërzia nuk i kishte kaluar ende.
— Hani të qetë, — tha Teuta, duke u ngritur. — Unë po dal të mbledh disa mana.
Marsela i hodhi një vështrim mirënjohës nënës, e lumtur që i la vetëm. Sapo dera u mbyll, ajo e preku Krenarin lehtë me bërryl.
— Krenar… të lutem…
— Çfarë? — ia ktheu ai, pa e fshehur seriozitetin.
— Më fal për dje. Nuk e kuptoj vetë pse reagova ashtu. Java në punë më kishte lodhur dhe u bëra nervoze kot. E di që doje të më bëje qejfin, dhe unë e teprova. Mos ma mbaj mëri…
Ai e vështroi disa çaste dhe buzëqeshi pa dashje.
— Mirë, po ta fal. Por tani më ke borxh një darkë, mbaje mend! Do të më çosh në restorant dhe do të bëj sikur s’më pëlqen asgjë.
— Ti? — qeshi Marsela. — Asnjëherë! Ty të pëlqen çdo gjë.
Meqë tashmë kishin ardhur të gjithë në Përmet, vendosën të qëndronin edhe fundjavën aty. Teutës i vloi disa herë gjuha për t’i dhënë të tjera këshilla së bijës, por u përmbajt. Ç’kuptim kishte? Nëse deri tani nuk kishte mësuar gjërat më të thjeshta, tani le ta mësonte nga bashkëshorti.
Megjithatë, kur erdhi momenti i nisjes, ajo iu afrua Krenarit dhe i tha me zë të ulët:
— Nëse ndodh gjë, më telefono. Sado e rritur të jetë, prapë vajza ime mbetet. Vij dhe e vë në rresht!
Krenari qeshi dhe e përqafoi fort.
— Do ta kem parasysh.
— Dhe mos harro, dera ime është gjithmonë e hapur për ty. Për mua je si djalë.
— Faleminderit, mami, — ia ktheu ai me ngrohtësi.
Teuta i ndoqi me sy teksa largoheshin drejt stacionit, dorë për dore, si dy fëmijë që sapo kishin bërë paqe. Dhe, pavarësisht se çfarë thonë të tjerët, kur një vjehrrë di të sillet me drejtësi e zemër, ajo nuk fiton një kundërshtar në figurën e dhëndrit, por një djalë të dytë.