Elira Dervishi arriti te pallati i saj vonë në mbrëmje, e lodhur deri në palcë pas një udhëtimi rraskapitës. Me valixhen që i rëndonte dorën, mezi u ngjit shkallëve dhe u mbështet te dera e apartamentit. Nxori çelësin, e futi në bravë dhe provoi ta rrotullonte, por dera nuk lëvizi. E provoi sërish. Asgjë. Brava dukej sikur ishte bllokuar krejtësisht.
E acaruar, i ra derës me këmbë.
— Ç’po ndodh kështu? — mërmëriti me inat.
Në atë çast, brenda u dëgjuan hapa. Të qartë. Dikush po afrohej nga korridori. Elira ngriu. Dera u hap paksa, e mbajtur nga një zinxhir sigurie që ajo nuk e kishte parë kurrë më parë. Nga brenda u dëgjua një zë mashkulli, i ftohtë:
— Çfarë kërkon?
— Po ju kush jeni? — belbëzoi Elira, e hutuar dhe e trembur njëkohësisht. Zëri i saj doli i hollë, gati si cicërimë.
— Një kalë me pallto. Thuaj ç’do!
— Taulant, kush është aty? — u dëgjua një zë femre nga brenda, zë që Elira e njohu menjëherë.
— Bora? — shpërtheu ajo. — Ç’bën ti në shtëpinë time? Dhe kush është ky? Pse nuk mund të hyj në apartamentin tim?
— Sa shumë pyetje, — ia ktheu Bora Bardhi me qetësi thumbuese. — Sipas meje, ti do të ktheheshe pas tre muajsh, apo jo?
— Kjo s’është puna jote! Më thuaj menjëherë çfarë po ndodh në banesën time. Kërkoj të hyj brenda, tani!
— Oh, më në fund u shfaqe, — u hap dera përballë. Fqinja doli me shami mbi supe. — Ç’është kjo zhurmë në mes të natës? Si lejoni njerëz të panjohur të hyjnë e të dalin kështu? E mjera Teuta Frashëri, a do ta kishte menduar ndonjëherë që folenë e saj të dashur do ta trajtonin kështu?
— Iliriana Çela, unë kam qenë jashtë për punë për një kohë të gjatë, — shpjegoi Elira me frymë të prerë. — Çelësat ia lashë mamasë që të ujiste lulet dhe të kujdesej për Mjaltën… Kthehem dhe gjej këtë situatë!
Ajo filloi të godiste derën me grushta.
— Nëna jote i solli këta këtu, — tha fqinja me ton të rëndë. — Ndërsa Mjalta është tek unë.
— Si?! — zëri i Elirës u drodh.
— E nxorën në korridor si të ishte leckë. Po të them, thirr policinë. Me fjalë nuk i nxjerr dot.
Sapo brenda u përmend fjala “polici”, dera u hap me vrull. Bora doli në korridor dhe e mbylli pas vetes.
— Flutura Nikolla më lejoi të hyj, — tha me shpejtësi. — Është shtëpia e saj dhe vendosi të ma dhurojë mua.
Elira mbeti pa frymë nga pafytyrësia. Nxori telefonin dhe nisi t’i binte së ëmës. Asnjë përgjigje. Sytë i nguli mbi Borën.
— Ma shpjego si ka mundësi që nëna ime të të falë ty apartamentin tim?
— Pyete vetë, — buzëqeshi ajo me ironi.
Më në fund, linja u hap.
— Alo… Elira? — zëri i Flutura Nikollës tingëllonte i përgjumur. — Çfarë ka ndodhur? Këtu është natë.
— E di shumë mirë që është natë, mami. Ajo që nuk kuptoj është pse ka të huaj brenda shtëpisë sime!
— Elira… ti… ku je tani?
— Para derës sime. Po mendoj të lajmëroj policinë. Dhe më thuaj, ku është Mjalta? U betove që do kujdeseshe për të!
— Prit pak… ç’janë këto marrëzira?
— Marrëzira? Unë po të pyes pse njerëz të panjohur janë në banesën time! Dhe ç’do të thotë që ia ke dhuruar Borës shtëpinë time?
— Elira, do ta sqaroj gjithçka… eja më mirë tek ne…
— Nuk lëviz askund derisa ata të dalin menjëherë nga apartamenti im. U jap pesë minuta. Pastaj do merremi në komisariat.
— Të lutem, qetësohu…
— Koha filloi.
Elira u mbështet pas murit të ftohtë të korridorit. Nga brenda dëgjoheshin zëra të ngritur; Bora po debatonte me dikë, me siguri me Taulant Gjonin. Pas pak, telefoni i saj ra sërish.
— Pse je kaq egoiste? Eja në shtëpi, babai…
— Cili baba? Mami, je në vete? — e ndërpreu ajo ashpër. — Mjaft! Po telefonoj policinë. Përgatitu, sepse do të të marrin në pyetje.
Elira formoi numrin, ajo…