Babai i Elirës u përpoq ta qetësonte Teutën. U ul me të, ia shpjegoi me durim si ishin bërë ndarjet, pse secili kishte marrë pjesën e vet dhe pse askush nuk e kishte lënë jashtë me qëllim. Por fjalët e tij ranë në vesh të shurdhër. Teuta nuk u tërhoq. Përkundrazi, e ktheu gjithë mllefin drejt së bijës.
— Elira, ti ke një apartament me tre dhoma. Për çfarë të duhen gjithë ato hapësira? Ta ndajmë në dy garsoniere, do të na mbeten edhe para në dorë…
— Jo, mami.
— Si “jo”? Jam nëna jote! Kam të drejtë të vendos edhe për pasurinë tënde!
— Nuk ke asnjë të drejtë. Jam në moshë madhore dhe e aftë të vendos vetë. Të lutem, më lër të qetë.
Teuta nuk u dorëzua. Filloi të qante, të ankohej, t’i binte në ndërgjegje. Fliste për sa e lodhur ishte nga kujdesi për Borën, për faktin që nuk kishte një cep të sajin ku të mbyllej e të jetonte e qetë. Thoshte se do të largohej nga të gjithë, se nuk i kishte mbetur asgjë. Elira u lëkund. Zemra iu zbut për një çast. U ndje fajtore. Madje pranoi… por vetëm për pak.
Sepse sapo Teuta zbriti shkallët, ende pa dalë nga hyrja, e telefonoi të shoqin me një zë të mbushur me gëzim dhe i tha se i kishte “rregulluar” Borës një shtëpi.
Ishte verë. Dritaret e katit të tretë rrinin hapur.
— Mami! — thirri Elira, duke u përkulur nga dritarja.
— Po, zemër… — Teuta ngriti kokën, sytë i lëviznin me ankth. Nuk e dinte nëse e bija kishte dëgjuar.
— Nuk të ka mbetur asnjë pikë turpi, siç po e shoh…
— Elira, po ngjitem lart, ta sqarojmë…
— As mos e mendo! Harromë, siç më ke harruar për vite me radhë. Mos u afro më pranë meje!
Zërat u dëgjuan në gjithë oborrin. Fqinjët dolën në ballkone. Le të dëgjonin, mendoi Elira. Të paktën gratë e pallatit do të ishin vigjilente dhe nuk do të lejonin më padrejtësi.
Teuta vazhdoi ta telefononte, t’i dërgonte mesazhe. Elira nuk iu përgjigj.
Disa muaj më parë, Elira ishte dërguar me shërbim në një vend ekzotik. Gjithçka po shkonte mirë derisa nisi lulëzimi i një bime vendase. Ajo pati një reaksion të rëndë alergjik, me ënjtje të frikshme, dhe u detyrua të kthehej urgjentisht në Shqipëri.
Para nisjes kishin bërë paqe. Teuta ishte betuar se e kishte kuptuar gabimin, se do të kujdesej për lulet dhe do ta mbante Mjaltën si sytë e ballit. Madje i dërgonte foto si provë. Por, si gjithmonë, realiteti doli ndryshe.
Edhe një herë, Elira kuptoi se ishte mashtruar.
Teksa ujiste vazot, buzëqeshi me hidhërim. Asgjë e re, mendoi.
Zbriti të hidhte mbeturinat që kishin lënë pas “qiramarrësit” e paftuar. Pranë hyrjes së pallatit e priste një burrë. Elira e njohu menjëherë dhe bëri një hap pas. Ishte i dashuri i Borës.
— Dëgjo pak…
— Po telefonoj policinë.
— Jo, prit… Shtëpia është e jotja, apo jo?
— Po, e imja.
— Krejtësisht?
— Sigurisht.
Ai buzëqeshi shtrembër.
— Po mendoja… ndoshta mund të merremi vesh bashkë…
— Çfarë po thua?
— Pse jo? Jam djalë në punë, bëjmë qejf, jetojmë si duhet… Mos u bëj kokëfortë. Borën e kam hequr qafe.
Në atë çast, nga kthesa u shfaq Gentian Elezi me uniformën e punës. Eci me hapa të shpejtë drejt tyre. “Admiruesi” u zhduk sa hap e mbyll sytë.
— Kush ishte ky tip? — pyeti Gentiani.
— Dhëndri im i ardhshëm, — ia ktheu Elira me të qeshur.
— Ah, mirë atëherë… — buzëqeshi ai. — Të presin në shtëpi. Mami do patjetër të kontrollosh alergjinë. E njeh, nuk të lë rehat. Hajde, të çoj unë.
— Hajde, — tha ajo, me një buzëqeshje të lehtë.
Po, kishte familje. Të ndërlikuar, me plagë e gabime, por gjithsesi familje. Dhe ishte ngushëlluese të dije se dikush shqetësohej për ty.
Në telefon i erdhi një mesazh nga Teuta: “Nuk e kuptove drejt situatën.”
Elira nuk u përgjigj. Kishte gjëra më të rëndësishme për t’u marrë.