Fjolla Tahiri sapo doli nga salla e provimit, kur përpara saj u shfaq me nxitim Krenar Qosja.
— Si shkoi, e kalove? — e pyeti ai, duke e parë me një përzierje ankthi dhe adhurimi të hapur.
— Shkëlqyeshëm! — ajo i tundi përpara syve indeksin me notën e regjistruar. — Po ti?
— E dija që do ia dilje, — buzëqeshi ai me krenari, pastaj shtoi me një grimcë zhgënjimi. — Unë u ngatërrova pak. Mora katër. Ta festojmë?
Fjolla uli sytë dhe hezitoi për një çast.
— Mos më thuaj se sërish mbeta jashtë planeve të tua? — e kuptoi ai menjëherë.
— Më fal… Besoj se Visar Cani po më pret.
— E qartë, — psherëtiu Krenari, pa e fshehur zhgënjimin. — Si mund të krahasohem unë me një yll të ardhshëm të shkencës? Atëherë, të paktën më lejo të të përcjell deri te porta? Më shumë s’po kërkoj.
Ai ia kapi dorën dhe e drejtoi nga shkallët që zbrisnin në katin përdhes. Shkallët prej gize, të zbukuruara me ornamente të vjetra, jehonin lehtë nën hapat e tyre. Fjolla i hodhi një vështrim korridorit të gjerë dhe mendoi se do t’i mungonte ai godinë e vjetër e fakultetit të mjekësisë, me aromën karakteristike të formalinës dhe pluhurit të letrave, me freskinë e përhershme dhe gjysmëerrësirën që nuk zhdukej as në ditët më të nxehta.
Krenari shtyu derën e rëndë të hyrjes dhe drita e jashtme i verboi për një çast. Pranë portës qëndronte Visari, i gjatë, me një tufë lulesh në dorë. Faqet e Fjollës u skuqën menjëherë.
— Ma thuaj, e do? — pyeti Krenari, ende pa ia lëshuar dorën.
— Më ka kërkuar për martesë, — tha ajo me zë të ulët, duke ndier si shtrëngimi i gishtave të tij u forcua.
— Më dhemb! — thirri ajo.
— Më fal… zemra nuk komandohet, — murmuriti ai dhe e lëshoi.
— Fjolla! — u dëgjua zëri i Visarit nga porta.
— Krenar… — nisi ajo.
— Shko. Mos e lër dhëndrin të presë, — tha ai me hidhërim.
Ajo eci drejt portës duke ndier mbi shpinë shikimin e tij. Nuk po ndahej vetëm nga godina e universitetit; po linte pas edhe Krenarin. Ishte mësuar ta kishte pranë gjithmonë, por rrallë e kishte vlerësuar.
— Të thashë të mos vije, — i foli me nervozizëm Visarit sapo iu afrua.
— Mos u zemëro. U shqetësova për ty, — ai u përkul për ta puthur, por Fjolla shmangu fytyrën. Kur hodhi sytë pas, Krenari nuk ishte më te dera.
— Hajde, të shkojmë. Mami na pret për drekë. Do të flasë për dasmën… Ah, këto janë për ty, — tha ai duke i zgjatur lulet.
— Unë ende s’të kam dhënë përgjigje, — ia ktheu ajo.
— Mami ka gjetur një sallë shumë të bukur… — vazhdoi ai, sikur të mos e kishte dëgjuar fare.
Fjolla kishte shpresuar të fliste me Krenarin pas ceremonisë së diplomimit, por ai nuk u shfaq. E kërkoi me sy mes turmës, pa sukses.
— Ku është Ledion Dervishi? — e pyeti ajo Besnik Demën.
— E mori diplomën dje dhe u nis për në Tiranë. Një i afërm i ka siguruar punë atje. I ra fati, — tha Besniku me admirim.
Sytë e Fjollës u mbushën me lot. Festa nuk kishte më kuptim për të. Sapo përfundoi ceremonia, u kthye drejt shtëpisë. Ishte e lënduar nga Krenari. Si mund të largohej pa i thënë asgjë? Ai që i kishte folur për dashuri.
Asnjëri nuk telefonoi tjetrin. Krenari heshti, por edhe ajo nuk bëri hap. Krenaria i mbajti larg. Dy muaj më vonë, Fjolla u martua me Visarin.
Kaluan shtatë vite.
— Përshëndetje… a mund të hyj? — pyeti Fjolla, duke futur kokën në zyrën e gjinekologes. — Uf, si ia del të punosh këtu? E urrej atë karrigen e tmerrshme.
— Fjollë! Hyr, hyr. Erdhe në kohë, sapo mbarova vizitat dhe po bëhesha gati të ikja. Si je? — e priti Donika Kastrati me buzëqeshje.
Shkëmbyen disa fjalë për jetën dhe punën. Fjolla hodhi një vështrim të tërthortë nga infermierja që rregullonte instrumentet.
— Teuta Marku, mund të largohesh, — tha Donika, duke e kuptuar nëntekstin.
Pasi dera u mbyll, Donika u kthye nga shoqja:
— Nuk besoj se ke ardhur kot. Më në fund po pret një fëmijë?
— Ah, sikur… — psherëtiu Fjolla. — Prandaj erdha, për t’u këshilluar. Me Visarin nuk po na ecën. Të them të drejtën, gjërat mes nesh janë përkeqësuar. E ëma e tij i ka mbushur mendjen se problemi jam unë. Unë kam bërë disa analiza, por nuk di më çfarë të mendoj.