— Kam bërë disa analiza, por nuk dua t’i kryej të gjitha në poliklinikën ku punoj. Do të fillojnë thashethemet… A mund të më ndihmosh? — Fjolla Tahiri e pa Donika Kastratin me një shpresë të brishtë në sy.
— Patjetër. Më jep çfarë ke bërë deri tani.
Fjolla nxori nga çanta një dosje të hollë dhe e vendosi mbi tavolinë. Donika i kaloi me kujdes fletët, duke u ndalur herë pas here te rezultatet.
— Çfarë mendon? — e nxiti Fjolla, e paduruar.
— Ka disa devijime të vogla në analiza, por pjesa tjetër duket në rregull. Duhet të thellohemi me ekzaminime shtesë. Të ka parë Mirela Dosti? Po Visari, është kontrolluar?
— Jo. As që pranon ta diskutojë, lëre më të shkojë për analiza.
— E kuptoj… A mund të vish nesër në mëngjes, në tetë fikse? — Donika buzëqeshi lehtë. — Sa mirë që u takuam, Fjollë. Trego, ç’po ndodh me ty?
Fjolla uli sytë.
— Çfarë të them… Para një viti e gjeta Visarin në zyrë me asistenten e tij. Doja të kërkoja menjëherë divorc, por ndërhynë “forcat e rënda”: nëna ime dhe vjehrra. Më bindën të mos e shkatërroja familjen për një “gabim kalimtar”. E imagjinon? Thjesht një tekë, sipas tyre. Vajzën e pushuan nga puna, por mes meje dhe Visarit gjithçka u ftoh.
Ajo psherëtiu.
— Më thanë se të gjithë burrat tradhtojnë herët a vonë dhe se nuk duhej ta ktheja në dramë. Se mjafton të sjell në jetë një fëmijë dhe çdo gjë do të rregullohet. Sikur kjo të varej vetëm nga unë…
Të nesërmen, Fjolla u paraqit sërish te Donika dhe kreu të gjitha ekzaminimet e nevojshme. Kur u ul përballë tavolinës, rregulloi jakën e bluzës me duar që i dridheshin lehtë.
— Atëherë? — pyeti me zë të ulët.
— Shiko vetë. — Donika shtyu drejt saj filmat dhe përgjigjet.
Ajo tregoi me gisht disa hije të çelëta në imazh.
— Këtu… dhe këtu.
— Një tumor? Por jam kontrolluar kaq herë… — Fjolla e pa e tmerruar. — Do të thotë ndërhyrje kirurgjikale?
— Je vetë mjeke, e di si funksionon kjo. Më mirë të operohesh në Tiranë. Kam numrin e Ledion Dervishit. Besoj se do të të ndihmojë të gjesh specialistin e duhur. Ta telefonoj tani?
— Jo… jo tani. Do ta kontaktoj vetë, — murmuriti Fjolla.
— Si të duash, por mos e zvarrit. Po ta shkruaj numrin. Më vjen keq që po e kalon këtë…
Rrugës për në shtëpi, Fjolla përpiqej të përtypte lajmin. Ndihej mirë, përveç një dhimbjeje të herëpashershme në shpinë. Ende nuk kishte mbushur të tridhjetat dhe pas një operacioni të tillë, ëndrra për të pasur fëmijë mund të shuhej përgjithmonë. Dielli ndriçonte qytetin, planet për të ardhmen ende i rrotulloheshin në mendje… A do të mbeteshin vetëm iluzione? Përpara e priste operacioni, ndoshta edhe seanca kimioterapie. Pse ajo? Çfarë kishte bërë për ta merituar?
Endej rrugëve pa drejtim, duke peshuar skenarë të ndryshëm. Vendosi të mos u thoshte asgjë prindërve, të paktën jo tani. Do t’u thoshte se ishte e lodhur, se kishte nevojë për pushim. Do të merrte leje dhe do të shkonte në kryeqytet.
Kur hyri në shtëpi, ishte e rraskapitur. Visar Cani, si zakonisht, rrinte para kompjuterit.
— Visar… — e thirri. — Visar!
— Hë? — u përgjigj ai pa e kthyer kokën.
— Ke uri?
— Mos më shqetëso. Nuk po më përputhen të dhënat, — tha me bezdi, duke shtypur tastierën.
Asgjë e re. Ai gjithmonë i zhytur në tabela, grafikë e rezultate, ndërsa ajo e padukshme në të njëjtën shtëpi.
— Visar, duhet të largohem për pak kohë. Dy javë… ndoshta më shumë. Po më dëgjon?
— Po, po… — murmuriti ai, pa i shkëputur sytë nga ekrani.
Ndoshta ishte më mirë që nuk po e dëgjonte me vëmendje. Nuk do ta bombardonte me pyetje: ku, pse, për sa kohë. Fjolla përgatiti kafenë, ngrohu qoftet dhe ia vendosi pjatën pranë tastierës. Ai mori menjëherë një copë dhe nisi të hante, sytë të ngulur në monitor. Fjolla lëshoi një frymë të thellë dhe u drejtua nga dhoma e gjumit.