Atë natë, sapo u shtri, gjumi nuk i afrohej. Rrotullohej nga njëra anë në tjetrën, me sytë hapur në errësirë. Dëgjoi kur Visari mbylli kompjuterin, hoqi rrobat dhe u fut në shtrat pranë saj.
— Më the diçka më parë? — pyeti ai me zë të përgjumur.
Fjolla nuk lëvizi. Shtirej sikur ishte zhytur në gjumë dhe nuk nxori asnjë fjalë.
Pas pak, frymëmarrja e tij u bë e thellë dhe e rregullt. Ajo u ngrit me kujdes, veshi një triko të hollë dhe shkoi në kuzhinë. Qëndroi gjatë përpara dritares, duke soditur qytetin e mbuluar nga nata: semaforët që pulsonin në boshllëk, dritat e rralla të makinave që nxitonin drejt shtëpive, hijet e pallateve të heshtura. Një ndjenjë e çuditshme boshllëku e mbërtheu. Kur u kthye në shtrat dhe u fut nën batanijen e ngrohtë, e zuri gjumi pothuajse menjëherë.
Të nesërmen paraqiti kërkesën për leje pa pagesë, me arsyetim familjar. Mblodhi disa rroba në valixhe, pa e mbushur shumë. Hodhi një sy frigoriferit: për disa ditë kishte ushqim mjaftueshëm, më pas do të vinte vjehrra dhe do të kujdesej për të birin.
U largua herët, para se Visari të zgjohej. Në tavolinë la një shënim të shkurtër. Qyteti e priti me zhurmë dhe nxitim. Sapo zbriti në stacion, telefonoi Krenar Qosjen. Ai u përgjigj pothuajse menjëherë.
— Përshëndetje, — tha Fjolla me një hare të sforcuar.
E largoi telefonin nga veshi dhe kontrolloi ekranin. Lidhja ishte në rregull.
— Alo, Krenar? Më dëgjon?
— Po… të dëgjoj, — u përgjigj ai më në fund. — Fjolla? Nuk më besohet. Kanë kaluar vite… Nuk e prisja.
— As unë nuk e mendoja. Më kishe thënë dikur se, nëse do të kisha nevojë për ndihmë… Ja ku jam.
— Sigurisht që e mbaj mend. Çfarë ka ndodhur?
— A mund të takohemi? Vij në klinikën tënde.
— Je këtu, në qytet? Po të dërgoj adresën dhe udhëzimet. Ende s’po e besoj…
Një orë më vonë, Fjolla trokiti lehtë në derën e dhomës së mjekëve.
— Mund të hyj?
— Fjolla! — Krenari u ngrit menjëherë nga tavolina dhe iu afrua.
Ajo e vështroi me kureshtje. Si nuk e kishte parë më parë me atë sy? Ishte pjekur, ishte bërë më i sigurt, me një hijeshi të qetë që tërhiqte vëmendjen. Me siguri nuk kishte lënë zemra pa trazuar nëpër korridoret e spitalit.
— Ulu, të lutem. Çaj apo kafe?
— Kam ardhur si paciente, — u përgjigj ajo dhe zuri vend përballë tij.
Ai u bë serioz menjëherë, u ul dhe bashkoi duart mbi tavolinë.
— Të dëgjoj.
Fjolla nxori nga çanta një dosje të trashë dhe ia zgjati. Krenari nisi të shqyrtonte analizat, grafitë dhe përfundimet mjekësore, duke i hedhur herë pas here një vështrim të shpejtë asaj dhe duke bërë pyetje të shkurtra. Ajo çuditej me qetësinë që po ruante, megjithëse duart i dridheshin lehtë nga tensioni… apo nga afërsia e tij.
— Ku po qëndron? — pyeti ai pasi mbaroi së lexuari.
— Askund. Nga treni erdha drejt e këtu.
— Valixhen ku e ke lënë?
— Në garderobë.
— Shumë mirë. Do të të sistemojmë në një dhomë. Duhet të jesh e lodhur. Në katin përdhes ka një kafene të mirë, nëse të merr uria. Pusho pak. Do të konsultohem me kolegët dhe do të vij më vonë. Një infermiere do të hapë kartelën tënde.
— Krenar… nuk më thua asgjë? Edhe ti mendon se pa operacion nuk bëhet?
— Është herët për përfundime të tilla. Të shohim rezultatet e reja, — u përgjigj ai me ton të matur.
Ditët që pasuan kaluan mes analizave të tjera, vizitave nga specialistë të ndryshëm, serumesh dhe injeksionesh. Krenari hynte shpesh në dhomë, por fliste për gjithçka tjetër: për punën, për qytetin, për kujtime të vjetra. Asnjë fjalë të drejtpërdrejtë për gjendjen e saj.
Në ditën e tretë, një infermiere trokiti lehtë.
— Doktor Krenar Qosja po ju pret në zyrë.
Zemra e Fjollës rrihte fort teksa ulej përballë tij.
— Është diçka e keqe? — pyeti me zë të ulët, ndërsa mendimet i përplaseshin në kokë.
Pa folur, ai vendosi përpara saj imazhet e reja dhe raportet përfundimtare.
— Jam aq e tensionuar sa shkronjat më duken sikur lëvizin. Ma thuaj ti, të lutem, — pëshpëriti ajo, duke shtrënguar gishtat.
Një buzëqeshje e lehtë iu shfaq në fytyrë.
— Nuk ka asgjë për t’u thënë në mënyrë dramatike. Je plotësisht e shëndetshme.
— Si? Po… tumori? — zëri i saj u drodh.
Krenari tundi kokën me qetësi.
— Nuk ka ekzistuar asnjë tumor.