Ishte thjesht një proces inflamator, të cilin Donika Kastrati e kishte ngatërruar me diçka shumë më serioze. E trajtuam me antibiotikë dhe terapi me perfuzione. Mund t’i shohësh vetë analizat. Ka mbetur ende pak për t’u përmirësuar plotësisht, por ndërhyrje kirurgjikale nuk të duhet.
Fjolla Tahiri i kalonte faqet e dosjes me duar që ende i dridheshin lehtë. Vështronte me kujdes grafikat, raportet, imazhet.
— Jam mirë… jam vërtet mirë, — përsëriste me zë të mekur, sikur po përpiqej ta bindte edhe veten.
Kur ngriti sytë nga dokumentet drejt Krenar Qosjes, lotët i rrëshqitën pa paralajmërim.
— Ja pra, duhet të festosh, jo të qash, — tha ai me një buzëqeshje të butë, duke i zgjatur një shami.
— Po qaj nga gëzimi, — u përgjigj ajo mes ngashërimeve, duke fshirë hundët. — Më duket e pabesueshme. I kisha parë vetë analizat… Faleminderit, Krenar.
— S’ke pse më falënderon mua. Për momentin, do të ishte mirë të qëndroje edhe disa ditë në repart, sa të përfundojmë trajtimin. Pastaj njoftoje bashkëshortin, do ta gëzosh edhe atë.
Fjolla pushoi së qari menjëherë. Sytë e skuqur u ngulën mbi të.
— Ai nuk di gjë. I thashë vetëm që do të largohesha për pak, pa shpjegime. Nuk kemi fëmijë… dhe vjehrra ime është e bindur se problemi jam unë. Nisa kontrollet për ta vërtetuar të kundërtën dhe ja ku përfundova. — Heshti për një çast, pastaj shtoi: — Në klinikën tuaj ka ndonjë vend të lirë për mjeke terapiste?
— Po mendon të qëndrosh këtu? — pyeti ai, dhe në sytë e tij u ndez një dritë shprese. — Do të flas me drejtorin.
— Nuk arrij ta besoj sa pranë isha të hiqja dorë nga gjithçka… Mendova se po i jepja lamtumirën jetës.
— Gabime ndodhin. E di edhe vetë, — tha Krenari, duke e parë me një përzemërsi që nuk e fshihte dot.
Tri ditë më vonë, Fjolla u kthye në qytetin e saj. Shkoi drejt e në poliklinikë dhe dorëzoi kërkesën për dorëheqje. Ishte një vendim i prerë.
Kur hyri në apartament, e gjeti vjehrrën në sallon.
— U kënaqe me shëtitjen? — shpërtheu ajo pa përshëndetje. — Ne këtu po çmendemi nga meraku, ndërsa ti shfaqesh sikur s’ka ndodhur asgjë!
— Visar Canit i thashë që do të largohesha, — nisi Fjolla, por gruaja nuk e la të përfundonte. Fjalët e saj ishin helm: që e kishte ditur se kështu do të mbaronte, që Fjolla nuk meritonte asgjë, se duhej të largohej me duar bosh, njësoj siç kishte hyrë në atë shtëpi. Një nuse që nuk lind, sipas saj, nuk kishte vend aty.
— Mjaft! — briti Fjolla me një vendosmëri që as vetë nuk e njihte. Vjehrra u step. — Mund të lind. Jam plotësisht e shëndetshme. Ndoshta duhet të kontrolloni djalin tuaj. Besoj se e dini edhe vetë këtë. Do të qëndroni të më mbikëqyrni teksa mbledh sendet e mia, apo do të më lini të largohem e qetë?
Fytyra e gruas u mbulua nga njolla të kuqe. Murmuriti diçka të pakuptueshme dhe u largua.
Fjolla kaloi edhe nga shtëpia e prindërve. U tha se po ndahej nga Visari dhe se do të zhvendosej. Nuk priti as këshilla, as vajtime; vendimi ishte marrë. Asgjë nuk e mbante më në atë qytet. Fëmijë nuk kishin, pretendime asnjëra palë. Procedura e divorcit do të ishte e shpejtë. Nëse do të duhej, do të kthehej vetëm për firmën përfundimtare.
Krenari e mbajti premtimin. Bisedoi me drejtorin e spitalit dhe Fjolla u pranua në repartin e terapisë. Si dikur në auditorët e universitetit, ai ishte sërish pranë saj. Por ajo pranoi ndjenjat e tij vetëm pasi divorci u mbyll zyrtarisht.
— A do të pranosh të bëhesh gruaja ime? Apo jam ende pa shpresë? — e pyeti një mbrëmje, me një buzëqeshje që fshihte ankthin.
— Kam bërë një gabim dhe dua ta ndreq. Më jep pak kohë. U largove papritur atëherë dhe nuk arrita të të thosha se nuk kisha pranuar të martohesha me Visarin. Ishte këmbëngulja e mamit…
— U lëndova shumë në atë kohë, — pranoi ai.
Një vit më pas, Fjolla Tahiri dhe Krenar Qosja u martuan. Së shpejti, në jetën e tyre erdhi një djalë i shëndetshëm, dëshmi e qartë se frika e dikurshme kishte qenë e pabazë.
Gabimet janë pjesë e jetës, ashtu si edhe e profesionit. Askush nuk është i pagabueshëm — sidomos ai që punon e merr vendime çdo ditë.
“Rastet e gabimeve mjekësore nuk janë të rralla. Thelbësore është të nxjerrësh mësim prej tyre dhe të mos lejosh përsëritjen.”
— Petrit Leka, Diagnoza përfundimtare
“Të njohësh diagnozën tënde, në një farë mënyre, është çlirim. Më në fund, gjithçka merr emër; kupton se nuk je dembele apo e pavlerë… Ndonjëherë, një diagnozë sjell edhe shpresën se dikush do të merret seriozisht me ty dhe me problemet e tua.”
— Elira Pasholli