— Tridhjetë e nëntë me dy, — pëshpërita në ajër, sikur po i flisja mureve.
Zëri m’u duk i mbytur, i rëndë, si të vinte nga poshtë një jorgani të trashë pambuku.
Saimir Jakupi qëndronte i mbështetur te pragu i derës së dhomës së gjumit. Prej gati tri orësh nuk kishte hedhur asnjë hap brenda — që nga teshtima ime e parë. Shpinën e kishte ngjitur pas kornizës së derës, sikur ato pak hapa largësi ta mbronin nga gjithçka që qarkullonte në ajrin e apartamentit tonë me dy dhoma.
— Ja pra, — mërmëriti ai, duke tërhequr mëngën e bluzës së shtëpisë mbi hundë. — Të thashë të mos hipje në metro. A nuk ta thashë?
Tavani mbi kokë rrotullohej ngadalë, në kah të kundërt të akrepave të orës. Nuk më duheshin qortime. Doja një gotë me lëng të thartë boronice dhe një dorë që të ma rregullonte jastëkun e shtrembëruar.
Por Saimiri rrinte larg. Një distancë e sigurt, si në radhë para arkës së supermarketit.
I huaj në shtëpinë time
— Saimir, më jep pak ujë, të lutem. Shiko edhe në kutinë e ilaçeve, mos ka mbetur gjë për temperaturën.
Ai lëvizi në vend, sikur s’dinte ku t’i çonte këmbët. Në qëndrimin e tij lexohej ajo shprehja e njohur prej njëzet e pesë vitesh: dëshira për t’u zhdukur kur shfaqej një problem. Për t’u bërë i padukshëm derisa gjithçka të kalonte vetë.
— Elira, po ti s’je në vete. Të futem unë aty brenda dhe të marr viruset e tua? — qeshi me nervozizëm, por sytë i mbetën të akullt. — Nesër kam takim me klientët. Objekt i madh. Nëse sëmurem, humbasim para. E mendove këtë?
I mbylla sytë.
A duhej të mendoja për financat kur çdo kyç më dhembte, sikur dikush t’i përdredhte me forcë?
— Ujë, Saimir. Vetëm ujë.
Ai u zhduk në korridor. Nga kuzhina u dëgjua zhurma e rubinetit. Rrjedha e ujit më tingëlloi tepër e fortë në heshtjen që më gumëzhinte në veshë.
Pas pak u kthye, por nuk e kaloi pragun. E vendosi gotën në dysheme, pranë derës.
— Merre kur të largohem unë.
Ishte si të ushqeje një kafshë të egër në kopsht zoologjik. E shikoja gotën dhe një të ftohtë i lagësht më zvarritej përgjatë shtyllës kurrizore.
Pastaj ndodhi ajo që, në thellësi, e kisha frikësuar gjithmonë.
Nga korridori u dëgjua zinxhiri i çantës sportive.
Vëzhzh.
Heshtje.
Vëzhzh.
U ngrita me vështirësi mbi bërryl. Koka më dukej prej gize.
— Ku po shkon?
Arratisje me limonë
Saimiri u shfaq në hyrje të korridorit. Kishte ndërruar rrobat: xhinse, pulovër të pastër. Në fytyrë mbante maskë. Brenda shtëpisë së vet.
— Elira, mendo edhe vetë, — nisi ai me atë ton shpjegues që përdorte sa herë donte të justifikohej.