— Këtu brenda tani qarkullojnë vetëm mikrobe. Ajrimi është i dobët. Do shkoj te mami. Do rri dy‑tri ditë atje, derisa ti… të pushosh së teshtituri. Ka divan bosh.
— Po largohesh? — zëri m’u duk i huaj, i gërvishtur, i përulur.
— Jam gati dyzet vjeç. Mund të më duhet ndihmë.
— Atëherë thërret urgjencën! — ia ktheva me sa fuqi kisha.
Ai më pa me një lloj habie të sinqertë.
— Telefonin e ke pranë. Ç’të bëj unë? Nuk jam mjek. Po u sëmura edhe unë, do shtrihemi të dy këtu si kufoma. Kujt i hyn në punë? Më mirë të jem në këmbë, të punoj, të fitoj ca lekë… pastaj të sjell ushqime. T’i lë te dera.
“Pastaj.”
U vërtit në korridor me nxitim nervoz. Dëgjova frigoriferin që u hap, kërcitjen e një shisheje qelqi, fërshëllimën e qeses plastike.
— I mora limonët, në rregull? — thirri nga pragu.
— Edhe mjaltin. Mamit i kishte mbaruar. Ty s’të lejohet tani e ëmbla, të rëndon.
Unë rrija shtrirë dhe shihja gotën me ujë pranë derës. Tre metra larg. M’u dukën si tre kilometra.
Ai po merrte limonët. Po merrte mjaltin. Po merrte me vete edhe shëndetin e tij “të çmuar”, të paketuar në çantën sportive.
— Çelësat i more? — e pyeta mekanikisht. Refleks i një gruaje me vite martesë.
— Po, po, i mora. Mos u shqetëso. Shërohu, Elira. Pij sa më shumë lëngje. Dhe… mos më telefono tani, mirë? Dua të fle pak para punës. Zëri yt… tingëllon shumë i sëmurë. Më prish nervat.
Kërcitja e bravës më goditi si krismë arme.
Dy rrotullime.
Heshtje.
Një e rritur e vetme
Mbeta vetëm. Në ajër përziheshin aroma e kolonjës së tij me erën e djersës sime të ftohtë. Telefoni mbi komodinë u drodh lehtë — njoftim nga banka: “Pagesë. Supermarket. 350 lekë.” Me sa duket kishte blerë diçka për rrugë.
Çuditërisht, paniku nuk erdhi. Bashkë me Saimir Jakupin doli nga shtëpia edhe ajo ankthi i ngjitshëm, i bezdisshëm. Askush nuk ankohej më, askush nuk dridhej nga frika se mos infektohej, askush nuk kërkonte garanci absolute sigurie.
Zgjata dorën dhe kapa telefonin. Ekrani më dukej i mjegullt, por gishtat e dinin vetë ç’duhej bërë.
Aplikacioni i porosive. Gjithçka që më nevojitej. Vitamina. Sprej për fytin. Lëng boronice. Supë pule.
“Koha e pritjes — 15 minuta.”
Pas një çerek ore ra zilja. Duke u mbajtur pas murit, me hapa të pasigurt, arrita deri në hyrje. Një qese varej në dorezë.
Djaloshi i shpërndarjes, të cilin as nuk e pashë, bëri për mua me dyqind lekë shërbim më shumë sesa burri im kishte bërë në njëzet vjet martesë.