Piva supën e nxehtë me gllënjka të vogla. Trupi më dridhej ende nga të ftohtit, por mendja, papritur, u kthjellua si qielli në një mëngjes të akullt janari.
Në atë apartament ndodheshin saktësisht aq të rritur sa duhej për të mbajtur përgjegjësi. Një. Unë.
Dhe nëse po ia dilja vetë, me temperaturë e këmbë që më merreshin, për çfarë më duhej një burrë që trembej edhe nga frymëmarrja ime?
Pa e menduar gjatë, mora sërish telefonin. Jo për ta telefonuar Saimir Jakupin. Këtë herë hapa motorin e kërkimit. Me gishta që ende më dridheshin, shtypa ngadalë mbi tastierë:
“Ndërrim urgjent bravash. Shërbim 24 orë.”
Zhurma e ndryshimit
Tekniku mbërriti shpejt. Sytë i kishte të skuqur nga pagjumësia; më pa një çast, vështroi rrobën time të trashë shtëpie dhe zgjodhi të mos bëjë asnjë pyetje të panevojshme.
— Do zëvendësojmë vetëm cilindrin apo gjithë mekanizmin? — pyeti me ton praktik, ndërsa nxirrte veglat nga çanta.
— Të gjithin, — zëri më dilte ende i ngjirur, por vendosmëria nuk më mungonte.
— Vendosni modelin më të sigurt që keni.
Sharra elektrike hungëriti teksa preku metalin. Tingulli i mprehtë, çuditërisht, më bëri mirë. Ishte si një vijë prerëse mes së shkuarës dhe së tashmes, sikur çdo grimcë metali që binte në dysheme të ishte një copëz e jetës sime të vjetër.
Kur mjeshtri më dorëzoi çelësat e rinj — të rëndë, ende të lyer me vaj — ndjeva për herë të parë pas njëzet e katër orësh që mushkëritë m’u mbushën plot.
— Me këtë të vjetrin ç’të bëj? — pyeti ai, duke treguar bravën e hequr.
— Hidheni, ju lutem.
Tri ditët që pasuan kaluan në qetësi të plotë.
Saimiri nuk mori në telefon. Me sa duket, e kishte marrë seriozisht misionin për të ruajtur shëndetin e vet. Ose ndoshta po shijonte byrekët e së ëmës dhe rehatinë pa një grua të sëmurë pranë.
Ndërkohë, unë po rimerrja veten.
Sa çudi: trupi shërohet më shpejt kur askush nuk endet rrotull me fytyrë të ngrysur. Kur askush nuk psherëtin me tepri, nuk kërkon darkë me arsyetimin “gjithsesi je në shtëpi”, nuk ndez lajmet me volum të lartë.
Fjeta sa herë që më merrte gjumi. Hëngra në shtrat pa ndjerë faj. Ajrosa dhomat. Heshtja nuk më dukej më kërcënuese; përkundrazi, ishte si ilaç.
Në ditën e tretë, temperatura u zhduk krejt. U ngrita më në fund, bëra një dush të gjatë dhe lashë pas ndjesinë e rëndë të poshtërimit që më ishte ngjitur në lëkurë. Veshta pizhame të pastra. Përgatita çaj të fortë me limon — pikërisht atë që më kishte sjellë korrieri në vend të atij që ma kishte marrë burri.
Dhe atëherë, nga dera, u dëgjua një kërcitje metali.
Ngriva me filxhanin në dorë.
Zhurma u përsërit, më e ashpër, më këmbëngulëse. Dikush po përpiqej me forcë të rrotullonte një çelës që nuk i përkiste më asaj dere. Pastaj doreza u tërhoq me nervozizëm. Një herë. Edhe një herë.