Pastaj ra zilja. E gjatë, këmbëngulëse, si urdhër.
U nisa drejt derës pa nxituar. Hapat i kisha të qetë, frymëmarrjen të rregullt. Asnjë dridhje. Asnjë mëdyshje.
— Elira! — zëri i Saimir Jakupit vinte i mbytur nga shkallët. — Je brenda? Ç’ka ndodhur me bravën? Çelësi s’futet! Është bllokuar? Hape derën!
U afrova deri sa ndjeva ftohtësinë e drurit në pëllëmbë, por nuk e rrotullova çelësin.
— S’është bllokuar asgjë, Saimir, — fola me zë të qartë. — Thjesht ai çelës nuk i përket më kësaj dere.
Nga ana tjetër ra heshtje. Dukej sikur po përtypte kuptimin e fjalëve.
— Si “nuk i përket”? Mos ke ndërruar cilindrin? Pse? Ç’po bën kështu? Jam i lodhur, vij nga puna, mamasë i është rritur tensioni, dua të hyj në shtëpinë time! Mjaft me këtë teatër.
Teatër.
Një çerek shekulli shfaqje, ku unë kam qenë edhe aktorja kryesore, edhe pastruesja e skenës.
— Ti më the të mos të telefonoja derisa të shërohesha, — iu përgjigja qetë përmes derës. — Nuk të telefonova. Tani jam shëruar. Nga gjithçka.
— Elira, ç’janë këto marrëzi? Të është kthyer temperatura? — zëri iu hollua, u bë i mprehtë.
— Çfarë do të thotë “nga gjithçka”? Unë jam burri yt! Thjesht po prisja të kalonte momenti i rrezikshëm. Je grua e arsyeshme! Unë siguroja të ardhura!
— Ike, Saimir. More limonët dhe ike.
— Limonët! — bërtiti ai. — Ç’të duhet ajo histori me limonë?
— Nuk ke më asnjë të drejtë këtu, — vazhdoi ai me inat. — Apartamenti është edhe i imi! Do të thërras policinë! Do ta presin derën!
— Thirre, — i thashë pa e ngritur zërin. — Le ta presin. Dokumentet e pronës janë në emrin tim. E di mirë kush figuron pronar. Sendet e tua… do t’i sistemoj.
— Çfarë sendesh?
— Të gjitha. Do t’i palos me kujdes në kuti dhe do t’i nis me korrier te nëna jote. Edhe limonët, po të kenë mbetur.
Vazhdoi të ulërinte edhe pak. U përpoq të luante me ndjenjat: “E bëra për ne, moj e marrë!” Pastaj zëri iu shua.
Dëgjova një shkelm të pafuqishëm mbi derë. Më pas hapa që zbrisnin shkallët — të rëndë, të zemëruar, si të një njeriu që sapo i është hequr rehatia e zakonshme.
U ktheva në kuzhinë. Çaji ishte vakur, por ende me aromë të fortë.
Në komodinën e korridorit qëndronte kompleti i ri. Dy çelësa të shndritshëm.
Njëri ishte i imi.
Tjetrin e mora në dorë. Metal i ftohtë, peshë e ndjeshme. Hapa sirtarin e fundit të tavolinës dhe e hodha thellë, në cep.
Le të rrijë aty. Ndoshta një ditë do t’i takojë dikujt që s’do të ketë frikë të më zgjasë një gotë ujë kur të kem nevojë. Ose ndoshta do të mbetet përgjithmonë në errësirën e atij sirtari.
Në heshtjen e banesës u dëgjua tik-taku i çajnikut që ftohej. Mbusha filxhanin edhe një herë.
Vetëm, ndihesha e qetë.