Të afërmit e bashkëshortit këmbëngulën që nusja të merrte përsipër pagesën e kredisë së makinës së tyre, por nuk e kishin imagjinuar përgjigjen që do të merrnin.
— Pranvera, e more vesh që do të blejmë makinë të re? — iu drejtua me buzëqeshje të ëmbël Gresa Pano, motra e Ilir Rexhës.
Dreka familjare po rridhte si zakonisht, me zhurmë pjatash dhe biseda të shpërndara. Pranvera Çuko qëndronte pranë të shoqit, duke vëzhguar me kujdes çdo reagim rreth tryezës. Edhe pse kishin kaluar dy vite që ishte bërë pjesë e kësaj familjeje, ende ndihej si e huaj mes tyre.
— Jo, nuk dija gjë, — tha ajo duke pirë një gllënjkë çaji. — Çfarë modeli keni zgjedhur?
— Një Kia! E pabesueshme sa elegante është brenda! — Gresa pothuajse u ngrit në këmbë nga entuziazmi. — E provuam në test-drive. Nesër mund ta marrim në dorëzim!
Nga cepi tjetër i dhomës, vjehrra kolliti lehtë, në mënyrë domethënëse.
— Ka vetëm një pengesë të vogël me pagesën.
Pranvera ndjeu një therje shqetësimi. Toni i zërit nuk premtonte asgjë të mirë.
— Pranvera, — u përkul Gresa drejt saj, — e diskutuam me të gjithë… Ti ke rrogë të sigurt. Je ekonomiste, puna jote është e qëndrueshme, çdo gjë tek ju është e rregullt.
— Dhe? — ajo vendosi pirunin mbi pjatë.
— Mendonim… nëse do të na ndihmoje me kredinë. Vetëm për një periudhë të shkurtër! Më pas ta kthejmë çdo qindarkë, të japim fjalën!
Heshtja mbuloi tryezën. Të gjithë e shikonin si të ishte kërkesa më e natyrshme në botë.
— Po më thoni që unë të paguaj kredinë tuaj për makinën?
— Mos e merr për keq, — ndërhyri vjehrra. — Jemi një familje. Në familje njerëzit mbështesin njëri‑tjetrin.
— Sa është shuma? — pyeti Pranvera, duke u përpjekur të ruante qetësinë, ndërsa brenda i zienin mendimet.
— Vetëm një milion e shtatëqind mijë lekë, — tha Gresa me një ngritje supesh. — Afati tre vjet.
— Sa?! — Pranvera gati u mbyt me çajin. — E keni seriozisht?
Ajo ktheu kokën nga Iliri. Ai shmangu shikimin dhe u përqendrua tek pjata.
— Ilir, ti ishe në dijeni të kësaj “ideje”?
— Po… kemi folur, — mërmëriti ai.
— Dhe je dakord?
— Pranvera, janë njerëzit e mi… Do ta kthejnë, sigurisht.
— Patjetër që do ta kthejmë! — reagoi menjëherë Gresa. — Apo nuk na beson?
Në mendjen e Pranverës nisën të rrotulloheshin shifra: paga e saj mujore, kredia e apartamentit, faturat, shpenzimet e përditshme. Tani edhe një borxh i madh për një makinë që as nuk do ta përdorte?
— Më duhet kohë ta mendoj, — tha më në fund.
— Çfarë ka për të menduar? — u habit vjehrra. — Je pjesë e kësaj shtëpie. Këtu ndihmojmë njëri‑tjetrin.
— Saktë! — shtoi një kushëri. — Mos u trego dorështrënguar, teze Pranvera!
Ajo u ngrit nga tavolina.
— Unë nuk kam marrë kurrë kredi në jetën time. Dhe nuk kam paguar asnjëherë detyrimet e dikujt tjetër. Më duhet ta shqyrtoj mirë.
— Domethënë nuk do të japësh para për familjen? — e sfidoi Gresa, duke rrudhur vetullat.
— Gresa, lëre tani, — u përpoq Iliri, por zëri i tij ishte i pasigurt.
— Nuk po e detyroj, thjesht s’po e kuptoj! Nuk jemi të huaj!
Pranvera doli në kuzhinë. Duart i dridheshin. Pse duhej të ndihej fajtore? A nuk ishte absurde kjo kërkesë? Kishte punuar me vite, kishte kursyer çdo lek, pa i hyrë borxheve. Tani pritej të merrte mbi supe kredinë e dikujt tjetër për luks?
— Çfarë po ndodh me ty? — e ndoqi Iliri.
— A e kupton sa po kërkojnë? Është pothuajse sa paga ime e një viti!
— Do ta shlyejnë, — tha ai pa bindje.
— Kur? Si? Gresa nuk ka një punë të qëndrueshme prej pesë vitesh!
— Por janë të afërmit e mi…
— Të tutë, — ia preu ajo ashpër. — Dhe duket se ke vendosur pa më pyetur.
Diçka ndryshoi brenda saj në atë çast. Nuk ishte më zemërim, por vendosmëri e ftohtë. Jo, këtë barrë nuk do ta merrte përsipër. Vendimi ishte i prerë.
Atë mbrëmje, Pranvera u shtri në shtrat me mendimet që nuk i jepnin qetësi dhe me një ndjenjë se përplasja e vërtetë sapo kishte filluar.