Atë natë, gjumi nuk iu afrua fare Pranverës. Ilir Rexha merrte frymë rëndë në krah të saj, i zhytur në gjumë të thellë, ndërsa mendja e saj sillej në rreth vicioz: indinjatë, hutim, mllef.
— Ilir… — e preku lehtë në shpatull. — Je zgjuar?
— Hë? Çfarë ka? — u kthye ai i përgjumur.
— E mendon seriozisht që unë duhet të paguaj kredinë e Gresa Panos?
Ai lëshoi një psherëtimë të lodhur.
— Pranvera, ta diskutojmë në mëngjes.
— Jo. Tani.
Iliri u ngrit ndenjur në shtrat, duke kaluar dorën nëpër flokë.
— Tek ne kështu funksionon. Familja i del krah familjes. Kemi qenë gjithmonë kështu.
— T’i dalësh krah? — ia ktheu ajo me ironi. — Kjo s’është ndihmë, Ilir. Është grabitje në mes të ditës! Ata duan të shëtisin me makinë të re me paratë e mia!
— Kanë premtuar se do t’i kthejnë…
— Dhe ti u beson? — ajo u ngrit vrullshëm. — Të kujtohet kur Ylvije Gjeloshi mori para për “rinovim”? Ku përfunduan ato lekë?
— Po ajo është mami… — belbëzoi ai.
— Pikërisht! — ndezi dritën. — Unë nuk jam bankomat familjar!
Të nesërmen, Pranvera mori në telefon Drita Rexhën.
— E di ç’kanë shpikur? — shpërtheu sapo ajo hapi linjën. — Duan që unë të shlyej kredinë e makinës së Gresës!
— Po flet seriozisht?! — reagoi Drita e tronditur. — Dhe Iliri ç’thotë?
— Më keq akoma. Është në anën e tyre. “Tradita, familja, të gjithë për njëri-tjetrin” — e imitoi ajo me nerv.
— Pranverë, mos më thuaj që do pranosh.
— S’e di… — pranoi me sinqeritet. — Nëse bie dakord, do më shkelin me këmbë. Nëse refuzoj, prishen marrëdhëniet me gjithë fisin.
— Çfarë marrëdhëniesh? — ia preu Drita. — Të shohin vetëm si portofol me këmbë.
Pasi mbylli telefonin, Pranvera hapi laptopin. Kërkoi për raste të ngjashme me borxhe brenda familjes. Forumet ishin plot me rrëfime për presione, manipulime, fajësime. “Mos paguani kurrë kreditë e të tjerëve.” “Një herë ndihmon, gjithë jetën të shfrytëzojnë.” “Vetëm kufijtë e qartë shpëtojnë financat dhe dinjitetin.”
Në mbrëmje, telefoni i saj ra sërish.
— Pranverë, e more vendimin? — zëri i Gresës tingëllonte kërkues. — Nesër shkojmë në bankë.
— Ende po e mendoj.
— Çfarë ka për t’u menduar? — u dëgjua një psherëtimë e paduruar. — U kam thënë të gjithëve që makina blihet.
— Kjo është përgjegjësia jote, — tha Pranvera me një qetësi që e habiti edhe vetë.
— Do të thotë se po na kthen shpinën? — shpërtheu Gresa. — Familjes?
— Nuk e kam marrë unë atë kredi. Dhe nuk do ta paguaj.
— E qartë, — tha ftohtë Gresa. — Mami kishte të drejtë. Ti thjesht…
Pranvera e ndërpreu telefonatën. Dora i dridhej, por brenda ndiente një qëndrueshmëri që po forcohej.
Pas rreth një ore, e telefonoi Ylvije Gjeloshi.
— Ç’janë këto teka fëminore? — foli me ton të ashpër. — Gresa po qan! A nuk të vjen turp? A e di ç’do të thotë familje?
— Ylvije, e kuptoj shumë mirë, — u përpoq të ruante qetësinë. — Por këtë kredi nuk do ta marr mbi vete.
— Sa egoiste je! — ia përplasi dhe mbylli telefonin.
Kur Iliri u kthye në shtëpi, e gjeti Pranverën të përkulur mbi tavolinë, mes faturave dhe një kalkulatori.
— Çfarë po bën? — pyeti i habitur.
— Po përgatitem, — ia ktheu ajo duke ngritur sytë. — Për mbledhjen familjare. Kam vendosur të jap një refuzim zyrtar.
— Je në vete? — mbeti ai pa fjalë. — Do t’i ofendosh rëndë.
— Le të ofendohen. Ofendimi kushton më pak se një milion e gjysmë lekë nga buxheti ynë.
Iliri heshti. Në shikimin e tij ajo dalloi pasiguri… por edhe një fije respekti.
Ditët që pasuan u mbushën me tension. Iliri ishte i heshtur, i rënduar, dhe u përgjigjej me gjysmë zëri telefonatave të të afërmve. Ndërkohë, Pranvera u mor seriozisht me përgatitjet: shtypi tabelat e shpenzimeve mujore, renditi me kujdes çdo detaj të buxhetit familjar dhe përpiloi një përgjigje të argumentuar, e cila do të lexohej para të gjithëve në takimin që po afrohej.