Një mbrëmje para takimit me të afërmit, ndërsa dokumentet i kishte sistemuar me kujdes në një dosje blu, Pranvera iu kthye Ilirit:
— Ilir, do të vish me mua, apo jo?
Ai fërkoi ballin me pëllëmbë, sikur donte të largonte një dhimbje koke që s’i ndahej.
— Nuk e di… — psherëtiu. — Më mori në telefon mamaja. Bërtiste se paskam humbur burrërinë, se jam bërë leckë.
Pranvera e pa drejt në sy.
— Dhe ti e beson këtë?
— Jo, por… — u ndal në mes të fjalisë. — A nuk ka ndonjë mënyrë më të butë për t’u thënë jo?
Ajo hapi duart në shenjë pafuqie.
— Çfarë të them? “Na falni, por s’mundemi”? Me familjen tënde kjo nuk funksionon. E kam provuar tashmë.
Të dielën shkuan në shtëpinë e Ylvije Gjeloshit. Të gjithë ishin mbledhur: Gresa Pano me të shoqin, nipërit, motrat e Ilirit. Atmosfera ishte e akullt; përshëndetja u kthye me gjysmë zëri.
— Më në fund erdhët, — tha Ylvije, pa u lodhur me formalitete.
— Përshëndetje të gjithëve, — u ul Pranvera qetësisht pranë tryezës.
— Atëherë? E more vendimin? — Gresa e shikonte me krahët e kryqëzuar. — Makina po rri kot prej një jave.
Pranvera nxori dosjen.
— Po. Kam përgatitur një përgjigje zyrtare.
— Ç’do të thotë kjo? — u vrenjt Ylvije. — Je në zyrë kontabiliteti këtu?
— Dua që gjithçka të jetë e qartë, zonja Ylvije, — tha ajo duke hapur fletët. — Të ardhurat tona mujore janë këto: unë marr pesëdhjetë e dy mijë lekë, Iliri dyzet e tetë mijë. Nga këto, tridhjetë e pesë mijë shkojnë për kredinë e shtëpisë, pesëmbëdhjetë për faturat, rreth tridhjetë për ushqime dhe shpenzime të tjera.
— Ç’është kjo komedi? — shpërtheu njëra nga motrat.
— Nuk është komedi, por llogari të sakta, — ia ktheu Pranvera pa ngritur zërin. — Në fund të muajit na mbeten afro njëzet mijë lekë për të dy. Dhe ju kërkoni që të shtoj edhe pesëdhjetë mijë të tjera për kredinë tuaj?
— Të thamë që do t’i kthejmë! — thirri Gresa, fytyra i ishte ndezur.
— Kur? Me çfarë të ardhurash? — e pyeti Pranvera drejt e në sy. — Ti nuk ke punë të përhershme. Burri yt fiton më pak se Iliri. Nga do të dalin këto para?
Dhoma u mbush me heshtje të rëndë.
— Po na numëron paratë tani? — Ylvije mezi merrte frymë nga inati.
— Po numëroj të miat, — tha prerë Pranvera. — Dhe nuk do t’i përdor për makinën e askujt tjetër.
— “E askujt tjetër”? Ne jemi familje! — shpërtheu Gresa.
— Familje nuk do të thotë të jem bankomat me detyrim, — u përgjigj ajo dhe nxori deklaratën. — Këtu e kam shkruar qartë: nuk marr përsipër shlyerjen e kredisë suaj. As tani, as më vonë.
Ylvije u kthye nga i biri.
— S’të vjen turp? Dhe ti rri e hesht? U bëre leckë fare?
Iliri deri atë çast kishte parë dyshemenë. Supet i ishin varur, por papritur u drejtua.
— Mami, Pranvera ka të drejtë, — tha me zë të ulët, por të vendosur. — Nuk kemi mundësi ta paguajmë atë kredi.
— Çfarë po dëgjoj?! — fytyra e Ylvijes mori ngjyrë të kuqe të errët. — Po del kundër gjakut tënd?
Iliri i shtrëngoi dorën Pranverës.
— Po mbroj familjen time. Familjen tonë.
Zërat u ngritën njëherësh. Gresa u çua me vrull dhe doli nga dhoma, burri i saj murmuriste për mosmirënjohje, ndërsa Ylvije tundte kokën me dëshpërim teatral.
— Kaq ishte, — u ngrit Pranvera. — Kredia juaj është përgjegjësia juaj. Unë nuk kam marrë përsipër të mbaj askënd.
Mes thirrjeve të zemëruara dolën jashtë. Vetëm pasi u ulën në makinë, Pranvera lejoi veten të nxirrte frymën që e kishte mbajtur gjatë.
— Si ndihesh? — e pyeti Iliri butë.
— Mirë, — buzëqeshi ajo. — Ti?
Ai ndezi motorin.
— Për herë të parë pas shumë vitesh… ndihem i lirë.
Gjatë rrugës për në shtëpi nuk folën. Por ajo heshtje nuk ishte më e rëndë; ishte e qetë, çliruese. Pranvera e kuptoi se diçka thelbësore kishte ndryshuar mes tyre dhe se ky ndryshim vlente më shumë se çdo përplasje.
Për dy javë rresht, asnjë telefonatë nga Ylvije, asnjë mesazh nga Gresa. Shtëpia e tyre mbeti në qetësi, dhe Pranvera nuk arrinte të vendoste nëse kjo heshtje ishte një shenjë paqeje apo paralajmërim për diçka tjetër.