Vjehrri, Bardhyl Kelmendi, filloi të godiste derën me grusht, duke e tundur pothuajse gjithë kornizën.
— Hape menjëherë! Mos na lër të presim si të afërm të varfër në prag!
— Nuk më lejohet! — ia ktheu Kujtesa Çuko me një zë të hollë, por mjaftueshëm të lartë që të dëgjohej përtej derës.
— Ç’do të thotë “nuk të lejohet”? — shpërtheu Vesa Lleshi. — Kush ta paska ndaluar? Do t’i ankohem Dritanit, e ai të nxjerr përjashta sa hap e mbyll sytë! E dëgjove, Bardhyl? Ajo nuk do të na hapë!
— Dritan, kemi hall! — foli me nxitim Kujtesa sapo arriti ta merrte në telefon të shoqin. — Prindërit e tu janë nisur për këtu!
— Mos i lër të futen! — briti ai nga ana tjetër e linjës.
— Po si të mos i lë? — iu lut ajo. — Si mund t’ua mbyll derën?
— Shumë thjesht: mos e hap!
— Do të hyjnë në pallat gjithsesi! Do t’u bien ziles së kujtdo, dikush do t’ua hapë portën!
— Le të hyjnë në shkallë, por në apartament mos i prano!
— Dritan, jam me Rinesën… Ajo nuk rri dot e heshtur si miu. Do qeshë, do luajë!
— Le ta dinë që ka njerëz brenda dhe që nuk po i presim me qëllim! — zëri i tij ishte i ngurtë nga zemërimi.
— Kur vjen? — pyeti ajo me shpresë.
— Një orë, ndoshta një e gjysmë. Jam bllokuar në unazë. Kujtesa, në asnjë mënyrë mos e hap derën! Le të presin te shkalla. Po duruan, do t’i takoj unë vetë këtu.
— E kuptova… — pëshpëriti ajo, me stomakun që i ishte bërë nyjë.
Nuk ishte i shoqi ai që e trembte, por skena që pritej të shpërthente jashtë derës së saj.
Zilja ra dhe ajo u drodh sikur e kishte kapur rryma. U afrua me kujdes dhe hodhi sytë nga syri magjik. Siç e priste, Vesa Lleshi dhe Bardhyl Kelmendi qëndronin aty.
— Hape! — u dëgjua zëri i Vesës. — E pashë si u errësua syri i derës!
— Po, hapna, — shtoi Bardhyli. — Kemi ardhur nga larg, mezi presim një filxhan çaj!
Kujtesa u mbështet pas derës, duke mbajtur frymën.
“Mos ndoshta do të mendojnë se s’ka njeri në shtëpi?”
Por në atë çast Rinesa ndezi televizorin dhe zëri i filmave vizatimorë mbushi shtëpinë.
— Janë brenda, — tha prerë Vesa. — Bardhyl, trokit më fort!
Grushtet e vjehrrit jehuan sërish.
— Hape menjëherë! Mos na trajto si lypsarë në prag!
— Nuk më lejohet! — përsëriti Kujtesa, kësaj here më e vendosur.
— Kush ta ndalon? — bërtiti Vesa. — Do t’i them Dritanit, do të të përzërë! E dëgjove? Nuk na do brenda!
— Është vetë Dritani që më ka thënë të mos ju hap, — tha ajo me guxim të mbledhur me zor. — Ai po vjen. Mund ta prisni këtu jashtë.
Pastaj u largua nga dera, duke u tërhequr mbrapsht që të mos dëgjonte britmat që shpërthyen në korridor.
— Duhet t’u kërkoj falje fqinjëve, — mërmëriti, ndërsa u fut në dhomë me të bijën që të mos i dëgjonte sharjet.
Tetë vjet më parë, gjithçka kishte nisur pothuajse njësoj.
— Dritan, më telefonuan prindërit e tu. Thanë se nesër do të vijnë për vizitë! — tha Kujtesa e tronditur, gati sa s’i ra telefoni nga dora.
— Vërtet? — reagoi ai i qetë.
— Më morën kur isha në pushimin e drekës. U largova menjëherë nga puna dhe po vrapoj për në shtëpi! Kam marrë leje edhe për nesër, madje edhe për pasnesër, për çdo rast! — fliste ajo pa pushim.
— Po pse gjithë kjo panik? — pyeti ai, i habitur.
— Si pse? Janë prindërit e tu, po vijnë te ne! — tha ajo drejt e në mikrofon, që të mos bërtiste në mes të autobusit.
Disa pasagjerë e dëgjuan, madje dikush komentoi me ironi:
— E paska zënë belaja vajzën!
— Kujtesa, në fund të fundit është vetëm një vizitë e zakonshme… — nisi të thoshte Dritani, pa e kuptuar ende pse ajo po e përjetonte si një alarm të madh.