— Mirë, po ç’lidhje ka kjo me gjithë këtë alarm? Pse po e merr kaq me zemër? — e pyeti Dritan Prendi, ende i paqartë për ankthin e saj.
— Dritan, me Vesën Lleshi deri tani i kam punët mirë, por nëse ajo sheh si jetojmë ne në të vërtetë, marrëdhënia jonë do të marrë tatëpjetën! Dhe sinqerisht, nuk kam aspak dëshirë të hap front me vjehrrën!
— Ah, e paske fjalën për këtë? — qeshi ai. — Po, mirë e thua… batutat për vjehrrat nuk lindin kot!
— Mjaft me shaka! Nuk jam në humor për humor! — ia preu ajo. — Sot mos u zgjat në punë. Do ta sistemojmë shtëpinë bashkë, nga cepi në cep!
— Po mirë… — zgjati ai fjalën. — Shtëpia s’është ndonjë katastrofë. Fshijmë pak pluhurin dhe…
— Zemër, kujto apartamentin e mamit tënd dhe pastaj shiko tonin! — e ndërpreu ajo. — E imagjinon dot çfarë vërejtjesh mund të më bëjë Vesa Lleshi?
— Do përpiqem të iki më herët nga puna, — tha Dritani me zë të rënë.
U martuan para gjashtë muajsh dhe vetëm atëherë Kujtesa Çuko u shpërngul përfundimisht te i shoqi. Më parë vinte shpesh, por si mysafire. E tani, pas gjysmë viti “menaxhimi shtëpiak” — ndonëse ç’lloj amvise mund të jetë një vajzë njëzetvjeçare?
Në fakt, pastrimi i tyre funksiononte me metodën: “Do merremi seriozisht… një ditë.” Që në praktikë do të thoshte: pothuajse fare.
Të rinj, plot energji e pasion. Mendja s’u rrinte te leckat e fshesat. Të dy në punë gjatë ditës, ndërsa mbrëmjet i përkisnin vetëm njëri‑tjetrit.
Dhe tani “inspektimi” po afrohej — fatmirësisht i paralajmëruar!
— Qeset që ke te dera, drejt e në kazan! — shpërtheu Kujtesa sapo ai hyri, në vend të përshëndetjes. — Pastaj kthehu menjëherë, se kam edhe nga kuzhina e dhoma!
— Po nga dolën kaq shumë? — u habit Dritani.
— Pica! Sushi! Burgera! — i renditi ajo me theks të qartë.
— Po, e pranoj… — kruajti kokën ai. — Unë s’të lë të gatuash rehat.
Ajo u skuq lehtë dhe bëri me dorë sikur ta largonte fajin.
— Tani po mbledh shishet e limonadës dhe paketat e lëngjeve!
— Po të thërrasim ndonjë kompani pastrimi? — sugjeroi ai, duke parë si shtoheshin qeset e zeza.
— U interesova. Natën nuk punojnë. Ndërsa prindërit e tu thanë që në njëmbëdhjetë janë këtu!
— Të paktën na paralajmëruan, — murmuriti ai, duke kapur sa më shumë qese në një dorë.
— Dritan, më përmendën edhe një “bisedë serioze”, — tha ajo, duke u mbajtur nga mesi që i dhimbte. — Ke ndonjë ide për çfarë bëhet fjalë?
— S’është e vështirë ta gjesh, — buzëqeshi ai. — Kanë kaluar gjashtë muaj nga dasma. Sipas tyre, ne kemi shijuar mjaftueshëm “programin argëtues”. Tani vjen pjesa e detyrueshme!
Kujtesa e pa e hutuar. Në kokën e saj përplaseshin mendime për detergjentë, për njollat në dysheme dhe dritën që po binte.
— Ma përkthe pak më thjesht, të lutem, — kërkoi ajo.
— Ç’të thjeshtoj? — ngriti supet ai. — Deri tani kemi shëtitur, kemi jetuar si të duam. Tani do të kërkojnë nipër e mbesa!
— Nipër e mbesa?! — mbeti ajo pa fjalë.
Qesja që mbante i rrëshqiti nga duart dhe plehrat u përhapën në korridor.
— Po, të vegjël, të lezetshëm, që qajnë, qeshin e hanë shumë. Me sytë e tu dhe hundën time! — qeshi Dritani me përshkrimin e vet.
Por Kujtesa u zbeh.
— Dritan… a qenka koha tashmë?
— Pse jo? — u përgjigj ai qetësisht. — Unë kam punë, ti po ashtu. Shtëpinë e kemi, falë prindërve. Çfarë na mungon për të pasur fëmijë?
— Kaq papritur? — mezi nxori fjalët ajo. — Unë mendoja se ishte diçka për më vonë… pak më tej në kohë…
Ai e pa me seriozitet, sikur po përgatitej t’i shpjegonte më gjatë mendimin e tij.