— Plotësisht dakord, — pohoi Dritan Prendi me një tundje koke. — Nesër do t’u flasim hapur prindërve të mi për këtë çështje!
— O Zot! — u hodh përpjetë Kujtesa Çuko, sikur sapo i kishte rënë ndër mend diçka thelbësore. — Prindërit! Duhet menjëherë! Të pastrojmë gjithçka, me vrap!
Pastrimi zgjati deri thellë në natë, për të mos thënë deri në agim. Fshinë, sistemuan, lustruan çdo cep të shtëpisë, derisa u dukej se ajri vetë mbante erë detergjenti. Megjithatë, kur u shtrinë për të fjetur, gjumi nuk i zuri. Rrotulloheshin në shtrat dhe shpiknin njëra pas tjetrës arsye që do t’i ndihmonin të shtynin temën e nipërve e mbesave.
— Do t’u them se dua të siguroj një ngritje në detyrë, — foli Kujtesa në errësirë. — Të forcohem në punë, që të më presin kur të kthehem nga leja e lindjes.
— Dhe kështu do të marrësh edhe më shumë përfitime financiare, — ia ktheu Dritani me entuziazëm të përmbajtur. — Ndërsa unë do të theksoj se duhet përgatitje serioze për një fëmijë. Kursime, kushte, ndoshta edhe ndonjë trajnim për prindër.
— Mund të përmendim edhe çështjen e kopshtit, — vazhdoi ajo. — Në një institucion privat me anglisht, lista e pritjes zgjat pesë vjet. Ne jemi regjistruar, por radha vjen shumë vonë!
— Shto edhe që do ta regjistrojmë në kurse fillestare të kinezishtes, — qeshi ai lehtë. — Ta rrisim diplomat të ardhshëm!
Kur dielli nisi të zbardhë horizontin, arritën të dremitin vetëm pak minuta. Të gjitha argumentet e përgatitura me aq kujdes, megjithatë, do të rezultonin të kota.
— Mirë, kuptohet, — tha Vesa Lleshi, duke rrudhur hundën teksa kalonte dorën mbi komodinë. — Për pastrim ende nuk jeni pjekur. Me kohën do ta mësoni.
Kujtesa dhe Dritani mbetën pa fjalë. Sipas tyre, edhe një sallë operacioni do ta kishte zili shkëlqimin e apartamentit. Dritani u përgatit të kundërshtonte, por nuk pati kohë.
— Djalë, — ndërhyri Bardhyl Kelmendi, duke u ulur me qetësi pranë tryezës, — ke menduar ndonjëherë për banesën tënde?
Dritani u ul përballë tij, i hutuar.
— Si e ke fjalën? Ne po jetojmë këtu…
— Pikërisht: “po jetoni”, — theksoi i ati. — Por ky është apartamenti im. Ti thjesht e përdor.
— Babë, kur e blemë, thatë vetë që ishte për mua, që të jetoja këtu!
— Po, për ty, — u afrua Vesa pranë bashkëshortit. — Që të jetoje ti. Tani je i martuar dhe këtu banoni dy veta. Na intereson të dimë çfarë planesh keni.
— Çfarë planesh? — u habit ai. — Do vazhdojmë të jetojmë si deri tani.
— E dija që s’keni menduar asgjë, — i pëshpëriti Vesa burrit, por mjaftueshëm fort sa të dëgjohej. — Thjesht shijoni rehati dhe s’merrni përgjegjësi.
— Do të thotë se po zgjedh një mënyrë jetese të varur? — e pa drejt e në sy Bardhyli. — Pret të të mbajmë gjithmonë?
— Po harrojmë që kam studiuar me rezultate të larta dhe jam punësuar pa ndihmë nga askush? — ia ktheu Dritani, tashmë me ton më të fortë.
— Atëherë vazhdo në atë rrugë. Arrije gjithçka vetë.
— Ç’lidhje ka kjo me shtëpinë? E blemë për mua!
— Mos numëro paratë tona! — shpërtheu Vesa. — Ne e blemë për vete. Tani ti ke familjen tënde. Nuk jeni më pjesë e së njëjtës njësi si më parë.
Bardhyli shtoi, me zë më të qetë:
— Merrni kredi, blini banesën tuaj dhe organizoni jetën si ta shihni të arsyeshme.
Kujtesa dëgjonte përplasjen verbale dhe ndiente sikur toka po i rrëshqiste nën këmbë. Ajo e dinte mirë se prindërit e Dritanit nuk kishin mungesa financiare — përkundrazi.
Dikur ai i kishte treguar me krenari:
— Jetojnë në një apartament me katër dhoma. Kanë edhe vilë jashtë qytetit ku shkojmë verës. Për më tepër, posedojnë tri apartamente që i japin me qira. Tani po mendojnë të blejnë një shtëpi në Vlorë.
— Ç’do t’u duhen gjithë ato prona? — ishte çuditur atëherë Kujtesa.
— Kur të kemi fëmijë, gjyshërit do t’u dhurojnë nga një apartament secilit, — kishte bërë shaka ai.
Ajo kishte buzëqeshur me rezerva.
— Do të ishte bukur… por nuk jam e sigurt që gjërat funksionojnë kaq thjesht.
Dhe tani, ndërsa debatet vazhdonin para syve të saj, ajo po kuptonte se ndoshta dyshimet e dikurshme nuk kishin qenë aspak të pabaza.