Megjithatë, gjithçka mund të ndodhte. Por ajo nuk kishte ndërmend të mbështetej te shpresa të tilla. Askush nuk investon në prona me qëllim që t’i shpërndajë si dhurata, mendonte ajo. Nuk i kishin blerë rastësisht dhe, me siguri, jo për t’i falur.
Tani Kujtesa Çuko e kuptonte më qartë se kurrë sa e drejtë kishte qenë në dyshimet e saj.
“Pra, djalit ia kishin lënë banesën vetëm përkohësisht. Nuk ia kaluan në pronësi, thjesht e lejuan të jetonte aty. Dhe sapo u martua, i treguan derën me arsyetimin: tani dil e fitoje vetë jetën!”
— Mua dhe mamit na duket se, po ta marrësh një apartament gati, pa mundim, nuk bëhesh kurrë njeri i fortë e i pavarur. Të mungon shtylla kurrizore! Dhe kjo do të thotë se ne kemi rritur një djalë të dobët! — kishte thënë Bardhyl Kelmendi me një ton të prerë.
— Si the? I pavarur dhe i mëvetësishëm? — Dritan Prendi e përsëriti me një buzëqeshje të ngrirë. — Sa bukur tingëllon. Do ta mbaj mend këtë shprehje.
Zëri i tij ishte ndryshe nga çdo herë tjetër. I ashpër, i akullt, i vendosur. Kujtesës iu drodh trupi; një të ftohtë i kaloi përgjatë shpinës.
— Mami, babi, mesazhi juaj është i qartë, — vazhdoi ai me të njëjtin ton të hekurt. — Ne do t’i mbledhim gjërat dhe do të zhvendosemi me qira.
Brenda javës do të largohemi. Nëse ka ndonjë dëmtim në shtëpi, më dërgoni faturën e rregullimeve.
Tani ju lutem, na lini vetëm. Duhet të bëjmë gati plaçkat.
Tingulli i telefonit e shkëputi Kujtesën nga kujtimet.
— Zemra, pas një minute jam te kati juaj, — zëri i Dritanit ishte i butë, çka e qetësoi disi. — Nëse janë ende te korridori, dil edhe ti, të lutem. Dhe… rrite pak zërin e filmave vizatimorë për Rinesën. Më duket se do të bëhet zhurmë.
— Mirë, — ajo hodhi sytë nga vrima e derës. — Po, janë këtu. Po dal.
Në korridor dolën pothuajse njëkohësisht.
— Bir, — nisi me zë të dridhur Vesa Lleshi, — gruaja jote e pahijshme nuk na lejon të hyjmë brenda!
— Dhe shumë mirë bën, — u përgjigj qetë Dritani. — Ç’punë keni në atë shtëpi? Nuk është e juaja. Unë dhe Kujtesa, — ai e përqafoi lehtë nga beli, — kemi pesë vjet që punojmë pa pushim për të paguar qiranë, për të kursyer këstin e parë dhe për të mbajtur frymën gjallë.
— Na paske harruar fare. As për vizitë nuk vjen, — tundte kokën Vesa.
— Kur të vij, mama? — ngriti vetullën ai. — Kam vajzë të vogël, Kujtesa është me leje lindjeje. Si baba, më takon t’i mbaj. Për më tepër, paguaj kredi për njëzet vjet! Kur të gjej kohë për shëtitje? Dhe në cilën nga pronat tuaja të trokas?
— Mos e shtrembëro situatën! — ndërhyri ashpër Bardhyl Kelmendi. — Erdhëm për mbesën. I kemi sjellë dhurata, lodra!
— Pse gjithë ato shpenzime, babi? — ia ktheu Dritani me ironi të ftohtë. — Mos vallë doni që Rinesa të rritet e varur nga dhuratat tuaja? Kjo s’duhet lejuar! Ajo do të mësohet me kushte modeste dhe, kur të rritet, do t’i fitojë vetë edhe kukullat, edhe lodrat e tjera!
— Ti po tallet! — shpërtheu Bardhyli, aq fort sa jehuan muret.
— Jo, jam thjesht i pavarur dhe i mëvetësishëm, — u përgjigj Dritani pa ngritur zërin. — Aq i pavarur sa nuk kam nevojë për asgjë nga ju: as apartamente, as para, as lodra për vajzën time.
Ia dal vetë. Madje, kam mjaftueshëm forcë të jetoj edhe pa praninë tuaj — siç kam bërë këto tetë vitet e fundit.
Prindërit e tij herë skuqeshin, herë zbeheshin, por fjalët u kishin mbetur në fyt.
— Eja, e dashur, — tha ai duke e marrë Kujtesën përdore drejt derës. — Ne jemi të pavarur dhe të mëvetësishëm. Dhe këta njerëz… më duket se nuk i njoh fare.
Të pavarur dhe të mëvetësishëm.