Pak ditë para ndërrimit të viteve, në qendrën onkologjike u paraqit një grua e moshuar, Emine Berisha. Ndonëse mbante mbi supe plot tetëdhjetë e dy vjet, ajo hyri në repartin e pranimit me kokën lart, si të ishte duke hyrë në shtëpinë e saj. Mjekët shkëmbyen shikime mes tyre kur vunë re se kishte ardhur e vetme, pa asnjë të afërm pranë. Infermierja Drita Tahiri, pasi e kuptoi menjëherë situatën, nxitoi drejt saj dhe e ndihmoi të ulej në barrelë.
— Nënë, si erdhe deri këtu? S’ke njeri me vete? — e pyeti ajo me zë të ulët, ndërsa sytë i ndalën te duart e rrudhosura që shtrëngonin fort një çantë të vjetër.
— Të afërm? — buzëqeshi me një ironi të lehtë e moshuara. — Kam tre nipër të vegjël në shtëpi. Kush të më shoqërojë spitaleve?
Zëri i saj ishte i qëndrueshëm, por lodhja i lexohej qartë në sy. Nuk dukej nga ato gra që ankohen lehtë. Drita i fali një buzëqeshje të ngrohtë dhe, pa shtuar asgjë, e shtyu barrelën drejt zyrës së mjekut. Emine Berisha mundohej të dukej e fortë.
Në kabinet e priti mjeku Saimir Lika, rreth të dyzetave, me një vështrim të mprehtë e të kujdesshëm. Ai hapi kartelën mjekësore: emri, mosha — 82 vjeç. Një sërë sëmundjesh shoqëruese mbushnin faqet. Mori frymë thellë. Raste të tilla nuk ishin të rralla për të, por pacientët e moshuar që përballeshin të vetëm me fatin e tyre gjithmonë i ngjallnin një ndjesi të veçantë ankthi.
E ulur në kolltukun e madh prej lëkure, Emine dukej e imët, pothuaj e humbur mes përmasave të tij. Shpatullat i kishte të kërrusura, ndërsa duart me lëkurë të hollë e të tejdukshme i mbante mbi gjunjë. Megjithatë, kur ngriti sytë drejt mjekut, ai kuptoi menjëherë se përballë nuk kishte një njeri të brishtë.
— Mirë se erdhe, zonja Emine Berisha, — tha ai me qetësi.
— Të fala, bir, — ia ktheu ajo me një zë të butë, por plot siguri.
Saimiri e mbylli kartelën, e la mënjanë dhe u ul përballë saj. Në fytyrën e tij lexohej dhembshuri e sinqertë.
Ai nisi pyetjet rutinë, duke zgjedhur me kujdes fjalët që të mos e trondiste. Ajo përgjigjej pa u nxituar, e përmbajtur, sikur të ruante çdo fjalë. Në sytë e saj nuk kishte hutim apo panik, si tek shumë pacientë të tjerë që përfundonin në atë qendër. Përkundrazi, e shikonte mjekun me një qetësi që të linte të kuptoje se e dinte çfarë do të dëgjonte.
Pas një hezitimi të shkurtër, Saimiri foli:
— Duhet të bisedojmë për diçka serioze. Zonja Emine, analizat tregojnë se keni kancer në stadin e katërt, — tha ai me zë të ulët, por të prerë. — Mund t’ju sistemojmë në një hospice… Megjithatë, koha që keni përpara është e kufizuar.
Fjalët mbetën pezull në ajër. Ai priste reagimin e saj. Ajo u drejtua sa i lejonte shpina e dobët dhe e nguli vështrimin mbi të. Sytë e saj gri, me një hije mjegulle, papritur morën një shkëndijë të fortë. Në çast, gruaja e brishtë u hodh përpara me një vrull të papritur, sikur të donte ta qortonte me grusht.
— Ç’janë këto fjalë që nxjerr nga goja, more djalë?! — shpërtheu ajo, jo me mllef, por me një lloj qortimi të ashpër. — Unë kam ndërmend të jetoj! Kam tre fëmijë në shtëpi!
Saimiri mbeti pa fjalë, i zënë në befasi. Por Emine Berisha dukej se e kishte marrë vendimin e saj.
— Tre, të vegjël fare, a e kupton? — vazhdoi ajo, sikur po i shpjegonte një gjë të thjeshtë një fëmije. — Djali me nusen më kanë vdekur, ndërsa mbesa iku në Amerikë dhe i la fëmijët mbi kokën time. Tani i kam lënë te fqinja. Duhet t’u gatuaj, t’ua laj rrobat, t’i nxjerr për ajër… E ti më thua se s’kam kohë. Kur të vdes unë, kush do t’i mbajë?
Fjalët e saj ishin të thjeshta, pa zbukurime, por forca që mbartnin ishte e jashtëzakonshme. Edhe Saimiri, i mësuar me biseda të rënda e me lajme të trishta, ndjeu një nyjë t’i mblidhej në fyt. Shpesh kishte parë pacientë që dorëzoheshin, që qanin ose që e humbnin shpresën në çast, por Emine Berisha ishte ndryshe — ajo sikur e mohonte vetë idenë e dorëzimit.