Ajo sikur nuk pranonte as në mendim dorëzimin.
— Emine Berisha, — foli më në fund Saimir Lika me zë të matur, pas një heshtjeje të shkurtër. — E di që kjo që po dëgjoni është e vështirë për t’u përballuar. Ka alternativa trajtimi. Mund të shqyrtojmë edhe kujdesin paliativ, nëse është e nevojshme. Sot mjekësia ka ecur përpara. Unë do të bëj gjithçka që kam në dorë.
— Më ndihmo të çohem në këmbë, bir, — ia ktheu ajo, duke e ndërprerë butë, por me vendosmëri. — Thuaj çfarë duhet të marr, çfarë terapish të ndjek. S’kam kohë të rri shtrirë. Fëmijët nuk rriten vetë.
Fjalët e saj e lanë mjekun pa përgjigje për disa çaste. Ishte mësuar që biseda të tilla të përfundonin me lot, me ankesa apo me pyetje të pafundme. Këtu, përkundrazi, ndjeu një sfidë të hapur.
— Ekziston mundësia e një ndërhyrjeje kirurgjikale, — shtoi ai me kujdes, dhe shqetësimi i lexohej qartë në sy. — Por rreziqet janë shumë të mëdha. Duhet ta kuptoni këtë.
Plaka e vështroi shpejt, si të donte të peshonte nëse mund t’i besonte plotësisht. Pastaj tundi kokën, pa dramë, pa fjalë të tepërta.
Të nesërmen në mëngjes, Emineja vendosi të befasojë gjithë repartin. Kur infermierja Drita Tahiri hyri në dhomë për të shpërndarë termometrat, ajo u përball me një pyetje të papritur.
— Ku mund të bëj pak ushtrime këtu? — pyeti Emineja me një seriozitet sikur po kërkonte orarin e vizitave.
Drita u step.
— Ushtrime? — përsëriti ajo, e pasigurt nëse kishte dëgjuar saktë. — Zonja Emine, jeni në spital. Çfarë ushtrimesh?
Sytë e plakës shkëlqyen.
— Trupi duhet lëvizur. Po ndenja shtrirë, do të më zënë plagët e shtratit, — tha prerë, pa pritur miratim. Menjëherë u ngrit drejt e në këmbë dhe nisi të bënte ulje-ngritje pranë krevatit.
Drita mbeti e habitur. Nga korridori u dëgjua një e qeshur e përmbajtur — ishte infermieri Besnik Kola, që po vështronte skenën me kureshtje.
— Ja ku na erdhi kampionia, — tha ai me shaka. — Nga sot, gjimnastika bëhet me detyrim!
Emineja nuk ua vuri veshin komenteve. Vazhdonte të numëronte me zë të lartë çdo përsëritje, e përqendruar si një sportiste në stërvitje. Besniku dhe Drita shkëmbyen një vështrim, por infermierja ngriti supet sikur të thoshte: le ta bëjë, për sa kohë i bën mirë.
Brenda pak ditësh, ajo u kthye në figurë të njohur për të gjithë. Jo vetëm stafi, por edhe pacientët flisnin për energjinë e saj. Vendosmëria që tregonte do t’i kishte zili kushdo, edhe gjysma e moshës së saj.
— Petrit, do pak çaj? — i tha një pasdite një burri rreth të gjashtëdhjetave që qëndronte në dhomën ngjitur.
Ai pranoi me kokë, dhe pas pak minutash ajo u kthye me një filxhan të ngrohtë në dorë.
Një paciente tjetër, Jehona Hysa, ankohej se i kishin ngrirë këmbët. Emineja solli një batanije shtesë dhe e mbuloi me kujdes.
— Ja, tani do të ndihesh më mirë, — i tha me një buzëqeshje të butë.
Dalëngadalë, të gjithë nisën të vërenin se ajo gjente forcë jo vetëm për veten, por edhe për të tjerët.
— Ç’është kjo, mos na u bë murgeshë bamirësie? — tha me humor Besniku, teksa e pa duke ndihmuar një pacient të çohej nga krevati.
Drita buzëqeshi lehtë.
— Nuk e di, Besnik. Por me sa duket, na e ka kaluar të gjithëve për energji. Ndoshta duhet ta marrim me kohë të pjesshme këtu, meqë s’rri dot pa bërë diçka.
Ai shpërtheu në të qeshur.
— Provo t’ia propozojmë. Jam i bindur se do ta pranonte pa u menduar gjatë.
Në të vërtetë, Emine Berisha dukej sikur nuk e ndiente peshën e viteve. Lëvizjet i kishte të sigurta, shikimin të kthjellët dhe fjalën të prerë. Nuk kërkonte ndihmë, nuk ankohej për dhimbjet; përkundrazi, ishte ajo që u jepte zemër të tjerëve. Gëzimi i saj i çuditshëm përhapej si rrymë e ngrohtë dhe edhe ata që deri dje rrinin të heshtur e të zymtë, filluan të buzëqeshnin kur ajo hynte në dhomë.
Në fund të javës, emri i saj përmendej kudo në repart. Këmbëngulja e saj ishte bërë temë diskutimi edhe në mbledhjet e stafit. Mjekët kishin mendime të ndara: disa e admironin për forcën e karakterit, të tjerë pyesnin veten si ishte e mundur që një paciente në gjendjen e saj të sillej me aq guxim dhe sfidë ndaj gjithçkaje që i kishte rënë mbi supe, ndërsa debatet për vendimin që duhej marrë vazhdonin të bëheshin gjithnjë e më të nxehta.