Disa madje përpiqeshin ta vinin veten në vendin e saj, por e kishin të vështirë ta imagjinonin atë forcë të pazakontë.
Një ditë, pak para ndërrimit të viteve, gjatë vizitës së mëngjesit, Saimir Lika u ndal te dera e dhomës së saj dhe hodhi një vështrim brenda.
— Si jeni sot, zonja Emine? — e pyeti me një buzëqeshje të lehtë, duke iu afruar krevatit.
— Si përherë, doktor. Më tregoni më mirë: kur do ta bëjmë operacionin? Kam ende nipër për të ushqyer, — ia ktheu ajo me një shkelje syri plot gjallëri.
Flokët e saj të bardhë ishin krehur me kujdes, sikur të përgatitej për vizitë, jo për ndërhyrje kirurgjikale. Në sytë e saj digjej i njëjti shkëndijim sfidues, që të jepte përshtypjen se ndodhej në një tryezë miqsh e jo në një repart spitali.
Saimiri buzëqeshi pa dashje.
— Shumë shpejt, zonja Emine. Por nuk ka pse të nxitoheni.
— Nxitoni ju, bir. Unë s’kam kohë për të vdekur, — tha ajo me një ton aq të zakonshëm, sa dukej sikur po fliste për zgjedhjen e një kanali televiziv.
Mjeku mbeti për një çast pa fjalë. Instinktivisht rregulloi syzet dhe u përpoq të përgjigjej, por fjalët iu ngatërruan.
Emine Berisha e vështroi me një buzëqeshje të hollë, sikur ta sfidonte sa do të mund t’i qëndronte përballë atij vështrimi.
— Ç’po pret? Vendose datën dhe mos e zgjat më.
— Në rregull, — tha më në fund ai. — Do të diskutojmë hollësitë dhe do t’ju përgatisim. Por duhet ta dini: ndërhyrja është e vështirë.
— E di mirë, — ia preu ajo shkurt, duke bërë një gjest sikur po largonte një mizë të bezdisshme.
Në atë çast, Saimiri dalloi një seriozitet të thellë në sytë e saj. Ajo e shihte me një siguri të çuditshme, sikur rezultati të ishte vendosur tashmë. Besimi i saj ishte ngjitës.
Për herë të parë në gjithë karrierën e tij, ai ndjeu se kishte përballë një njeri që luftonte me të vërtetë. Jo vetëm për veten, por edhe për të tjerët. Kjo ishte forca e Emine Berishës — energjia e saj përhapej tek të gjithë rreth e rrotull.
Operacioni u caktua për të martën e ardhshme. Reparti e priste atë ditë me ankth dhe një fije shprese. Edhe ata që nuk ishin pjesë e drejtpërdrejtë e ekipit flisnin nëpër korridore për gjasat e saj.
Ndërkohë, Emineja vazhdonte e patrazuar. Ditët para ndërhyrjes i kalonte duke hyrë në dhomat e tjera, duke bërë shaka me infermieret, duke u dhënë zemër pacientëve. Madje shpërndante edhe byrekë të bërë në shtëpi, që ia kishte sjellë një fqinjë. Dukej sikur sfidonte çdo rregull mjekësor me praninë e saj të gjallë.
Kur erdhi dita e operacionit, një heshtje e pazakontë mbuloi repartin. Ajo u shoqërua drejt sallës së operacionit pothuajse si një heroinë që po nisej për betejë.
Ndërhyrja rezultoi më e ndërlikuar nga sa ishte parashikuar. Mjekët nuk u larguan për asnjë çast nga tryeza kirurgjikale. Kishte frikë se organizmi i saj, i lodhur nga vitet dhe sëmundjet, nuk do ta përballonte. Trupi ishte i brishtë, por vullneti i saj mbetej i pathyeshëm. Pas tre orësh të gjata e të tensionuara, operacioni më në fund përfundoi. Kirurgu hoqi maskën, fshiu djersën nga balli dhe, duke parë monitorët, tha me zë të ulët:
— Kjo gjyshe është luftëtare e vërtetë.
Ditët e para pas operacionit ishin vendimtare. Emine Berisha u mbajt në reanimacion, ku çdo minutë kishte peshën e arit.
Në ditën e tretë gjendja e saj nisi të stabilizohej. E transferuan sërish në dhomë. Kur Drita Tahiri hapi derën me kujdes për ta kontrolluar, e gjeti të ulur në krevat. Ishte e zbehtë, por në sytë e saj vezullonte ai këmbëngulje e njohur.
— Drita, më gjej ndonjë libër, — tha ajo me ton urdhërues. — Jehona Hysa ka dhimbje në duar, po mërzitet. Do t’i lexoj unë.
— Zonja Emine, ju duhet të pushoni! — u shqetësua infermierja.
— Do të pushoj kur të mos marr më frymë, — murmuriti ajo, pa lënë vend për kundërshtime.
Ishte e kotë të debatoje me të. Drita i solli një libër dhe, pas pak, Jehona filloi të dëgjonte rrëfimet që Emineja lexonte me zë të qetë, ndërsa dhoma mbushej me tingullin e fjalëve që rridhnin ngadalë dhe…