…rridhnin ngadalë dhe mbartnin me vete jehonën e një kohe të largët. Zëri i Emine Berishës kishte një butësi të veçantë, si një ninullë e vjetër që zgjon kujtime. Jehona Hysa e dëgjonte me sy të mbyllur, ndërsa mjekët, sa herë kalonin pranë derës së hapur, hidhnin një vështrim brenda dhe tundnin kokën me habi: ajo grua nuk dinte të rrinte pa bërë diçka.
Një javë pas ndërhyrjes kirurgjikale, Emineja lëvizte nëpër korridoret e spitalit sikur s’kishte kaluar kurrë në gjendje të rëndë. Ngjitej e zbriste shkallët me hapa të kujdesshëm, por të sigurt, dhe ndalej nëpër dhoma për t’u dhënë zemër të sëmurëve të tjerë. Dikujt i sillte një gotë ujë, një tjetri i rregullonte batanijen apo jastëkun. Prania e saj sillte ngrohtësi.
— S’lodhet kurrë kjo zonjë! — qeshte Saimir Lika, mjeku që e kishte ndjekur që nga dita e pranimit. Në vite pune kishte parë plot raste të vështira, por një shpirt si i Emine Berishës nuk i kishte rënë shpesh në sy.
Në repart nisën ta thërrisnin “gjyshja jonë”. Shumë prej pacientëve ishin të bindur se kujdesi dhe fjala e saj e mirë ua përshpejtonin shërimin. Saimiri, teksa e vëzhgonte, herë buzëqeshte e herë psherëtinte lehtë. E dinte mirë se përpjekja për ta bindur të pushonte ishte e kotë: ajo jetonte sipas bindjeve të veta dhe nuk tërhiqej lehtë.
Pas një muaji erdhi dita e daljes nga spitali. I gjithë stafi u mblodh për ta përcjellë. Rikuperimi i saj ishte kthyer në një histori që përmendej me admirim në çdo dhomë. Gruaja që në fillim dukej pa shumë shpresa, jo vetëm që u ngrit në këmbë, por rifitoi edhe gjallërinë e dikurshme. Edhe mjekët më të përvojshëm pranonin se forca e karakterit dhe dashuria për jetën kishin bërë mrekulli.
Te hyrja e repartit e prisnin Jehona dhe tre fëmijët: Ardit Pllana, Elira Kelmendi dhe Luan Krasniqi. Sapo dera u hap, ata vrapuan drejt saj me britma gëzimi.
— Gjyshe! I kemi shkruar Babagjyshit të Vitit të Ri që të të kthente tek ne! — thirrën njëzëri.
Fjalët e tyre ishin aq të sinqerta, sa lotët u mbushën në sytë e të pranishmëve. Edhe Saimir Lika, zakonisht i përmbajtur dhe korrekt, e pati të vështirë të ruante qetësinë profesionale.
Emineja u përkul për t’i përqafuar të tre njëherësh. Krahët e vegjël iu lidhën fort rreth qafës dhe fëmijët flisnin pa pushim.
— Na ke munguar shumë! — tha Arditi me zë të lartë.
— Të kemi bërë vizatime! — shtoi Elira me krenari.
— Dhe kemi përgatitur një befasi në shtëpi! — u mburr Luani, me sytë që i shkëlqenin.
— Faleminderit, zemrat e mia, — pëshpëriti ajo, duke i shtrënguar pranë vetes. — Ju jeni drita ime. Për ju ia vlejti çdo përpjekje.
Pastaj u drejtua nga mjekët që qëndronin pak më tutje. Në fytyrat e tyre lexohej lodhje, krenari dhe një lloj lehtësimi i thellë.
— Ju jam mirënjohëse nga zemra, — tha ajo, duke i parë secilin në sy. — Më dhatë mundësinë të përqafoj sërish nipërit e mbesat e mia. Ajo që bëni është e çmuar. Jeta është betejë, dhe kur ke arsye për të jetuar, dorëzimi nuk është zgjedhje.
Pas këtyre fjalëve i përqafoi një nga një, si të ishin familjarë të saj. Më pas kapi duart e fëmijëve dhe, me hapa të ngadaltë por të vendosur, u nis drejt daljes. Pamja ishte aq prekëse, sa disa infermiere fshinë fshehurazi sytë me shami.
— Ja ku qëndron fitorja e vërtetë, — murmuriti një nga mjekët.
— Pikërisht, — u pajtua Saimiri. — Momente të tilla na kujtojnë pse zgjodhëm këtë profesion.
Ata qëndruan gjatë pranë derës, duke parë si largohej. Silueta e Emine Berishës, ndonëse pak e përkulur nga vitet, rrezatonte forcë të jashtëzakonshme. Fëmijët që e rrethonin ishin simboli i shpresës që e kishte mbajtur në këmbë. Çdo hap i saj tregonte bindjen se përpara e prisnin ende shumë ditë të lumtura.