Nga makina zbriti një punonjëse sociale, që mbante përdore një vajzë rreth tetë vjeçe, flokëverdhë dhe me sy blu tepër seriozë për moshën e saj. Bora Pano e përshkoi korridorin e burgut pa derdhur asnjë lot. Nuk dridhej. Të burgosurit heshtën teksa ajo kalonte pranë qelive, si të prekur nga një prani që nuk i përkiste atij vendi.
Kur hyri në dhomën e takimeve, Dritan Elezi rrinte i lidhur me pranga pas tavolinës metalike. Ishte dobësuar shumë; uniforma portokalli i varej lirshëm mbi trup. Dukej më i lodhur nga sa e mbante mend e bija.
— Vogëlushja ime… — pëshpëriti ai, me sytë që iu mbushën menjëherë me lot.
Bora iu afrua ngadalë. Nuk vrapoi drejt tij. Nuk qau.
Thjesht e përqafoi.
Për një minutë të gjatë mbretëroi heshtja. Pastaj vajza iu afrua pranë veshit dhe i tha disa fjalë aq ulët, sa askush tjetër nuk mundi t’i dëgjonte.
Reagimi i Dritanit i la rojat pa fjalë. Fytyra iu zbardh si letër. Trupi nisi t’i dridhej. E pa të bijën me një shikim ku përziheshin frika dhe një shpresë e papritur, e zjarrtë.
— Je e sigurt? — pyeti me zë të thyer.
Bora pohoi me kokë.
Ai u ngrit me vrull; karrigia u përmbys me zhurmë në dysheme.
— Jam i pafajshëm! — bërtiti. — Tani mund ta vërtetoj!
Rojat u turrën drejt tij, duke menduar se po kundërshtonte, por Dritani nuk luftonte me askënd. Ai qante me dënesë, me një shpërthim ndjenjash krejt ndryshe nga dëshpërimi i zymtë që e kishte shoqëruar pesë vitet e fundit.
Besnik Jakupi po e ndiqte gjithçka nga monitorët e sigurisë. Diçka kishte ndryshuar rrënjësisht.
Brenda një ore mori një vendim që mund t’i kushtonte karrierën. Telefonoi zyrën e Prokurorit të Përgjithshëm të Teksasit dhe kërkoi shtyrje 72-orëshe të ekzekutimit.
— Çfarë prove të re keni? — kërkoi zëri në anën tjetër të linjës.
Besniku vështroi imazhin e ngrirë në ekran: fytyrën e Borës.
— Një fëmijë që ka qenë dëshmitare e diçkaje, — tha me zë të ulët. — Dhe kam frikë se kemi dënuar njeriun e gabuar.