Rreth dyqind milje larg, në një periferi të qetë të Dallasit, Vjollca Toplana, 68 vjeçe, ish‑avokate mbrojtëse tashmë në pension, mbeti me filxhanin pezull në ajër kur në ekranin e televizorit u shfaq lajmi urgjent. Kafeja pothuajse iu derdh mbi tapet.
Në fillimet e karrierës së saj kishte dështuar të shpëtonte një të pafajshëm. Ai gabim e kishte ndjekur për dekada, si një hije që nuk zbehej kurrë. Kur kamera u ndal në fytyrën e Dritan Elezit, ajo pa në sytë e tij të njëjtën pamje që e kishte përndjekur prej vitesh: një përzierje dëshpërimi dhe pafuqie që nuk mund të inskenohej.
Brenda pak orësh, dosjet e vrasjes së Afërdita Likës, pesë vite më parë, ishin hapur mbi tryezën e saj. Vjollca nisi t’i shqyrtonte me kujdes, faqe pas faqeje. Sa më shumë lexonte, aq më tepër një ndjenjë e rëndë i shtrëngonte kraharorin.
Prokurori që kishte siguruar dënimin e Dritanit — sot gjyqtari Klajdi Gjini — rezultonte të kishte pasur lidhje biznesi me Murat Xhafën, vëllanë e të dënuarit. Dhe çuditërisht, menjëherë pas arrestimit të Dritanit, Murati kishte përfituar pjesën dërrmuese të pasurisë familjare.
Edhe më alarmuese ishte diçka tjetër: në javët përpara se të humbiste jetën, Afërdita kishte kërkuar dokumente financiare dhe kontrata ligjore. Sikur të ishte afruar shumë pranë një të vërtete që dikush donte ta mbante të fshehur.
Vjollca filloi të bashkonte fijet që të tjerët ose nuk i kishin parë, ose kishin zgjedhur t’i injoronin.
Ndërkohë, pas takimit në burg, Bora Pano ishte mbyllur krejtësisht në vetvete. Në institucionin shtetëror të fëmijëve ku jetonte prej gjashtë muajsh, nën kujdestarinë e xhaxhait Murat, ajo nuk fliste më. Komunikonte vetëm përmes vizatimeve.
Njëri prej tyre binte në sy menjëherë.
Një shtëpi. Një grua e shtrirë përdhe. Një burrë me këmishë blu i përkulur mbi të. Dhe, në korridor, një figurë e vogël që fshihej.
Dritani nuk kishte pasur kurrë këmishë blu.
Murat Xhafa, përkundrazi, vishej pothuajse gjithmonë me të tilla.
Kur kishin mbetur më pak se tridhjetë orë nga ekzekutimi, telefoni i Vjollcës ra. Në anën tjetër ishte një zë që askush nuk e kishte dëgjuar prej pesë vitesh — Flamur Tahiri, ish‑kopshtari i familjes.
— E pashë me sytë e mi çfarë ndodhi atë natë — tha ai me një frymë të rëndë. — Dhe ka diçka tjetër… diçka shumë më të madhe, që askush nuk e di.